Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Το τελευταίο διάστημα με αφορμή το έγκλημα των Τεμπών η ΝΔ έχει κηρύξει τον πόλεμο στα «αντισυστημικά» κόμματα. Αυτός ο χαρακτηρισμός τελικά αφήνει στο απυρόβλητο το πραγματικό «σύστημα», το κεφάλαιο, το κράτος του και τις πολιτικές δυνάμεις που το υπηρετούν.
Το τελευταίο διάστημα, ιδίως μετά το έγκλημα των Τεμπών και την ανατροπή του πολιτικού συσχετισμού εις βάρος της NΔ, την οποία δίκαια και διορατικά η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θεωρεί ένοχη για το ειδεχθές έγκλημα, η ΝΔ οι διανοούμενοί της και τα ελεγχόμενα από αυτήν ΜΜΕ, έχουν αναγάγει σε πρωταρχικό ιδεολογικό και πολιτικό θέμα τη διάκριση των κομμάτων σε συστημικά και αντισυστημικά, κατακεραυνώνοντας τα δεύτερα ως δημαγωγικά και υπονομευτικά της δημοκρατίας.
Στην κατηγορία αυτή εντάσσουν κόμματα, τα οποία ασκούν οξεία κριτική στην κυβέρνηση ιδίως για το θέμα των Τεμπών, που έχει συνταράξει την ελληνική κοινωνία.
Σ’ αυτή τη διάκριση η ΝΔ δεν εμφορείται από επιστημονικά κριτήρια, αλλά από την ανάγκη εξυπηρέτησης των συμφερόντων, βέβαια, της κυρίαρχης αστικής τάξης.
Συνισταμένη της κριτικής της ΝΔ για το έγκλημα των Τεμπών αποτελεί η αιτίαση κατά των κομμάτων που ασκούν οξεία κριτική στην κυβέρνηση ότι «εργαλειοποιούν» το θέμα, για ν’ αποκομίσουν πολιτικά οφέλη, διογκώνοντάς το και διαστρεβλώνοντάς το. Το ιδεολογικό επιτελείο της ΝΔ υπερπροβάλλει την «πολιτική δολιότητα» των αντισυστημικών κομμάτων, που ασκούν δριμεία επίθεση στην κυβέρνηση για το έγκλημα των Τεμπών, στοχεύοντας να επιφέρουν καίριο πλήγμα, όχι απλώς στο κυβερνών κόμμα, αλλά στο πολιτικό σύστημα και στην πολιτική σταθερότητα, αξιοποιώντας την ευαισθησία των πολιτών για τον οδυνηρό θάνατο 57 αθώων επιβατών, νέων στη συντριπτική τους πλειοψηφία.
Οι θεωρητικοί της ΝΔ βαφτίζουν κάποια κόμματα αντισυστημικά όχι λόγω του ταξικού χαρακτήρα τους και της ιδεολογικοπολιτικής τους τοποθέτησης, αλλά λόγω της οξείας κριτικής στην κυβέρνηση για τα Τέμπη. Αποτελεί θεωρητική πρωτοτυπία των «σοφών» της ΝΔ να προσδίδουν αντισυστημικό πρόσημο -ό,τι κι αν σημαίνει αυτό- στα κόμματα με γνώμονα απλώς τη στάση τους σε ένα θέμα, όσο σοβαρό κι αν είναι αυτό.
Αλλά με ποια λογική συγκλίνουν και εντάσσονται στην ενιαία κατηγορία των αντισυστημικών κομμάτων, κόμματα σαφώς ετερόκλητα από ιδεολογικοπολιτική άποψη, όπως κόμματα ακροδεξιά (Ελληνική Λύση, Σπαρτιάτες), αριστερά όπως το ΚΚΕ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και η Πλεύση Ελευθερίας, που παρά την οξεία κριτική της, λόγω των ιδεολογικοπολιτικών θέσεών της δεν απειλεί με κανένα τρόπο το σύστημα;
Η σύγχρονη αστική ιδεολογία του ΤΙΝΑ εδώ και δεκαετίες προσπαθεί να εξαλείψει την τοποθέτηση με βάση τον άξονα αριστερά – δεξιά
Το σχήμα συστημικά-αντισυστημικά κόμματα δεν έχει εδραία επιστημονική βάση, αφού στα αντισυστημικά κόμματα εντάσσουν και την Πλεύση Ελευθερίας, η οποία σαφώς είναι κόμμα διαμαρτυρίας, που ούτε κατά διάνοια έχει εκδηλώσει διάθεση ανατροπής κάποιου από τους πυλώνες του ελληνικού καπιταλισμού (ΕΕ, ΝΑΤΟ, ιδιωτικοποιήσεις…).
