Η Διακήρυξη της Διεθνιστικής Αντιπολεμικής Συνδιάσκεψης της Αθήνας 22-24/7

Σε μια πολύ σημαντική Διακήρυξη κατέληξε η Διεθνιστική Αντιπολεμική Συνδιάσκεψη της Αθήνας, που διεξήχθη από 22-24 Ιούλη, με πρωτοβουλία της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης και συμμετοχή οργανώσεων από μια σειρά χώρες, είτε με αντιπροσωπείες στην Αθήνα είτε με διαδικτυακή σύνδεση.

Η διακήρυξη είναι αναλυτική και συγκεκριμένη, αναδεικνύοντας ένα αναβαθμισμένο επίπεδο συμφωνίας, ενώ περιλαμβάνει και πρακτικές κοινές δράσεις, καθώς και την προώθηση της συνολικής προσπάθειας δημιουργίας ενός δικτύου επαναστατικών εργατικών, αντικαπιταλιστικών και αριστερών οργανώσεων, με πρώτο καθήκον την πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τη συνολική καπιταλιστική επίθεση.

“Έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή πολέμων, καθώς η πάλη για την παγκόσμια ηγεμονία ανάμεσα στις διάφορες καπιταλιστικές δυνάμεις οξύνεται. Η παγκόσμια καπιταλιστική αρχιτεκτονική αναδιαμορφώνεται με βίαιο τρόπο. Ο «πολεμικός καπιταλισμός» αποτελεί μια λύση που υπαγορεύεται από την κρίση της παγκόσμιας αστικής τάξης.

Η Ουκρανία, η Παλαιστίνη, το Ιράν και η Μέση Ανατολή/Δυτική Ασία αποτελούν, προς το παρόν, τα κύρια πεδία μάχης μιας νέας φάσης της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, η οποία κλιμακώνεται προς έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο. Η παλιά παγκόσμια τάξη πεθαίνει και, προτού αναδυθεί μια νέα, ζούμε σε έναν «κόσμο τεράτων».

Σε αυτόν τον κόσμο, οι λαοί είναι –όπως πάντα– τα κύρια θύματα. Όχι μόνο στα πεδία των μαχών, αλλά και στην καθημερινή τους ζωή”, αναφέρεται εισαγωγικά.

Όσον αφορά τα καθήκοντα των πρωτοπόρων και επαναστατικών οργανώσεων αυτά είναι “να υποκινήσουν τον αγώνα ενάντια στον επανεξοπλισμό και την πολεμική οικονομία, να ενώσουν τα διαφορετικά μέτωπα πάλης και να προωθήσουν τον επαναστατικό ντεφετισμό απέναντι στις καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις της ίδιας μας της χώρας – δηλαδή την ανατροπή των κυβερνήσεων που είναι υπεύθυνες για τον πόλεμο και την πείνα, καθώς και όλων των δυνάμεων και μπλοκ που βρίσκονται σε σύγκρουση – μαζί με έναν συνεπή προλεταριακό διεθνισμό.

Δικό τους έργο είναι η προετοιμασία της επαναστατικής ρήξης, η ανάπτυξη της οργανωμένης κινητοποίησης των προλεταριακών μαζών, η οποία και μόνο μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα από την καταστροφή ενός νέου παγκόσμιου πολέμου ανάμεσα στις μεγάλες καπιταλιστικές δυνάμεις. Για επαναστατικά εργατικά κόμματα σε κάθε χώρα και για μια επαναστατική εργατική διεθνή.”

Ολόκληρο το κείμενο της Διακήρυξης έχει ως εξής:

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

Διεθνιστική Αντιπολεμική Συνδιάσκεψη της Αθήνας

ΚΑΤΩ ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

Έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή πολέμων, καθώς η πάλη για την παγκόσμια ηγεμονία ανάμεσα στις διάφορες καπιταλιστικές δυνάμεις οξύνεται. Η παγκόσμια καπιταλιστική αρχιτεκτονική αναδιαμορφώνεται με βίαιο τρόπο. Ο «πολεμικός καπιταλισμός» αποτελεί μια λύση που υπαγορεύεται από την κρίση της παγκόσμιας αστικής τάξης.

Η Ουκρανία, η Παλαιστίνη, το Ιράν και η Μέση Ανατολή/Δυτική Ασία αποτελούν, προς το παρόν, τα κύρια πεδία μάχης μιας νέας φάσης της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, η οποία κλιμακώνεται προς έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο. Η παλιά παγκόσμια τάξη πεθαίνει και, προτού αναδυθεί μια νέα, ζούμε σε έναν «κόσμο τεράτων».

Σε αυτόν τον κόσμο, οι λαοί είναι –όπως πάντα– τα κύρια θύματα. Όχι μόνο στα πεδία των μαχών, αλλά και στην καθημερινή τους ζωή. Ο πόλεμος και η πολεμική οικονομία χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα για ένα νέο κύμα βάρβαρων επιθέσεων εναντίον τους. Ενάντια στις συνθήκες εργασίας μας, που επιδεινώνονται ραγδαία στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος» και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου. Ενάντια στα δημόσια αγαθά και στις κοινωνικές μας ανάγκες, που βρίσκονται στο στόχαστρο. Ενάντια στα δημοκρατικά μας δικαιώματα, καθώς οι διαμαρτυρίες, οι απεργίες και τα κινήματα ολοένα και συχνότερα χαρακτηρίζονται παράνομα.

