Μετά από τέσσερα αλλεπάλληλα μνημόνια, τα βάσανα δεν τελειώνουν εδώ ούτε κάπου στο κοντινό μέλλον. Ο ελληνικός λαός ζει μαύρες μέρες και θα ζήσει ακόμη πιο μαύρες αν δεν ξεσηκωθεί. Η «μαύρη προπαγάνδα» των εκάστοτε κυβερνήσεων και κυρίως των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δεν μπορεί να αντιστρέψει αυτή την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα.
του Δημήτρη Γρηγορόπουλου
Η καταιγίδα των οικονομικών επιπτώσεων σε εργαζόμενους και συνταξιούχους από το 2010 μέχρι σήμερα είναι αναμφισβήτητη. Κι όμως, όχι μόνο καταβάλλεται διαχρονικά προσπάθεια να δικαιολογηθεί από την κυβερνητική προπαγάνδα και τα συστημικά ΜΜΕ, αλλά επιχειρείται και να στρεβλωθεί το πραγματικό ύψος τους και η διάρκειά τους. Το συνηθέστερο «κόλπο» είναι ότι η εκάστοτε κυβέρνηση υπολογίζει τις επιπτώσεις μόνο των δικών της μέτρων και τα αντιπαραβάλλει στα μέτρα των προηγούμενων ή των επόμενων, για να αποδείξει αντίστοιχα ότι οι αντιλαϊκές επιβαρύνσεις επί των ημερών της είναι ελαφρότερες.
Σε αυτού του είδους τις παραχαράξεις με ιδιαίτερη επιτηδειότητα επιδίδεται ιδιαιτέρως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Κατακεραυνώνει τα μέτρα που πήραν οι προκάτοχοί της, στα οποία όμως είναι συναυτουργός εφόσον δεν τα καταργεί, όπως μάλιστα είχε υποσχεθεί. Άλλο τέχνασμα που μετέρχονται είναι η απομόνωση ορισμένων επιβαρύνσεων και η αποσιώπηση άλλων, με αυθαίρετα σοφίσματα. Ιστορική, από αυτή την άποψη, θα παραμείνει η σοφιστεία του Κατρούγκαλου ότι οι κύριες συντάξεις δεν επλήγησαν, ταυτίζοντάς τες ταχυδακτυλουργικά με το σύνολο των συντάξιμων αποδοχών. Η αλήθεια είναι ότι μειώθηκαν και οι κύριες πέρα από ένα όριο (πάνω απ’ το σύνολο των 1.300 ευρώ κύριας και επικουρικής), ενώ αποσιωπούνται οι περικοπές στο εφάπαξ, στα μερίσματα των δημοσίων υπαλλήλων, στις επικουρικές, καθώς και η αύξηση των εισφορών υγείας στις κύριες (2%) και στις επικουρικές (6%).
Επίσης, εξακολουθεί να προβάλλεται από τα φερέφωνα του ΣΥΡΙΖΑ ο ισχυρισμός ότι δεν πλήττουν ή πλήττουν ελάχιστα τα κατώτερα στρώματα. Χοντρό ψέμα κι αυτό. Ο νόμος Κατρούγκαλου (2016) κατακρεουργεί και καταργεί μέχρι το 2019 το ΕΚΑΣ, ενώ ο πρόσφατος νόμος για την προσωπική διαφορά και η νέα μείωση του αφορολόγητου κονιορτοποιούν τη δήθεν «μεροληψία» του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ των οικονομικά αδύναμων.
Ασύλληπτες είναι και οι ταχυδακτυλουργίες του ΣΥΡΙΖΑ στο διαχωρισμό και όχι στο συνυπολογισμό των περικοπών και επιβαρύνσεων από τη μια και των πρωτογενών πλεονασμάτων απ’ την άλλη, όπως και η χρονική διάρκεια των τελευταίων. Επιπλέον, υπολογίζονται μόνον οι νέες επιβαρύνσεις και όχι αυτές που έχουν προνομοθετηθεί, αλλά εφαρμόζονται σε μεταγενέστερο έτος. Για παράδειγμα, από τις επιβαρύνσεις του 2019 απαλείφεται η κατάργηση του ΕΚΑΣ. Στον ορυμαγδό της νομοθεσίας του 2017, η κυβέρνηση προσπάθησε να «περάσει» διακριτικά τις προσυμφωνημένες που ισχύουν από σήμερα –και εσαεί– περικοπές ή/και καταργήσεις επιδομάτων και φοροελαφρύνσεων, όπως και το σύνολο της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ!
