Συγκίνηση προκαλεί η είδηση για τον θάνατο του Λάκη Χαλκιά, που είχε κατακτήσει τον σεβασμό και την εκτίμηση όλου του λαού.
Προτού έρθει πιτσιρικάς στην Αθήνα, ο Λάκης Χαλκιάς είχε γνωρίσει από πρώτο χέρι στην Ήπειρο όχι απλώς το παραδοσιακό τραγούδι αλλά και την ποίηση του δημοτικού τραγουδιού. Αργότερα γνώρισε, ξανά από πρώτο χέρι, το κλασικό λαϊκό τραγούδι στην εποχή της άνθισής του. Σε ηλικία 16-17 χρονών άρχισε να τραγουδά πλάι στη Σωτηρία Μπέλλου, στον «Κήπο του Αλλάχ» και στη συνέχεια συνεργάστηκε, είτε στο πάλκο είτε στη δισκογραφία, με σχεδόν όλα τα «ιερά τέρατα» του λαϊκού τραγουδιού: τον Καζαντζίδη, τη Βίκυ Μοσχολιού, τον Γαβαλά, την Καίτη Γκρέυ, τον Μενιδιάτη, τη Δούκισσα, με κορυφαίους συνθέτες (Τσιτσάνη, Βαμβακάρη, Λεοντή, Μαρκόπουλο και πολλούς άλλους) και οργανοπαίχτες, όπως τον περίφημο Μπέμπη.
Όταν ο πατέρας του, ο βιρτουόζος του κλαρίνου Τάσος Χαλκιάς, αρρώστησε από δισκοπάθεια και για ενάμιση χρόνο δεν μπορούσε να δουλέψει, ο έφηβος Λάκης, μαζί τέσσερα-πέντε ξαδέλφια του Χαλκιάδες, έπαιζαν και τραγουδούσαν σε φτωχογειτονιές αλλά και σε λαϊκά ταβερνάκια του κέντρου της Αθήνας – και αυτή ήταν η πρώτη ουσιαστική επαφή του με την κοινωνία.
Σε πολύ νεαρή ηλικία τραγουδούσε κι έπαιζε κιθάρα σε πανηγύρια αλλά και μαζί με θεατρικά μπουλούκια, πηγαίνοντας σε χωριά με θιάσους όπου συμμετείχαν μεγάλες αλλά ξεχασμένες μορφές του ελληνικού θεάτρου (Μαρίκα Νέζερ, Κούλης Στολίγκας, Μανέλλης κ.ά.) Σε χωριά τόσο απομονωμένα που συχνά ο θίασος πήγαινε εκεί με τρακτέρ!
Σταθμός στην πορεία του στάθηκε η συνεργασία του με τον Γιάννη Μαρκόπουλο («Στρατής ο Θαλασσινός», «Θητεία» Μ. Ελευθερίου, «Μετανάστες» Γιώργου Σκούρτη, «Θεσσαλικός Κύκλος», «Ανεξάρτητα», «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι»).
Ελάχιστα γνωστή είναι η συνύπαρξη του Λάκη Χαλκιά με τον Παύλο Σιδηρόπουλο στα χρόνια της δικτατορίας. Μαζί πρωτοερμήνευσαν το «Τούμπου τούμπου ζα» που ήταν μια σάτιρα της χούντας που κάποια στιγμή το απαγόρευσε. Πριν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο Χαλκιάς τραγουδούσε στην μπουάτ Λήδρα την οποία φρόντισε να κλείσει η χούντα.
Ο Λάκης Χαλκιάς δεν ήταν απλώς από «καλή γενιά». Ήταν ζυμωμένος με το λαϊκό στοιχείο. Όπως ο ίδιος έχει πει: «Πιστεύω ότι είμαι ένας από τους κρίκους, τους εναπομείναντες τώρα που συνδέει το ρεμπέτικο, το λαϊκό μας τραγούδι, το δημοτικό τραγούδι γιατί όλες αυτές οι εικόνες που έχω είναι ζωντανές, έχω ζήσει μ’ αυτούς τους ανθρώπους και ζυμώθηκα μ’ αυτούς τους ανθρώπους».
Πολλά τραγούδια που ερμήνευσε ο Λάκης Χαλκιάς είναι λαμπρά δείγματα του κοινωνικού λαϊκού τραγουδιού, όπως «Η φάμπρικα», «Η μπαλάντα του μετανάστη», ο «Ρόκο» και θα τραγουδιούνται όσο υπάρχει εκμετάλλευση, ξεριζωμός, μετανάστευση.