Παράλληλα, γινόμαστε μάρτυρες της συνέχισης της λυσσαλέας αστικής επίθεσης απέναντι στην εργατική τάξη, με μια μαζική επέλαση μόνιμων νεοφιλελεύθερων αντιμεταρρυθμίσεων, σοβινισμού, ρατσισμού και σεξισμού. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να ιδωθεί και η στήριξη σημαντικών τμημάτων της αστικής τάξης προς τα κόμματα της άκρας δεξιάς, τα οποία κατακτούν εκλογικές και κυβερνητικές θέσεις σε πολλές χώρες και αποτελούν στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου στη σημερινή ιστορική φάση της ιμπεριαλιστικής παρακμής.

Μέχρι σήμερα, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι αυτή η επίθεση εξελίσσεται χωρίς την ύπαρξη ενός επαρκούς ενιαίου κινήματος αντεπίθεσης των προλεταριακών μαζών. Ως αποτέλεσμα, έχει οδηγήσει σε έναν ορισμένο βαθμό παράλυσης και αποσύνθεσης, ακόμη και της προηγούμενης ρεφορμιστικής ταξικής συνείδησης, μέσα στις γραμμές της εργατικής τάξης.

Ωστόσο, το σχέδιό τους για την εξάλειψη της απειλής που αντιπροσωπεύει ο λεγόμενος «εσωτερικός εχθρός» δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος πίσω από την παγκόσμια αντικομμουνιστική εκστρατεία που εξαπέλυσε ο Τραμπ, τον ανταγωνισμό μεταξύ των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων για το ποια θα καταστείλει αποτελεσματικότερα κάθε μορφή διαμαρτυρίας και αντίστασης, καθώς και την άνοδο αυταρχικών καθεστώτων σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η έκβαση αυτής της «υπαρξιακής μάχης» της εποχής μας δεν έχει ακόμη κριθεί. Ο δικός μας πόλεμος είναι διαφορετικός από τους δικούς τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Έχουμε επιλογή. Είναι μια επιλογή που οι λαοί του κόσμου οφείλουν να κάνουν, αν η ανθρωπότητα θέλει να αποφύγει να βυθιστεί στην άβυσσο του πολέμου.

Είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας ώστε η διεθνής εργατική τάξη να βγει νικήτρια. Η παγκόσμια εξέγερση ενάντια στη σιωνιστική γενοκτονία στη Γάζα, οι λαϊκές εξεγέρσεις στη Λατινική Αμερική και την Ασία, οι γενικές απεργίες στην Ευρώπη, η απόρριψη της αντιδραστικής ατζέντας του Τραμπ και του πολέμου του ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό», αποτελούν όλα παραδείγματα του δρόμου που καλούμαστε να ακολουθήσουμε. Η ρήξη με αυτή την ανίερη συμμαχία αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη καθήκοντα των επαναστατών κομμουνιστών.

Είναι υποχρέωσή μας να παρεμβαίνουμε στα μαζικά κινήματα με τον πιο αποφασιστικό τρόπο, υπερασπίζοντας μια θεμελιώδη αρχή:

Ο κύριος εχθρός βρίσκεται στη δική μας χώρα!

Η επανάσταση και ο κομμουνισμός χρησιμοποιούνται ως σκιάχτρο από τον Τραμπ και τους αντιδραστικούς ηγέτες του κόσμου, μέσα σε μια υστερική μακαρθική εκστρατεία. Ωστόσο, ακόμη και οι ίδιες οι καπιταλιστικές δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός κερδίζουν ολοένα και μεγαλύτερη υποστήριξη, ως γενική ιδεολογική αναφορά, από εκατομμύρια ανθρώπους που έχουν αηδιάσει από την καταστροφή της ζωής κάτω από το παρακμασμένο ύστατο στάδιο του καπιταλισμού. Εξακολουθούν να εκφράζουν τη «νεότητα του κόσμου», ένα μέλλον για το οποίο αξίζει να αγωνιστούμε.

1. Ουκρανία

Στην Ουκρανία, ο πόλεμος έχει πλέον εισέλθει στο πέμπτο έτος του, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες και με εκατομμύρια πρόσφυγες και εκτοπισμένους. Ο πόλεμος, που προετοιμάστηκε επί μακρόν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση και ξέσπασε ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και τη Ρωσία στο ουκρανικό έδαφος, σηματοδότησε το σημείο χωρίς επιστροφή στη μετάβαση των παγκόσμιων ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών από το οικονομικό-εμπορικό στο στρατηγικό-στρατιωτικό επίπεδο.

Πρόκειται για έναν πόλεμο ενάντια στους Ρώσους και Ουκρανούς προλετάριους και, ταυτόχρονα, ενάντια στο προλεταριάτο όλων των χωρών. Πρόκειται για μια φρικτή σφαγή, που διεξάγεται όχι για την απελευθέρωση αλλά για την κυριαρχία, θυσιάζοντας Ρώσους, Ουκρανούς και ανθρώπους άλλων εθνικοτήτων που στρατολογούνται για να υπηρετήσουν το ένα ή το άλλο στρατόπεδο.

Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ουκρανία υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες λιποτάκτες και άνδρες που αποφεύγουν τη στρατολόγηση. Έχουν σημειωθεί χιλιάδες περιστατικά αντίστασης απέναντι στα συνεργεία επιστράτευσης, καθώς και πολλές διαδηλώσεις συζύγων και μητέρων επιστρατευμένων, με ανοιχτά καλέσματα σε επαναστατικό ντεφετισμό («Στρέψτε τα όπλα σας εναντίον εκείνων που σας τα έδωσαν», έγραφε πανό σε κτίριο στα περίχωρα του Χαρκόβου).

Ανάλογα φαινόμενα έχουν εμφανιστεί, σε μικρότερη κλίμακα, και στη Ρωσία, όπου η μαζική δυσαρέσκεια απέναντι στον ίδιο τον πόλεμο και στις συνέπειές του φαίνεται να αυξάνεται. Στεκόμαστε στο πλευρό αυτών των αγωνιστών, υπερασπιζόμενοι τον επαναστατικό ντεφετισμό, την αδελφοποίηση των Ρώσων και Ουκρανών στρατιωτών απέναντι στη σφαγή, την ανατροπή του ανδρείκελου Ζελένσκι και του καπιταλιστικού-στρατιωτικού καθεστώτος του Πούτιν, καθώς και την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας.

2. Παλαιστίνη

Στην Παλαιστίνη, η γενοκτονία που διαπράττει το τρομοκρατικό κράτος του Ισραήλ εναντίον του παλαιστινιακού λαού συνεχίζεται και κλιμακώνεται, παρά την «εκεχειρία». Μετά την παλαιστινιακή επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, το Ισραήλ εξαπέλυσε μια συνολική γενοκτονική εκστρατεία με στόχο την ολοκληρωτική εξόντωση της Παλαιστίνης, στοχοποιώντας όχι μόνο τη Γάζα αλλά και εξαπολύοντας συστηματικές επιθέσεις στη Δυτική Όχθη. Αυτή η φρικτή γενοκτονία εκτυλίχθηκε μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου, με την ενεργή υποστήριξη και τη φανερή συνενοχή των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η ηρωική αντίσταση του παλαιστινιακού λαού αποτελεί μάθημα και πηγή έμπνευσης για όλους μας, για τους επαναστάτες σε ολόκληρο τον κόσμο. Η υπόθεση της Παλαιστίνης είναι ασυμβίβαστη με την ύπαρξη του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ. Η ήττα και η διάλυση του σιωνιστικού κράτους και της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας αποτελούν αναγκαίες προϋποθέσεις για την εγκαθίδρυση μιας ενιαίας, κοσμικής, δημοκρατικής και σοσιαλιστικής Παλαιστίνης, στην οποία μουσουλμάνοι, Εβραίοι, χριστιανοί και όλοι οι άλλοι λαοί θα μπορούν να ζουν μαζί, από το ποτάμι έως τη θάλασσα, με κατοχυρωμένο το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων.

3. Μέση Ανατολή / Δυτική Ασία

Στη Μέση Ανατολή/Δυτική Ασία, ο πόλεμος εναντίον του Ιράν, του Λιβάνου και άλλων χωρών συνεχίζεται. Η καταστροφή των υπαρχόντων κρατών, η εγκαθίδρυση καθεστώτων συνεργασίας με τον ιμπεριαλισμό, ο έλεγχος των ενεργειακών πόρων και των εμπορικών οδών, καθώς και η εξάλειψη κάθε δύναμης που μπορεί να αντισταθεί στην αμερικανο-σιωνιστική κυριαρχία, αποτελούν διαφορετικές όψεις ενός ενιαίου στρατηγικού σχεδίου.

Ιδιαίτερα στο Ιράν, το οποίο κατέχει καθοριστική θέση στη στρατηγική ισορροπία της Μέσης Ανατολής, ο αμερικανο-ισραηλινός ιμπεριαλισμός προχώρησε σε μια ιστορική στρατηγική λανθασμένη εκτίμηση, θεωρώντας ότι το καθεστώς θα κατέρρεε γρήγορα. Ωστόσο, το Ιράν ουσιαστικά κέρδισε την πρώτη μάχη του πολέμου, επιτυγχάνοντας υψηλό επίπεδο στρατηγικής αποτροπής. Αυτό αποτέλεσε ισχυρό πλήγμα για τον Τραμπ και τις ΗΠΑ, καθώς και για τον Νετανιάχου και το σιωνιστικό κράτος, γεγονός που ενδέχεται να τους καταστήσει ακόμη πιο επιθετικούς στην ευρύτερη περιοχή, καθώς θα επιδιώξουν να περιορίσουν τις συνέπειες της στρατηγικής τους αποτυχίας.

