Χρήστος Κρανάκης
Η στήριξη στην ΕΑΑΚ θα στείλει μήνυμα ότι η «ομαλότητα» τελείωσε
Τον Μάιο καλούνται στις κάλπες χιλιάδες φοιτητές και σπουδαστές σε όλη την Ελλάδα. Αναμφισβήτητα, δεν είναι η ώρα για προβλέψεις και εκτιμήσεις. Το πρωταρχικό ερώτημα που τίθεται είναι αν η φετινή χρονιά θα αποτελέσει μια άτονη συνέχεια στη διαρκή απομαζικοποίηση των εκλογών ή αν το εκρηκτικό μίγμα των τεράστιων εξελίξεων εντός και εκτός συνόρων θα διαμορφώσει μια ποιοτικά διαφορετική κατάσταση.
Κρίνοντας με γνώμονα τα τελευταία χρόνια, οι ενδείξεις δεν είναι ενθαρρυντικές. Η βαθιά υποβάθμιση του φοιτητικού συνδικαλισμού και κατά συνέπεια των εκλογών δεν αποτελούν μια παροδική τάση που γραμμικά και εύκολα κάποια στιγμή θα αντιστραφεί. Μέσα από μια περιήγηση στα δεδομένα των τελευταίων χρόνων, αποτυπώνεται μια συνολική και εις βάθος αποστροφή των φοιτητών από τον συνδικαλισμό και ό,τι έχει σχέση με αυτόν. Μέσα σε δέκα χρόνια, η προσέλευση στην κάλπη των ΑΕΙ έχει μειωθεί κατά περίπου 50%, καθώς από τις 81.956 ψήφους το 2007 η περσινή καταμέτρηση έκλεισε στις 46.390 ψήφους. Μια τέτοια βαρύγδουπη «πτώση» δεν μπορεί παρά να αναγνωριστεί σαν ιστορική τάση, με δομικές αιτίες οι οποίες πατάνε πάνω στην ιδιότυπη συγκρότηση της κοινωνίας εν καιρώ κρίσης.
Στο έδαφος αυτής της κατάστασης δεν είναι λίγοι εκείνοι που καλλιεργούν, εντός και εκτός πανεπιστημίων, λογικές υπέρβασης των φοιτητικών εκλογών και της πολιτικής εκπροσώπησης, ανοίγοντας ταυτόχρονα ζήτημα ενίσχυσης της λειτουργίας «ανεξάρτητων και μακριά από κόμματα» επιχειρηματικών ομάδων. Έτσι λοιπόν, στο χάρτη των εκλογών διαμορφώνεται μια κατάσταση όπου ταυτόχρονα με τη συνεχιζόμενη πτώση των αριθμών συμμετεχόντων, διατηρείται σχεδόν αναλλοίωτη η ηγεμονία του αστικού τρόπου σκέψης (επιχειρηματικές ομάδες, γραφειοκρατικοποίηση του φοιτητικού κινήματος, ανομία κλπ).
Παρά την δυσοίωνη και αρνητική κατάσταση που περιγράφηκε, δεν πρέπει να προδικάσουμε το τι μέλλει γενέσθαι στις εκλογές που έρχονται. Οι εξελίξεις εντός αλλά κυρίως εκτός συνόρων, ορίζουν μια νέα ανεξερεύνητη δυναμική. Η νεολαία βρίσκεται σε κατάσταση σοκ και ήττας, όχι όμως αδιαφορίας και παράδοσης άνευ όρων. Ο εμπαιγμός της κυβέρνησης περί «πανηγυρικής» εξόδου από τα μνημόνια, ως ρητορική έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με τις υλικές απολαβές του σήμερα, αλλά και τις εμπειρίες της νεολαίας τα τελευταία χρόνια. Η αντιπαράθεση μεταξύ των ιδεολογημάτων του αστικού κόσμου με την σκληρή πραγματικότητα που βιώνει η νέα γενιά, δημιουργεί χώρο για αυθόρμητες αντιδράσεις εναντίωσης στην ασκούμενη πολιτική και τα «ευχολόγια» που την συνοδεύουν.
Φέτος, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, υπάρχει η δυνατότητα να εκφραστεί ένα ηχηρό «Ως εδώ – δεν πάει άλλο! Όχι στον εμπαιγμό και τη κοροϊδία!», που θα αναπλάσει τους πολιτικούς συσχετισμούς προς μια ριζοσπαστική κατεύθυνση. Όχι μόνο γιατί η αφήγηση για το success story της κυβέρνησης δεν πείθει τη νεολαία. Αλλά και επειδή ο διάχυτος φόβος για τις πολεμικές εξελίξεις στην ευρύτερη γειτονιά μας μπορεί να μετατραπεί σε πολιτική έκφραση άμεσης καταδίκης των υπαιτίων των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και των πολεμικών επιχειρήσεων, που δεν είναι άλλοι από τις καπιταλιστικές ολοκληρώσεις με συμμετοχή και εμπλοκή και της ελληνικής αστικής τάξης.
