Το αντάρτικο για τη «χαμένη γενιά» των 30

Ολύβια Τζιουβάρα

Η ρουτίνα που μισήσαμε και τα όνειρα που επιμένουν μέσα σ΄ αλλεπάλληλα χτυπήματα

Το αντάρτικο² διαβάζεται όλο μαζί, χωρίς διαλείμματα. Και χρειάζεται πολλές αναγνώσεις για να μπορέσει κανείς να εκτιμήσει κάθε αποστροφή του λόγου, κάθε σημείο στίξης και κάθε κενό που άφησαν ο Δημήτρης Γκιούλος και ο Κωνσταντίνος Παπαπρίλης-Πανάτσας.

Οι δυο τους έγραψαν το αντάρτικο² σε εφτά νύχτες χωρίς να έχουν ως την ολοκλήρωση του έργου δει ποτέ ο ένας τον άλλο. Οι δυο φωνές τους ξεκινάνε έναν χορό ακολουθώντας τον ίδιο ρυθμό με τον καθένα όμως να κάνει τα δικά του βήματα. Προχωρώντας στα κεφάλαια -και τις νύχτες- βλέπουμε να ταιριάζουν σιγά σιγά τα βήματά τους, πλέον μπλέκονται οι φωνές τους που ξεκίνησαν ως ψίθυροι μα τώρα ουρλιάζουν.

Μέσα στο αντάρτικο² πολλοί θα βρουν έναν καθρέφτη όσων σκέφτονται ή επιθυμούν. Στις σελίδες του κρύβονται τα άγχη μας, η ματαίωση των προσδοκιών μας, η ρουτίνα που μισήσαμε και τα όνειρα που επιμένουν μέσα σ΄ αλλεπάλληλα χτυπήματα. Μια επανάσταση που δεν έγινε κι ένας έρωτας που έσβησε πριν καν γεννηθεί· ή μήπως το αντίστροφο; Και τα δύο μπλέκονται με αναφορές σε παραμύθια, τη σύγχρονη κουλτούρα, τη μυθολογία, όλα αυτά που η «χαμένη γενιά» των συν/πλην 30 έχει μάθει πως την καθορίζουν κι όλα αυτά που θα ΄θελε να είναι.