Νωρίτερα μέσα στη χρονιά, πριν από την αμερικανο-ισραηλινή ιμπεριαλιστική επίθεση, ο ιρανικός λαός είχε εξαπολύσει μια μαζική λαϊκή εξέγερση ενάντια στη φτώχεια που προκαλούν οι αμερικανικές κυρώσεις, αλλά και ενάντια στις αντιδραστικές πολιτικές λιτότητας του ιρανικού καθεστώτος. Ωστόσο, αυτή η αυθόρμητη εξέγερση καταστάλθηκε βίαια. Η ανατροπή του αστικού κράτους και του θεοκρατικού καθεστώτος μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από τον οργανωμένο, αυτοχειραφετητικό αγώνα των Ιρανών εργατών, της νεολαίας, των γυναικών και των καταπιεσμένων εθνοτήτων του Ιράν. Ποτέ από τον ιμπεριαλισμό και τον σιωνιστικό του υποτακτικό. Αντίθετα, ο ιμπεριαλισμός και ο σιωνισμός πρέπει να απορριφθούν και να ηττηθούν, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την κοινωνική επανάσταση.

Η Κύπρος υπήρξε επίσης, σε όλη τη σύγχρονη ιστορία της, θύμα του ιμπεριαλισμού: τόσο μέσω της χρήσης της ως της μεγαλύτερης βρετανικής στρατιωτικής βάσης στην περιοχή (με το 3% της έκτασης του νησιού να παραμένει υπό βρετανική κυριαρχία), όσο και μέσω της διχοτόμησης του νησιού, η οποία υπήρξε αποτέλεσμα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και του εθνικισμού των κυρίαρχων τάξεων της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Κύπρου. Τον τελευταίο καιρό, αυτή η ιμπεριαλιστική πολιτική εντείνεται ακόμη περισσότερο.

Η Κύπρος δεν είναι αεροπλανοφόρο των ιμπεριαλιστών! Για μια ενωμένη, ομόσπονδη, σοσιαλιστική Κύπρο, μέσα από τον κοινό αγώνα των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων εργαζομένων! Η Κύπρος δεν είναι βάση των ιμπεριαλιστών! Η μοίρα της Κύπρου θα καθοριστεί από τον ίδιο τον λαό της!

4. Λατινική Αμερική

Στη Λατινική Αμερική βρίσκεται σε εξέλιξη μια επίθεση που αποσκοπεί στην πλήρη ευθυγράμμιση της περιοχής με τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, στην εξασφάλιση μεγαλύτερου ελέγχου επί των πρώτων υλών που είναι απαραίτητες για την αμερικανική οικονομία και τη στρατιωτική της ισχύ (λίθιο, σπάνιες γαίες κ.ά.) και στην ανάσχεση της προέλασης των ανταγωνιστικών δυνάμεων. Ένας από τους βασικούς στόχους αυτής της στρατηγικής είναι να εμποδιστεί η οικονομική διείσδυση της Κίνας στη Λατινική Αμερική, προς όφελος των αμερικανικών μονοπωλιακών συμφερόντων.

Το αμερικανικό σχέδιο παρουσιάστηκε αναλυτικά τον Δεκέμβριο του 2025, με την επικαιροποίηση του Δόγματος Μονρόε (1823 – «Η Αμερική στους Αμερικανούς»), που πλέον ονομάζεται Δόγμα Donroe, με στόχο τη ρύθμιση και τον έλεγχο της Λατινικής Αμερικής.

Λιγότερο από έναν μήνα αργότερα, στις 3 Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους, αμερικανικές δυνάμεις εισέβαλαν στο Καράκας, πραγματοποιώντας βομβαρδισμούς, σφαγιάζοντας τη φρουρά —η οποία αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από Κουβανούς στρατιώτες— και απάγοντας τον Πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο και τη σύζυγό του, Σίλια Φλόρες, τους οποίους μετέφεραν ως ομήρους σε φυλακή των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ κλιμάκωσαν την επίθεσή τους εναντίον της Κούβας, επαναφέροντας έναν εγκληματικό οικονομικό αποκλεισμό —ιδίως στον τομέα του πετρελαίου— και διακόπτοντας τις προμήθειες που μέχρι τότε αποστέλλονταν από τη Βενεζουέλα και άλλες χώρες. Η ανατροπή, με κάθε μέσο, της κουβανικής κυβέρνησης και των κατακτήσεων της Κουβανικής Επανάστασης αποτελεί διακηρυγμένο στόχο της κυβέρνησης Τραμπ και της CIA. Δηλώνουμε την πλήρη αντίθεσή μας σε αυτή τη νέα ιμπεριαλιστική επίθεση εναντίον της Κούβας, εκφράζουμε την άνευ όρων αλληλεγγύη μας προς τον κουβανικό λαό και, ταυτόχρονα, αντιτασσόμαστε αποφασιστικά στις μεταρρυθμίσεις καπιταλιστικής παλινόρθωσης που προωθεί η κουβανική κυβέρνηση.

Από την άλλη πλευρά, η εκλογική νίκη δεξιών και ακροδεξιών δυνάμεων σε διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής —εν μέρει ως αποτέλεσμα της απογοήτευσης από το ρεύμα της Ροζ Παλίρροιας— δεν σηματοδοτεί υποχώρηση του λαϊκού κινήματος. Αντίθετα, συνοδεύεται από τους αγώνες της εργατικής τάξης και της νεολαίας της Αργεντινής απέναντι στον Μιλέι, από τις κινητοποιήσεις της χιλιανής νεολαίας ενάντια στην κυβέρνηση Καστ και, κυρίως, από την επ’ αόριστον απεργία και τα οδοφράγματα που πραγματοποίησαν δεκάδες χιλιάδες εργάτες και αγρότες στη Βολιβία.