Τα ψηφοδέλτια της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης (ΕΑΑΚ) αποτελούν εκείνο το «όχημα» που μπορεί να φέρει μια συνολική τομή στην έως τώρα ιστορική πορεία των φοιτητικών εκλογών. Η φετινή αναμέτρηση μπορεί να επιτελέσει ένα διττό στόχο. Από τη μία, να συμπυκνώσει σε μια ενιαία πολιτική κατεύθυνση ρήξης και ασυμβίβαστης πάλης τους αγώνες του προηγούμενου διαστήματος (πανεκπαιδευτικό κίνημα, συγκρότηση συνέλευσης αγώνα καθηγητών – φοιτητών – μαθητών, καταλήψεις υπουργείου). Από την άλλη, να στείλει ένα μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση πως η νηνεμία και η ομαλότητα αποτελούν παρελθόν. Η ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς θα σημάνει την έμπρακτη πολιτική καταδίκη τόσο των καθεστωτικών δυνάμεων που συνειδητά εκφύλισαν τον φοιτητικό συνδικαλισμό όσο και των ασκούμενων πολιτικών που διέλυσαν τα λαϊκά συμφέροντα και κάθε προοπτική της γενιάς μας.
Το να πάρει θέσεις μάχης η γενιά μας, τη στιγμή που κυβέρνηση και ΕΕ προσπαθούν να μας πείσουν πως «τα δύσκολα τελείωσαν» αλλά οι νατοϊκές βόμβες ξεκινούν από τη βάση της Σούδας, αναμφισβήτητα αποτελεί ένα πρώτο βήμα προς την ανασυγκρότηση του νεολαιίστικου κινήματος.
Και στο βάθος, εικόνες από την έκρηξη στη Γαλλία…
Η ανάπτυξη των τεχνολογικών μέσων έχει μειώσει δραστικά τις αποστάσεις και το χρόνο. Πλέον, μπορούμε να βρισκόμαστε σε ζωντανή σύνδεση με τις κοινωνικές εξελίξεις σε ολάκερο το κόσμο. Στο φόντο των φοιτητικών εκλογών στην Ελλάδα, τα μάτια στρέφονται στην Γαλλία και τις κινητοποιήσεις φοιτητών και εργαζομένων που φουντώνουν σε όλη τη χώρα. Ενημερώσεις, εικόνες, ντοκουμέντα μεταφέρονται σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Ενόψει, λοιπόν, της κρίσιμης πολιτικής μάχης των δικών μας εκλογών, το ερώτημα δεν είναι άλλο από το εξής: Μπορούν οι εικόνες από τα κατειλημμένα πανεπιστήμια του Παρισιού να μετατραπούν σε πολιτικό ρεύμα και μήνυμα στην Ελλάδα.; Αναμφισβήτητα ναι. Όσο και αν τα αστικά μπλοκ επιδιώκουν να «χαντακώσουν» ή να διαστρεβλώσουν το βάθος και τη δυναμική του κινήματος στη Γαλλία, η φλόγα που σιγοκαίει στην Ελλάδα από τους αγώνες που ταρακούνησαν ολάκερη την Ευρώπη, τη περίοδο 2008-’12 είναι έτοιμη να ξαναφουντώσει.
Η αρχή, παρότι μη υποδειγματική, έγινε μέσα από την αναζωπύρωση του πανεκπαιδευτικού κινήματος τη διάρκεια του Μαρτίου. Η συνέχεια μπορεί και πρέπει να δοθεί μέσα από τον πολιτικό τόνο των φετινών φοιτητικών εκλογών. Οι εμπειρίες που προσλαμβάνει το φοιτητικό κίνημα όλης της Ευρώπης από την Γαλλία φανερώνουν στη πράξη τις δυνατότητες συγκρότησης ενός νεολαιίστικου κινήματος-καταλύτη στις ευρύτερες κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις. Το πολιτικό ρεύμα εκείνο που, κόντρα στην επιβαλλόμενη νηνεμία και ομαλότητα, επιδιώκει να μεταφέρει το εξεγερτικό κλίμα της Γαλλίας στην Ελλάδα δεν πρέπει να χαθεί στο σκοτάδι της αποχής, αλλά αντίθετα σθεναρά και ηχηρά να δηλώσει παρουσία σε κάθε μάχη της νέας γενιάς. Η κατάσταση στη Γαλλία ανοίγει μεγάλες δυνατότητες για ενίσχυση της πολιτικής αντίληψης που προωθεί τη συγκρότηση ενός στιβαρού φοιτητικού κινήματος, που στέκεται στο πλευρό των εργαζομένων και θέτει στο στόχαστρο του κάθε δυνάστη του λαού και της νεολαίας.
Η φωτογραφία είναι από το πανελλαδικό διήμερο της ΕΑΑΚ 31/3-1/4 via Resistencia – EAAK ΑΣΟΕΕ