Ανέκδοτο θεωρεί ο θυμόσοφος ελληνικός λαός και τα περίφημα «αντίμετρα», που αποτελούν συνέχεια και κορύφωση των μνημονιακών φύλλων συκής (ισοδύναμα, παράλληλο πρόγραμμα κ.λπ) που ο καθημαγμένος λαός στη διαπασών ακούει, αλλά ελάχιστα βλέπει. Τέλος, στο «ντούκου» πέρασε το γεγονός ότι στο τελευταίο Γιούρογκρουπ το θηριώδες πρωτογενές πλεόνασμα (3,5-4%) επεκτάθηκε και άρα θα ισχύει για μια πενταετία (2018-2022), ενώ μαγειρεύεται η καθιέρωσή του στο ύψος τουλάχιστον του 2% μέχρι το 2060!
Η προσπάθεια συνολικού –κατά προσέγγιση βέβαια, λόγω των αλχημειών που γίνονται– υπολογισμού των επιβαρύνσεων του ελληνικού λαού συνθέτει μιαν εφιαλτική εικόνα. Συγκεκριμένα, αυτές που απορρέουν μόνο από το τελευταίο πολυνομοσχέδιο (τέταρτο μνημόνιο) θα ανέλθουν σωρευτικά το 2021 περίπου στα 5 δις ευρώ (4 δισ. περικοπές συντάξεων και αφορολόγητου και ένα δις κατάργηση φοροελαφρύνσεων και επιδομάτων). Το τέχνασμα έγκειται στο ότι τα συγκεκριμένα χαράτσια δεν ισχύουν για τις χρονιές που επιβάλλονται μόνο (2018-’20) αλλά σε μόνιμη βάση, ώστε να μειωθεί ως το 2060 το χρέος στο 60-65% του ΑΕΠ, σταόρια που απαιτεί το Δημοσιονομικό Σύμφωνο της ΕΕ! Το παραπάνω ποσό έρχεται να προστεθεί, μάλιστα, στα μέτρα του τρίτου μνημονίου (2015) που σωρευτικά ως το 2021 (αν και έχουν αόριστη, επίσης, διάρκεια) θα αποδώσουν περίπου 9 δισ. Το σύνολο, επομένως, επιβαρύνσεων που επιβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ φτάνει τουλάχιστον στα 14 δισ. (5+9). Εξάλλου, και ο Τσακαλώτος στη συζήτηση του πολυνομοσχεδίου στη Βουλή παραδέχτηκε ότι ως το 2021 τα μνημόνια του ΣΥΡΙΖΑ θα επιβαρύνουν τον ελληνικό λαό με το ποσό των 14,2 δισ.
Σε αυτά δεν συνυπολογίζονται τα μέτρα (επί συντάξεων και μισθών) που θα επιβληθούν από τον αυτόματο σταθεροποιητή (κόφτη) το 2017 στην περίπτωση που, όπως όλα δείχνουν ότι θα συμβεί, δεν καλυφθεί το συμφωνηθέν πρωτογενές πλεόνασμα του 2,7% (ήδη η κυβέρνηση το μείωσε στον προϋπολογισμό στο 1,8%) για φέτος και του 3,5% για το 2018. Σημειωτέον, ότι αυτά τα κενά θα απαιτήσουν νέα μέτρα και δεν θα καλυφθούν από το 2% των επιβαρύνσεωνεπί του ΑΕΠ που ούτως ή άλλως θα επιβληθούν το 2019-20 (κατάργηση προσωπικής διαφοράς-μείωση αφορολόγητου).
