Γιώργος Μιχαηλίδης
Μια απεργία ξεχωριστής σημασίας πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα σε Παλαιστίνη και Ισραήλ. Εν μέσω σφοδρών βομβαρδισμών της Γάζας, αστυνομικών και στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Δυτική Όχθη, την Ιερουσαλήμ και άλλες πόλεις, οι Παλαιστίνιοι προχώρησαν σε γενική απεργία που είχε μεγάλη επιτυχία. Αρκετοί δημοσιογράφοι και σχολιαστές σημείωσαν πως η ανταπόκριση των Παλαιστινίων ήταν σημαντική παντού και εξέπεμψε ένα στίγμα ενότητας, στοιχείο που έλειπε εδώ και αρκετά χρόνια. Από την κίνηση αυτή πιέστηκαν ακόμα και τα πιο ενδοτικά και ενσωματωμένα τμήματα της παλαιστινιακής πολιτικής σκηνής, όπως κόμματα που συμμετέχουν στο ισραηλινό κοινοβούλιο που, ενώ αρχικά δεν στήριζαν την απεργία, τελικά αναγκάστηκαν να μετατοπιστούν.
Αν για τη Γάζα και την κατεχόμενη Δυτική Όχθη, η πραγματοποίηση της απεργίας ήταν σχετικά εύκολη υπόθεση, η εικόνα που εξέπεμψε σε συμβολικό επίπεδο ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη. Στα ελεγχόμενα από το Ισραήλ εδάφη όμως, οι απεργοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με απειλές απολύσεων και φυσικά μς τη στοχοποίησή τους από τις αρχές. Πολλοί και πολλές στιγματίστηκαν ως «υποστηρικτές της τρομοκρατίας» ή κατηγορήθηκαν ότι υποσκάπτουν την Αραβο-Ισραηλινή
υνεργασία. Και όμως, μία σειρά σωματεία και ενώσεις πήραν μαζικά μέρος. Από τους συλλόγους δασκάλων ως τους εργαζόμενους στις μεταφορές και από τις νοσοκόμες στα νοσοκομεία μέχρι τους παλαιστινιακούς δικηγορικούς συλλόγους.
Σημαντικό ήταν το γεγονός ότι η απεργία συνοδεύτηκε από ταυτόχρονες διαδηλώσεις στις ισραηλινές και παλαιστινιακές πόλεις, με τον τόνο να δίνουν οι πρώτες, κάτι που για πολλούς αποτέλεσε την πράξη «επιστροφής» των Αράβων του Ισραήλ στη μάχη για μια ελεύθερη ενιαία Παλαιστίνη. Το ενδιαφέρον ερώτημα, όμως, είναι γιατί η τωρινή πολιτικο- στρατιωτική κρίση ανέδειξε αυτή την «επιστροφή» εκείνων που, κατά κοινή ομολογία, γίνονταν όλο και πιο ενσωματωμένοι και αποκόβονταν πολιτικά από τους Παλαιστίνιους της Δυτικής Όχθης και της Γάζας; Ίσως, στο ερώτημα να απαντά η επισήμανση πολλών εξ αυτών ότι βίωσαν την τωρινή καταστολή των Παλαιστίνιων της Ιερουσαλήμ και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα ως «υπαρξιακή απειλή».
Η γενική παλαιστινιακή απεργία δεν κατάφερε να τερματίσει τον πόλεμο. Όμως, το γεγονός ότι το όπλο των εργατικών αγώνων επιστρέφει ως μέθοδος εκβιασμού των κυβερνήσεων δεν είναι τυχαίο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το όριο, η υπέρβαση του οποίου θα ταρακουνούσε για τα καλά την ισραηλινή κυβέρνηση, θα ήταν η συμμετοχή τμήματος του ισραηλινού-εβραϊκού στοιχείου.
