Αντώνης Δραγανίγος | μέλος της ΠΕ της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης και του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
▸ Ανάγκη για μια μαχητική αντιπολίτευση, με κινητήρια δύναμη μια ισχυρή αντικαπιταλιστική κομμουνιστική Αριστερά
Αν σφραγίζει μια λέξη την προεκλογική περίοδο αυτή είναι η λέξη «σταθερότητα». Σταθερότητα στην πολεμική εμπλοκή, στην άνευ όρων στήριξη του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ, στους θηριώδεις εξοπλισμούς, στους αντιλαϊκούς όρους του «Συμφώνου Σταθερότητας», στην καταστολή. Το αστικό πολιτικό σύστημα θέλει βασικά να υπερασπίσει αυτή τη «σταθερότητα», με Μητσοτάκη ή χωρίς. Για να επιβληθεί αυτή η «σταθερότητα» στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε επιστρατεύεται και προωθείται απ’ όλες τις μηχανές του συστήματος η αντιδραστική του ανασυγκρότηση.
Πρώτο, με την αντιδραστική ανασυγκρότηση του αστικού κράτους. Με την αναθεώρηση του Συντάγματος, τις αλλαγές στον Κώδικα της «Τοπικής Αυτοδιοίκησης» κτλ, το κράτος μετατρέπει τις επιταγές της αντιλαϊκής πολιτικής (πχ κόφτες του Προγράμματος Σταθερότητας, ιδιωτικά πανεπιστήμια) σε συνταγματική επιταγή, ενώ παράλληλα θωρακίζεται απέναντι στον εχθρό λαό επιχειρώντας να κλείσει τις όποιες ρωγμές του (εργατικές διεκδικήσεις, αγώνες στο δημόσιο κλπ).
Δεύτερο, με την επείγουσα ανασυγκρότηση του αστικού κομματικού συστήματος με τη δημιουργία των κυβερνητικών εφεδρειών, την αναστήλωση του δίπολου συντηρητικής-«δημοκρατικής» κυβερνητικής εναλλακτικής, με κύριο όχημα την ΕΛ.Α.Σ. του Α. Τσίπρα και ξεκάθαρη τάση ενίσχυσης της ακροδεξιάς, που επιδιώκουν να «αναβαθμιστεί» στο αστικό μπλοκ εξουσίας… Η υποστήριξη Κασιδιάρη από τον Ίλον Μάσκ, τον πλουσιότερο άνθρωπο του πλανήτη, αποκαλύπτει με πάταγο τον βαθιά συστημικό χαρακτήρα όλου αυτού του συρφετού.
Κοινή βάση όλων των παλιών και νέων κομμάτων του συστήματος είναι η ρητή δέσμευση στην εφαρμογή των κεντρικών επιλογών του, δηλαδή η υποταγή στο «πρόγραμμα σταθερότητας», στην αμερικανο-νατοϊκή πολεμική πορεία και την «ανταγωνιστικότητα», δηλαδή στα κέρδη του κεφαλαίου.
Μέσα σε αυτό το τοπίο αξίζει να σημειωθεί ότι η μόνη σχέση που έχει η ΕΛ.Α.Σ. με την αριστερά είναι ότι την έβαλε στον τίτλο της. Με τελευταίο παράδειγμα την ρητή αποδοχή των ιδιωτικών πανεπιστημίων, ο Τσίπρας δεν είναι παρά ένας ροζ Μητσοτάκης. Πρέπει να θεωρεί πολύ απελπισμένο τον αριστερό κόσμο για να ελπίζει να τον ψηφίσουν.
Έτσι οι επερχόμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν, θα κρίνουν αν θα εμπεδωθεί και θα ενισχυθεί η αντιδραστική ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος και η «σταθερή πορεία» προς την φτώχια, τον πόλεμο και την εκμετάλλευση ή θα αλλάξει ο πολιτικός συσχετισμός, θα ανοίξουν ρωγμές στο αστικό πολιτικό σύστημα, θα ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή αυτής της πορείας.
Η Κομμουνιστική Απελευθέρωση και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύουν για τη συγκρότηση ενός εργατικού, λαϊκού, ανατρεπτικού πόλου κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης, με κινητήρια δύναμη μια ισχυρή αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά, με πολιτικό στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ, της πολιτικής του κεφαλαίου της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ενάντια στη συναινετική αντιπολίτευση.
Πάνω σε αυτή την βάση προβάλλουμε και παλεύουμε εκείνο το πολιτικό πρόγραμμα που «γεφυρώνει» τις άμεσες ανάγκες της εργατικής τάξης και του λαού με την ανατροπή των θεμελίων της αστικής πολιτικής: Για αποφασιστικό πλήγμα στην μεγάλη καπιταλιστική ιδιοκτησία και τα κέρδη, για δημόσια αγαθά και κρατικοποιήσεις με εργατικό έλεγχο, βαριά φορολογία του κεφαλαίου, διαγραφή του χρέους, για απειθαρχία εδώ και τώρα σε όλες τις επιλογές της ΕΕ (λιτότητα, απελευθέρωση των αγορών, πολεμική οικονομία) στην πορεία για την έξοδο από αυτή, για να φύγουν οι βάσεις, για την ακύρωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, την έξοδο από το ΝΑΤΟ, ενάντια στον άδικο και αντιδραστικό ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, στις εξορύξεις και τις ΑΟΖ.