Έτσι, η πραγματική θηριώδης επιβάρυνση του λαού, που χονδροειδώς επιχειρεί να συγκαλύψει η κυβέρνηση, στοιχειοθετείται αν στα 14,2 δισ. των επιβαρύνσεων (περικοπές-φόροι) της εξαετίας (2015-20) προστεθούν και οι επιβαρύνσεις της πενταετίας πλέον (2018-22) και όχι τετραετίας, των πρωτογενών πλεονασμάτων. Με 3,5% (4% στην πραγματικότητα) επί μεσοσταθμικού ΑΕΠ πενταετίας της τάξης των 200 δις ανά έτος, το πρωτογενές πλεόνασμα θα ανέρχεται τουλάχιστον στα 7,5 δισ. Επομένως, συνολικά στην πενταετία (2018-22) θα ανέλθει στο δυσθεώρητο ύψος των 37,5 δισ.
Με απλά μαθηματικά, προσθέτοντας, λοιπόν, τις επιβαρύνσεις των προαναφερθέντων 14,2 δισ. τουλάχιστον της εξαετίας (2015-20) και των πλεονασμάτων 37,5 δισ. της πενταετίας (2018-22), η επιβάρυνση την οποία επιβάλλει η για «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση» ανέρχεται στο θηριώδες ποσό των 51,7 δισ. (14,2+37,5)! Αυτός είναι ο λογαριασμός του τρίτου και τέταρτου μνημονίου του ΣΥΡΙΖΑ!
Εδώ αναδεικνύεται ένα ακόμη θέμα. Ακόμη κι αν υποτεθεί ότι το τρίτο μνημόνιοείχε την επισφράγιση (με άθλια δημαγωγία) της εκλογικής ετυμηγορίας του Σεπτέμβρη του 2015, το τέταρτο μνημόνιο δεν έχει καμιά λαϊκή νομιμοποίηση, αλλά επιβάλλεται σε επόμενες κυβερνήσεις. Η τελευταία αντιδημοκρατική ακρότητα είναι θεωρητική ουσιαστικά, αφού η ΝΔ, που προαλείφεται για τη διαδοχή του ΣΥΡΙΖΑ, παρά τη λυσσαλέα επίθεση εναντίον του για την «καρέκλα» και την «κουτάλα», καθησυχάζει κεφάλαιο, ΕΕ και ΔΝΤ ότι θα σεβαστεί τους νόμους του κράτους, επιχειρώντας απλώς να τους τροποποιήσει επί τα βελτίω…
Η ουσία είναι ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις απ’ το 2010 κατακρεουργούν τον ελληνικό λαό. Έχουν μειώσει το ΑΕΠ απ’ τα 250 δισ. ευρώ στα 195 (26%) περίπου δις το χρέος είναι στο ύψος-ρεκόρ των 320 δισ., που αναλογεί στο 180% περίπου του ΑΕΠ σήμερα, ενώ παρά τις ευφάνταστες στρεβλώσεις, η ανεργία υπολογίζεται στο ιλιγγιώδες 23,5% του εργατικού δυναμικού!
Οι προοπτικές που ανοίγουν το κεφάλαιο και οι πολιτικοί του, η ΕΕ και το ΔΝΤ είναι μαύρες κι άραχλες… Προβλέπουν με οριακή ημερομηνία το 2060 ανάπτυξη μόλις 1,3% το χρόνο –που κι αυτήν βέβαια θα την ιδιοποιείται το κεφάλαιο– κάτι που σημαίνει ότι το παραγόμενο ΑΕΠ θα επανέλθει στο ύψος του 2008 μετά από 20 χρόνια, δηλαδή κάπου στο 2037.
Όσο για την εξυπηρέτηση του κρατικού χρέους, δεν θα προέρχεται βεβαίως από την αναιμική προαναφερθείσα ανάπτυξη, αλλά από την παραγωγή πλεονασμάτων, που θα φορτώνονταιστις πλάτες του ελληνικού λαού. «Δυναμική αφετηρία» θα αποτελέσουν τα εξοντωτικά πλεονάσματα (3,5-4%) της πενταετίας 2018-22, ενώ στη συνέχεια και μέχρι το 2060 υπολογίζονται, όπως προαναφέρθηκε, πλεονάσματα της τάξης του 2% ώστε αντίστοιχα το χρέος να υποχωρεί κατά 2,7% ετησίως. Το σκηνικό ολοκληρώνει η πρόβλεψη του Πολ Τόμσεν ότι θα χρειαστούν 21 χρόνια για να φτάσει η ανεργία στα προ κρίσης επίπεδα…
