Ας υποθέσουμε ότι την περίοδο πριν τα Τέμπη υπήρχε η πλατφόρμα axiologisi.ypes.gov.gr, που με τα συνήθη «ταρατατζούμ» ανακοίνωσε την προηγούμενη εβδομάδα η κυβέρνηση και εκθείασε ο Κ. Μητσοτάκης. Έστω λοιπόν ότι ένας επιβάτης αποφάσιζε να στηλιτεύσει την άθλια κατάσταση που επικρατούσε (και ακόμα επικρατεί) στον ελληνικό σιδηρόδρομο. Θα έγραφε πιθανώς για τους άθλιους σταθμούς, την εμφανή έλλειψη προσωπικού στις αποβάθρες, την έλλειψη ενημέρωσης για τα δρομολόγια. Ως εκεί. Η τραγική κατάσταση της υποδομής, το μπάχαλο στις επικοινωνίες, η δραματική έλλειψη προσωπικού, η έλλειψη συντήρησης, η τραγική υποχρηματοδότηση και οι ατελείωτες μπίζνες της ΕΡΓΟΣΕ με κατασκευαστικούς κολοσσούς, προφανώς δεν θα εντάσσονταν στο πεδίο της αξιολόγησης. Και φυσικά καμία αξιολόγηση δεν θα άγγιζε τη Hellenic Train.
Και τι θα έκανε η κυβέρνηση όταν θα λάμβανε τις (πιθανώς καθολικά) αρνητικές αξιολογήσεις; Θα έβλεπε ξαφνικά το «φως το αληθινό» και θα χρηματοδοτούσε γενναία τον ΟΣΕ, θα εκδίωκε τους ιδιώτες, θα προχωρούσε σε προσλήψεις, επιτάχυνση των έργων υποδομής; Ή ως «πέναλτι» θα πετσόκοβε περαιτέρω τη χρηματοδότηση;
Οι απαντήσεις, προφανείς – και ό,τι ισχύει στο υποθετικό σενάριο για τον ΟΣΕ ισχύει για όλους τους εν δυνάμει υπό αξιολόγηση φορείς του Δημοσίου. Στάχτη στα μάτια των χρηστών για να κυνηγούν χίμαιρες και να μην ξεδιπλώνουν τη μεγάλη εικόνα στην οποίαν είναι πασιφανείς οι ευθύνες κυβερνήσεων, ΕΕ και κεφαλαίου για την κατάντια των δημόσιων υπηρεσιών – αυτή είναι η ουσία της «αξιολόγησης». Κατάντια που ενυπάρχει στο DNA του καπιταλισμού – πολύ περισσότερο του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που εμπορευματοποιεί κάθε πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης.