Αυτός ο ιστορικός αγώνας διήρκεσε περισσότερο από πενήντα ημέρες και συνοδεύτηκε από μαζικές πορείες και συγκρούσεις με την αστυνομία και στρατιωτικές ή παραστρατιωτικές δυνάμεις, προκαλώντας ισχυρούς κραδασμούς σε ολόκληρη την ήπειρο, αλλά και στον Τραμπ και στις εθνικές αστικές τάξεις που ευθυγραμμίζονται με τη φιλοπόλεμη και αντιδραστική ατζέντα του.

5. Η παρακμή των ΗΠΑ επιταχύνεται, παρά τις προσπάθειες αντιστροφής της και αναδιαμόρφωσης των ισορροπιών. Η παγκόσμια επίθεση που εξαπολύει η κυβέρνηση Τραμπ αποτελεί μέρος της προσπάθειάς της να ανακόψει την υποχώρηση των ΗΠΑ ως ηγεμονικής ιμπεριαλιστικής δύναμης. Ωστόσο, είναι ήδη προφανές ότι οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον σε θέση να επιτύχουν τους στόχους τους χωρίς να αντιμετωπίζουν σημαντική αντίσταση, ακόμη και σοβαρές συνέπειες αντίδρασης.

Οι δυσκολίες που αντιμετώπισε ο Τραμπ στους «οικονομικούς» του πολέμους (δασμοί, αποκλεισμοί κ.λπ.) και στις διπλωματικές/στρατιωτικές του περιπέτειες τον ανάγκασαν να δώσει μια νέα μορφή στα αντιδραστικά και πολεμοχαρή του σχέδια. Η νέα Εθνική Αμυντική Στρατηγική των ΗΠΑ αναγνωρίζει τα πλήγματα που έχει υποστεί η αμερικανική παγκόσμια κυριαρχία και επιχειρεί να ενισχύσει τον έλεγχο στο δυτικό ημισφαίριο, ώστε να εξασφαλίσει νέους πόρους για την κεντρική αντιπαράθεση.

Η παρακμή των ΗΠΑ δεν μπορεί να γίνει κατανοητή αποκλειστικά με στρατιωτικούς και γεωπολιτικούς όρους. Πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη την εξέλιξη του ίδιου του αμερικανικού καπιταλισμού – του οποίου ο Τραμπ αποτελεί αποτέλεσμα και όχι αιτία. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ έχουν ήδη υποκύψει. Εξακολουθούν να διαθέτουν τη δύναμη του δολαρίου, το οποίο παραμένει το κυρίαρχο νόμισμα στον κόσμο. Διαθέτουν την ισχυρότερη στρατιωτική μηχανή στην παγκόσμια ιστορία, με στρατιωτικές δαπάνες τριπλάσιες από εκείνες της Κίνας.

Αυτή η προσπάθεια αντιμετώπισης της παγκόσμιας υποχώρησης της ηγεμονίας τους μέσω της στρατιωτικής ισχύος απαιτεί τη δυνατότητα μαζικής κινητοποίησης του ίδιου του πληθυσμού τους ως στρατιωτών. Αυτό προϋποθέτει μια πολιτική αλλαγή καθεστώτος, την οποία ο Τραμπ προωθεί μέσω μιας φασιστικού χαρακτήρα επίθεσης που περιλαμβάνει τη στρατιωτικοποίηση, την αποστολή ενόπλων δυνάμεων σε πόλεις που διοικούνται από την αντιπολίτευση, τη δημιουργία των ομάδων κρούσης της ICE που απαγάγουν μετανάστες και τους μεταφέρουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, καθώς και την τροποποίηση της εκλογικής νομοθεσίας και την απειλή κατά των όρων διεξαγωγής των επερχόμενων εκλογών.

Η εργατική τάξη των ΗΠΑ αποτελεί στόχο της επίθεσης του Τραμπ, όπως ακριβώς η Λατινική Αμερική ή η Μέση Ανατολή. Ταυτόχρονα, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες πηγές αντίστασης, όπως φαίνεται από τους μαζικούς αγώνες, τις διαδηλώσεις, τις απεργίες και τη δράση άμεσης παρέμβασης. Η γενική απεργία που συζητείται στην πρωτοπορία του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ θα αποτελούσε ένα ισχυρό όπλο ενάντια σε αυτή την επίθεση, τόσο σε διεθνές όσο και σε εσωτερικό επίπεδο.

6. Η Κίνα ενισχύει διαρκώς τη θέση της και επεκτείνει τη σφαίρα επιρροής της σε ολόκληρο τον κόσμο, διαμορφώνοντας τον δικό της γεωπολιτικό χώρο. Η ανθεκτικότητά της απέναντι στην επίθεση των δασμών του Τραμπ απέδειξε ότι το Πεκίνο διαθέτει ισχυρά και επαρκή εργαλεία για να αντέξει κάθε πίεση και να ανταποδώσει αποτελεσματικά.

Ο κινεζικός καπιταλισμός έχει επιτύχει μια τεράστια συσσώρευση κεφαλαίου τις τελευταίες δεκαετίες, μέσω της εκμετάλλευσης της μεγαλύτερης εργατικής τάξης στον κόσμο. Ωστόσο, η οικονομία του απειλείται επίσης από την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση υπερπαραγωγής, με το φάσμα των χρεοκοπιών και της κατάρρευσης καπιταλιστικών επιχειρήσεων να βρίσκεται μπροστά του. Παράλληλα, ενισχύει σταθερά τη στρατιωτική του ισχύ.