Το σύστημα δεν φοβάται ότι η ιδεολογία και η ρητορική της Ζωής Κωνσταντοπούλου επαναστατικοποιεί τις μάζες. Από τη μια φοβάται ότι η δυναμική ρητορική της υπονομεύει την αφήγηση της ΝΔ για το έγκλημα των Τεμπών συμβάλλοντας στο γενικότερο αντικυβερνητικό ρεύμα, από την άλλη όμως αποδίδοντας στην Πλεύση Ελευθερίας αντισυστημικά χαρακτηριστικά την ανάγει σε έναν βολικό αντίπαλο ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας στο πλαίσιο της αστικής πολιτικής.
Το ΚΚΕ θεωρείται κόμμα αντισυστημικό στις διακηρύξεις του, αφού διακηρύσσει την επαναστατική ανατροπή και την εγκαθίδρυση του κομμουνισμού και προβάλλει αξίες και ιδανικά απελευθέρωσης, δικαιοσύνης, ισότητας, ειρήνης, διεθνισμού.
Το ΚΚΕ θεωρητικά εξαγγέλλει την επαναστατική κατάργηση του καπιταλισμού, στην πράξη όμως, δρα ως μεταρρυθμιστικό κόμμα με κομμουνιστικές διακηρύξεις. Υπερασπίζεται και αγωνίζεται για τα δικαιώματα των εργαζομένων, αποφεύγει όμως την κλιμάκωση των αγώνων, που αντιστοιχεί στην όξυνση των προβλημάτων και στην κρατική καταστολή.
Το ΚΚΕ περιορίζεται στα όρια που θέτει το σύστημα. Επηρεασμένο απ’ τις ήττες του παρελθόντος, αποφεύγει τις δυναμικές και επικίνδυνες δράσεις στο σήμερα φοβούμενο την υπέρμετρη αντιδραστικοποίηση του συστήματος.
Η επαναστατική κατάσταση και η επανάσταση, όμως, δεν θα εμφανιστούν μίαν ωραία πρωία, αλλά από τη συνειδητή όξυνση της ταξικής πάλης και των κοινωνικών αντιθέσεων.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η Κομμουνιστική Απελευθέρωση υιοθετούν τον μαζικό αγώνα για τις ανάγκες και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων. Συνδέουν τους αγώνες για τα άμεσα προβλήματα με την επαναστατική τακτική μέσω του κοινού περιεχομένου, τον αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα των διεκδικήσεων με τον αγώνα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.
Ανατρεπτική αντισυστημική δύναμη θεωρείται από ορισμένους θεωρητικούς και πολιτικούς και τμήμα της ακροδεξιάς, η Χρυσή Αυγή, οι Σπαρτιάτες, η Πατριωτική Ένωση και άλλες ομάδες. Αυτά τα ακροδεξιά μορφώματα επιδιώκουν την επιβολή αυταρχικού καθεστώτος με τη βία, μέσω των οργανώσεών τους και ιδίως μέσω στρατιωτικών πραξικοπημάτων.
Ωστόσο, η δικτατορική ακροδεξιά, παρότι στρέφεται ενάντια στην αστική δημοκρατία και στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς, επιχειρεί να καταργήσει τις δημοκρατικές ελευθερίες που αποτελούν όπλο της εργατικής τάξης και κυρίως στρέφεται ενάντια στο οργανωμένο εργατικό κίνημα. Δρα επομένως αντιθεσμικά και «ανατρεπτικά» αφού επιβάλλει την κυριαρχία της, κατά κανόνα, με πραξικόπημα του στρατού, ο οποίος όμως είναι μέρος του συστήματος, οδηγώντας κατά κανόνα, στην επάνοδο του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος όταν θεωρηθεί ότι οι εχθροί του καπιταλιστικού συστήματος έχουν εξουδετερωθεί.
Τελικά ο διαχωρισμός ανάμεσα σε συστημικά και αντισυστημικά κόμματα όπως και η αναγόρευση τελείως ετερόκλητων πολιτικών δυνάμεων σε αντισυστημικές εξυπηρετεί πολλούς στόχους. Πρώτα απ’ όλα συγκαλύπτει τις ταξικές αντιθέσεις και τα πολιτικά προγράμματα που απορρέουν αναπόφευκτα -ρητά ή υπόρρητα- απ’ αυτές. Η σύγχρονη αστική ιδεολογία του ΤΙΝΑ εδώ και δεκαετίες προσπαθεί να εξαλείψει την τοποθέτηση με βάση τον άξονα αριστερά – δεξιά και να την αντικαταστήσει με άλλα κριτήρια. Έτσι μπορούν να εμφανίζονται ως αντισυστημικοί, δισεκατομμυριούχοι μεγιστάνες, πολεμοκάπηλοι ηγέτες, ακραίοι νεοφιλελεύθεροι και μεταξύ όλων αυτών η σύγχρονη ακροδεξιά. Έτσι μένει στο απυρόβλητο το πραγματικό «σύστημα», η καπιταλιστική βαρβαρότητα και οι δυνάμεις που την υπηρετούν.
