Οι ακακίες στη σαβάνα είναι η πρώτη ποιητική συλλογή της Ευαγγελίας Τάτση, χημικού, γεννημένης το 1967 στο Περιστέρι. Τα ποιήματα αποτελούν μια αναδρομή στη ζωή της ποιήτριας και σε γεγονότα και πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή της. Στο ποίημα με τίτλο ΠΑΤΡΑ 1991 (σπούδαζε στο τμήμα Χημείας τότε) θυμάται την οδό Κορίνθου στην οποία «[…]πάνω κάτω περπατούσαν οι ερωτήσεις·/ σε ποια επανάσταση θα ερωτευτούμε/ αν είναι εύκολο μάθημα η ήττα/ γιατί την χρωστούμε όλοι;/ Που να πηγαίνουν οι γεμάτοι δρόμοι/ όταν παίζουν βαλς οι ντουντούκες;/ Εν τω μεταξύ/ Ένας καθηγητής χωρίς ανάσα/ τις απάντησε».
Οι ευφάνταστες μεταφορές από διάφορα πεδία πλημμυρίζουν τα ποιήματα ακόμα και τα πιο προσωπικά. Εξάλλου αυτό δεν είναι η ποίηση; Μιλώντας για ένα, μιλάς για όλα. Όπως στο ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΕΤΑΙ αφιερωμένο στο σύντροφο της ζωής της: «[…] Κι αν άλλοι σκάβουν/ και φυτεύουν και μαζεύουν/ ή κάτω από τα δέντρα ξεκουράζονται/ ο άνθρωπός μου/ είναι δέντρο». Το ποίημα το ομώνυμο με τη συλλογή είναι ταυτόχρονα μια σύνοψή της και μια αλληγορία όπου η σαβάνα είναι ο κόσμος και όλοι εμείς ακακίες· «ωχροκίτρινα και μικρά τα άνθη μας […] το κορμί μας στάζει κόλλα/ πολύτιμη αρρώστια». Τρέχουν πάντα τα «οπληφόρα ζώα» κι από πίσω τους τα «σαρκοφάγα», ενώ μαίνονται οι πυρκαγιές στο Παρίσι, στην Αθήνα και στη Βαρκελώνη…
Μιλτιάδης Στρατηγόπουλος