Ο Σι Τζινπίνγκ εμφανίζεται πλέον ως ο ηγέτης που κατευθύνει την παγκόσμια επέκταση της Κίνας μέσω του σύγχρονου Δρόμου του Μεταξιού – της Πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (Belt and Road Initiative). Αυτή η πορεία οδηγεί αναπόφευκτα την Κίνα και τους συμμάχους της σε αντιπαράθεση με τις «παλιές» δυτικές καπιταλιστικές δυνάμεις και οι εξελίξεις σε ολόκληρο τον κόσμο θα διαμορφωθούν, σε σημαντικό βαθμό, από την έκβαση αυτής της σύγκρουσης.

Την ίδια στιγμή, η Ρωσία, η Ινδία και άλλες «μεσαίες δυνάμεις» της εποχής μας, οι οποίες έχουν τυπικά συγκροτηθεί στο πλαίσιο των BRICS, αντιλαμβάνονται ότι καθώς οι ΗΠΑ χάνουν τον έλεγχό τους, μπορούν να διαπραγματευτούν απαιτώντας το δικό τους μερίδιο. Όμως ούτε αυτή η προσπάθεια ούτε αυτές οι δυνάμεις αποτελούν αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Για να θεωρηθούν τέτοιες, θα έπρεπε οι κυβερνήσεις και τα καθεστώτα τους να μην είναι αποφασισμένα να χρησιμοποιήσουν κάθε διαθέσιμο μέσο, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου εναντίον των λιγότερο ισχυρών γειτόνων τους, ενώ ταυτόχρονα καταπιέζουν τους ίδιους τους λαούς τους. Ως εκ τούτου, δεν μπορούν να θεωρούνται λιγότερο επιθετικές και απειλητικές δυνάμεις, πόσο μάλλον σύμμαχοι στον δικό μας αγώνα.

7. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει χάσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και βλέπει τη θέση της να αποδυναμώνεται, τόσο στο εσωτερικό της Δύσης όσο και παγκόσμια. Αυτή η πραγματικότητα έχει προκαλέσει, μεταξύ άλλων, μια βαθιά πολιτική κρίση στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, η οποία τροφοδοτείται επίσης από την επίθεση της κυβέρνησης Τραμπ και την οικονομική και εμπορική διείσδυση της Κίνας στην Ευρώπη.

Σε αυτό το πλαίσιο, ολόκληρος ο ευρωπαϊκός καπιταλιστικός κόσμος έχει εισέλθει σε μια καταστροφική κούρσα προς τον πόλεμο και, στο άμεσο μέλλον, προς μια πολεμική οικονομία, η οποία παρουσιάζεται επίσης ως λύση στην βιομηχανική παρακμή και την οικονομική στασιμότητα.

Αυτή η πορεία θα επιβάλει βαρύ τίμημα σε αίμα και δάκρυα στο ευρωπαϊκό προλεταριάτο και στους λαούς που βρίσκονται στο στόχαστρο του ευρωπαϊκού κεφαλαίου – ενός κεφαλαίου αιώνια διψασμένου για κέρδος και σφαγές. Κυβερνήσεις και πολιτικοί από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα (συντηρητικοί και ακροδεξιοί, σοσιαλδημοκράτες και φιλελεύθεροι) υπηρετούν, με τις διαφορές και τις αποχρώσεις τους, το ίδιο σενάριο.

«Το μήνυμα που στέλνουμε στον κόσμο είναι το εξής: Ναι, η ειρήνη είναι ο στόχος μας. Ναι, εκτιμούμε την ελευθερία και το κράτος δικαίου. Ναι, είμαστε έτοιμοι να αγωνιστούμε για την υπεράσπισή τους. Πάντα, και με κόστος αίματος αν χρειαστεί», όπως δήλωσε πρόσφατα ο Μακρόν.

Η προσπάθεια δημιουργίας ενός πιο «ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ», μπροστά στην αποδέσμευση των ΗΠΑ από την Ευρώπη, αποτελεί ακόμη μία απόδειξη της προθυμίας τους να χρησιμοποιήσουν «ό,τι χρειαστεί» για να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος.

Ακόμη και οι αντιδραστικές εκστρατείες ενάντια στο μεταναστευτικό προλεταριάτο από την πιο ακραία δεξιά – παρά τις «αντισυστημικές» διακηρύξεις τους – λειτουργούν απόλυτα ως καταλύτης για την πειθάρχηση και τη στρατιωτικοποίηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών (από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια έως τους χώρους εργασίας και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης). Χρησιμοποιούνται για τη διαίρεση της εργατικής τάξης και ως άλλοθι για την ενίσχυση του αστυνομικού ελέγχου και, φυσικά, για την ποινικοποίηση της μαχητικής Αριστεράς που αντιστέκεται στα σχέδιά τους.