Ο δικός μας δρόμος δεν είναι ο δρόμος της συναίνεσης, των κυβερνητικών αυταπατών, της ανάθεσης σε «σωτήρες». Είναι ο δρόμος του πολιτικού ανατρεπτικού εργατικού κινήματος, ο επαναστατικός δρόμος.
Η πολιτική αυτή είναι διαφορετική απ την πολιτική του ΚΚΕ, που, παρά την ρητορική του, είναι αντίθετο στον πολιτικό αγώνα με στόχους ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής στο σήμερα (πχ εθνικοποιήσεις, απειθαρχία-ρήξη-αποδέσμευση απ την ΕΕ). Υιοθετεί τη ρητορική περί «κυριαρχικών δικαιωμάτων» στα θέματα του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού και των ΑΟΖ, δεν συμβάλλει σε μια ενωτική αντιιμπεριαλιστική-αντισιωνιστική δράση στο αντιπολεμικό κίνημα και τέλος δεν συνέβαλε, ιδιαίτερα εκεί που κατέκτησε πρωτιές, σε μια αντεπίθεση του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος.
Είναι αντίθετη με την σοσιαλδημοκρατική πολιτική του ΜέΡΑ25. Το ΜέΡΑ25 προβάλλει μια ανέφικτη πολιτική «επανάκτησης» μέσα στο όρια του Συμφώνου Σταθερότητας και της πολιτικής του κεφαλαίου. Όραμά του είναι ένα «παραγωγικό» κεφάλαιο, ενάντια στον «παρασιτισμό της τεχνοφεουδαρχίας». Κινείται σαφώς στην «ευρωπαϊκή» λογική μιας ΕΕ, που θα παίρνει «πρωτοβουλίες ειρήνης» και θα «απεγκλωβιστεί» (η ΕΕ!) απ’ το ΝΑΤΟ! Η πολιτική και ο απόλυτος αρχηγισμός του κόμματος αυτού, καθιστά τον όποιο προεκλογικό διάλογο μαζί του, εκ των προτέρων άκαρπο και αποπροσανατολιστικό.
Ο δικός μας δρόμος δεν είναι ο δρόμος της συναίνεσης, των κυβερνητικών αυταπατών, της ανάθεσης σε «σωτήρες»
Η πολιτική πρόταση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει άλλους αποδέκτες. Απευθύνεται στη μεγάλη πλειοψηφία του κοινωνικού και πολιτικού δυναμικού που κινείται γύρω από αγωνιστικές, κινηματικές, πολιτικές δράσεις και αναζητήσεις, στον κόσμο της μαχόμενης, ανατρεπτικής αριστεράς, τον κόσμο που δίνουμε μαζί μάχες στο εργατικό κίνημα, το αντιπολεμικό, την αλληλεγγύη στο λαό της Παλαιστίνης, στους αγρότες, στα μέτωπα της πόλης, στα περιβαλλοντικά ζητήματα, στο φοιτητικό κίνημα και τη νεολαία, στο φεμινιστικό.
Απευθύνεται και σε πολιτικές δυνάμεις και οργανώσεις και συγκεκριμένα στην «Πρωτοβουλία για μια νέα Ενωτική και Ανατρεπτική Αριστερά», την ΚΕΜΑ και το Κόκκινο Νήμα.
Όλη αυτή την περίοδο η αντικαπιταλιστική αριστερά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πάλεψε με συνέπεια και χωρίς συμβιβασμούς στο κάθε μέτωπο που παρενέβαινε, αποτέλεσε μάλιστα ραχοκοκαλιά των αγώνων σε κρίσιμους χώρους και ζητήματα (υγεία, εκπαίδευση, αντιπολεμικό κλπ). Όλοι αυτοί που σήμερα διεκδικούν την «κληρονομιά» του μεγαλειώδους αντιμνημονιακού κινήματος είχαν μηδαμινή συνεισφορά. Το κρίσιμο ζήτημα για την αριστερά την επόμενη μέρα είναι -μέσα στην υποχώρηση και την υπαρξιακή κρίση κομμάτων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΕΑΡ και την ανάδειξη των ορίων του ΚΚΕ- να ξεχωρίσει ένας ορατός και ανερχόμενος πόλος της αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς, ισχυρός για να δώσει τις δύσκολες μάχες που έρχονται.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε 1-2 Αυγούστου
και θα μείνει στα περίπτερα μέχρι 25/8