8. Ρωγμές αντίστασης και αγώνα εμφανίστηκαν μέσα σε αυτό το σκοτεινό τοπίο, φέρνοντας στο προσκήνιο τις λαϊκές ανάγκες και διεκδικήσεις. Το πλατύ και ισχυρό κύμα διεθνούς αλληλεγγύης που προκάλεσε η αντίσταση του παλαιστινιακού λαού έχει οδηγήσει σε μια σειρά από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης: Από την Πορεία προς τη Γάζα και τον Παγκόσμιο Στόλο Sumud (Global Sumud Flotilla) μέχρι τη γενική πολιτική απεργία στην Ιταλία, με εκατοντάδες χιλιάδες προλετάριους να βγαίνουν στους δρόμους, καθώς και την 24ωρη διεθνή απεργία σε περισσότερα από 20 ευρωπαϊκά και μεσογειακά λιμάνια. Παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο ενάντια στον πόλεμο κατά του Ιράν.

Ακόμη και στις ΗΠΑ, την «καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού», χιλιάδες άνθρωποι – κυρίως φοιτητές – διαδήλωσαν ενάντια στη γενοκτονία που διαπράττεται σε βάρος των Παλαιστινίων και εναντίον του πολέμου κατά του Ιράν. Αυτό οδήγησε την κυβέρνηση Τραμπ να τους χαρακτηρίσει «ακροαριστερούς εξτρεμιστές» ή ακόμη και «τρομοκράτες», θέτοντας εκτός νόμου οργανώσεις όπως η Antifa και αναπτύσσοντας την ICE για να τρομοκρατήσει γειτονιές, πόλεις και πολιτείες.

Οι «ειρηνευτικές προτάσεις» που προβάλλουν ο Τραμπ και άλλοι καπιταλιστές ηγέτες αποτελούν μια φάρσα, σχεδιασμένη να συγκαλύψει την αυξανόμενη κλίμακα της άγριας φιλοπόλεμης πολιτικής τους. Αυτό αποδεικνύεται στην πράξη από τη «συμφωνία ειρήνης» που επιβλήθηκε στη Γάζα, η οποία εγκαθιδρύει ένα τραμπικό-σιωνιστικό προτεκτοράτο, ενώ η σφαγή των μαζών της Γάζας συνεχίζεται. Το ίδιο ισχύει και για τις συμφωνίες που υπέγραψε ο Τραμπ με το Ιράν, οι οποίες δεν σταματούν ούτε τους βομβαρδισμούς ούτε τις επιθέσεις στο Ιράν και τον Λίβανο. Για να επιτευχθεί πραγματική ειρήνη, είναι αναγκαία η ανατροπή του ιμπεριαλισμού και η εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας.

9. Αυτό το τελευταίο μεγάλο μαζικό κίνημα έφερε στο προσκήνιο την ανάγκη υπεράσπισης μιας συνεπούς πολιτικής ταξικής ανεξαρτησίας και διεθνισμού. Τα λαϊκά μέτωπα, όπως αυτά που εμφανίστηκαν σε διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής, αλλά και στη Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν αποτελούν την απάντηση που χρειαζόμαστε στη νέα εποχή πολέμων και εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης. Στην πραγματικότητα, αντιπροσωπεύουν μέτωπα ταξικής συνεργασίας και παραλύουν τον αγώνα για τις εργατικές διεκδικήσεις.

Η καπιταλιστική τάξη εκμεταλλεύεται τη «βεβαιότητα» ότι οι πολιτικές και συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες θα παίξουν έναν ρόλο αποδυνάμωσης των κινητοποιήσεων, προκειμένου να προωθήσει τα μέτρα και τις επιθέσεις της ενάντια στους εργαζόμενους. Η στρατηγική της ταξικής συνεργασίας για να «σταματήσει» την ακροδεξιά και την αντιδραστική ατζέντα αποτελεί αδιέξοδο και ανοίγει τον δρόμο για νέες καταστροφές.

Τα λαϊκά μέτωπα επιδιώκουν – ουσιαστικά μέσω κοινοβουλευτικών δρόμων και της άσκησης κυβερνητικής διαχείρισης, χωρίς ρήξη με το αστικό κράτος και την κυριαρχία της αστικής τάξης – να εφαρμόσουν μια νέα «κοινωνική ειρήνη», η οποία είναι αδύνατη υπό τις σημερινές συνθήκες, αφοπλίζοντας έτσι την εργατική τάξη.

Πρέπει να διεξάγουμε έναν συνεπή ταξικό αγώνα για τις διεκδικήσεις των εργαζομένων και των λαϊκών μαζών. Πρέπει να οικοδομήσουμε ενωτικά μέτωπα της εργατικής τάξης για να αγωνιστούμε για τα δικαιώματά μας και να θέσουμε τέλος στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, εγκαθιδρύοντας την εργατική εξουσία. Ο αγώνας για μια αξιοπρεπή ζωή, τα δημοκρατικά δικαιώματα, την εθνική απελευθέρωση και τη διαρκή ειρήνη, επομένως, δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον αγώνα για την ανατροπή της αστικής κυριαρχίας.

10. Τα εργατικά κόμματα που ισχυρίζονται ότι είναι επαναστατικά μαρξιστικά πρέπει να αγωνιστούν για την ανεξαρτησία των εργατικών οργανώσεων από όλες τις μορφές αστικού εθνικισμού και από τα ψευτο-προοδευτικά «λαϊκά μέτωπα». Μόνο μέσα από τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο, αποστασιοποιούμενη από την κεντροαριστερά, τις διάφορες σοσιαλδημοκρατικές παρατάξεις και τον αστικό εθνικισμό, μπορεί η επαναστατική αριστερά να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί σε εναλλακτική δύναμη στον αγώνα για την εργατική εξουσία.

Τα αναντικατάστατα καθήκοντα των πρωτοπόρων και επαναστατικών οργανώσεων είναι να υποκινήσουν τον αγώνα ενάντια στον επανεξοπλισμό και την πολεμική οικονομία, να ενώσουν τα διαφορετικά μέτωπα πάλης και να προωθήσουν τον επαναστατικό ντεφετισμό απέναντι στις καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις της ίδιας μας της χώρας – δηλαδή την ανατροπή των κυβερνήσεων που είναι υπεύθυνες για τον πόλεμο και την πείνα, καθώς και όλων των δυνάμεων και μπλοκ που βρίσκονται σε σύγκρουση – μαζί με έναν συνεπή προλεταριακό διεθνισμό.

Δικό τους έργο είναι η προετοιμασία της επαναστατικής ρήξης, η ανάπτυξη της οργανωμένης κινητοποίησης των προλεταριακών μαζών, η οποία και μόνο μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα από την καταστροφή ενός νέου παγκόσμιου πολέμου ανάμεσα στις μεγάλες καπιταλιστικές δυνάμεις. Για επαναστατικά εργατικά κόμματα σε κάθε χώρα και για μια επαναστατική εργατική διεθνή.

Στο πλαίσιο αυτό, τα κόμματα και οι οργανώσεις που υπογράφουν συμφωνούν στα εξής:

• Ούτε μία σφαίρα, ούτε ένας άνθρωπος, ούτε μία δεκάρα για τους πολέμους του κεφαλαίου.
• Κάτω η αμερικανοϊσραηλινή επιθετικότητα ενάντια στο Ιράν, τον Λίβανο και τους λαούς των άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής.
• Νίκη στην ηρωική αντίσταση του παλαιστινιακού λαού! Ελευθερία στην Παλαιστίνη, από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα, και δικαίωμα επιστροφής για όλους τους πρόσφυγες!
• Αλληλεγγύη στον λαό της επαναστατικής Κούβας, στον αγώνα του για να σπάσει τον δολοφονικό αμερικανικό αποκλεισμό.
• Απεμπλοκή από όλα τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τις συμμαχίες. Διάλυση του ΝΑΤΟ και κλείσιμο όλων των στρατιωτικών βάσεων του ΝΑΤΟ. Κάτω η ιμπεριαλιστική ΕΕ του πολέμου και της εκμετάλλευσης.
• Όχι στην πολεμική οικονομία. Ανακατεύθυνση ολόκληρου του στρατιωτικού προϋπολογισμού προς την υγεία, την παιδεία, την ασφάλεια στους χώρους εργασίας, τη στέγαση και την αποκατάσταση των κατεστραμμένων οικοσυστημάτων.
• Όχι στις διάφορες μορφές κατάστασης έκτακτης ανάγκης και στην κατασταλτική νομοθεσία. Ελευθερία σε όλους όσοι φυλακίζονται επειδή αγωνίζονται για δημοκρατικά και εργατικά δικαιώματα.
• Διεθνής ενότητα των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων μαζών ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους του κεφαλαίου και στο αστυνομικό κράτος που τους προετοιμάζει και τους συντηρεί.
• Κάτω οι κυβερνήσεις της πείνας και του πολέμου! Για την εργατική εξουσία!

Προλετάριοι και εκμεταλλευόμενοι όλου του κόσμου, ενωθείτε!

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΗΣ

• Υιοθετούμε τις διεθνείς ημέρες δράσης ενάντια στον πόλεμο στις 21–22 Νοεμβρίου, με βάση το πολιτικό περιεχόμενο της Διεθνούς Αντιπολεμικής Διακήρυξης της Αθήνας.
• Εργαζόμαστε μέσα στο εργατικό κίνημα ώστε, όπου είναι δυνατόν, αυτές οι ημέρες δράσης να συνοδευτούν από γενική απεργία και συντονισμένες εργατικές κινητοποιήσεις με στόχο να σταματήσει η πολεμική μηχανή (αποκλεισμοί σε λιμάνια, σιδηροδρόμους και εργοστάσια που συνδέονται με στρατιωτικά ή ισραηλινά συμφέροντα).
• Οργανώνουμε μια διαδικτυακή συνδιάσκεψη των οργανώσεων και συλλογικοτήτων νεολαίας ενάντια στον πόλεμο τον Σεπτέμβριο/Οκτώβριο του 2026.
• Οργανώνουμε μια διαδικτυακή συνδιάσκεψη ενάντια στην καταστολή του φιλοπαλαιστινιακού κινήματος τον χειμώνα του 2027.
• Οργανώνουμε μια εκστρατεία παρουσίασης της Διακήρυξης της Αθήνας στις χώρες μας (μέσω φυλλαδίων, εκδηλώσεων και άλλων πρωτοβουλιών).
• Θα συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας για τη δημιουργία ενός μόνιμου διαδικτυακού δικτύου διαλόγου μεταξύ επαναστατικών οργανώσεων μέσω του internationaldebates.com.

Υπογράφουν οι οργανώσεις: