Γιώργος Παυλόπουλος
▸ Οι εξελίξεις σε Γάζα και Λίβανο, στο Ιράν αλλά και την Ουκρανία, φέρνουν πιο κοντά όχι την εκτόνωση, αλλά μια ευρύτερη σύρραξη
Οι πόλεμοί τους μαίνονται και προκαλούν τρόμο και αέναες εκατόμβες θυμάτων, αποτελώντας ένα έγκλημα διαρκείας απέναντι στην ανθρωπότητα. Η ειρήνη τους, την οποία υποτίθεται ότι επιδιώκουν, είναι μια δήλωση αιώνιας υποταγής, που ισοδυναμεί με μια αλυσίδα στα πόδια όσων την υπογράψουν. Πόλεμος και ειρήνη στη δική τους εκδοχή, των καπιταλιστών και των κυβερνήσεών τους, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: του δυστοπικού κόσμου που θέλουν να μας επιβάλουν, ζητώντας μας όχι μόνο να ζήσουμε, αλλά ακόμη και να σκοτωθούμε γι’ αυτόν, αφού πρώτα έχουμε ενταχθεί σε ένα από τα στρατόπεδά τους.
Από την Ουκρανία μέχρι τη Βενεζουέλα και την Κούβα, από τον Περσικό και την Παλαιστίνη μέχρι την Ταϊβάν και τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, το δίλημμα με το οποίο θέτουν αντιμέτωπους τους λαούς είναι το ίδιο: Είτε θα γίνετε αιωνίως είλωτες είτε θα πεθάνετε. Αυτοί είναι οι δύο δρόμοι που προσπαθούν να μας αναγκάσουν να διαλέξουμε. Καλύπτοντας, παράλληλα, με εκβιασμούς, προπαγάνδα και παραπληροφόρηση, την οδό που οδηγεί στη δική μας πλευρά της ιστορίας και την ειρήνη – αφού, όμως, ανέβει πρώτα το κακοτράχαλο «βουνό» της επαναστατικής ανατροπής τους.
Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, τόσο στα πεδία των μαχών όσο και στα τραπέζια και τα παρασκήνια των διαπραγματεύσεων, επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Στη μαρτυρική Γάζα και συνολικά στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, το κράτος-τρομοκράτης του Ισραήλ συνεχίζει τη γενοκτονία, με βομβαρδισμούς, δολοφονίες, συλλήψεις και φυλακίσεις, εκτοπίσεις και νέους εποικισμούς. Βήμα-βήμα, παράλληλα, επεκτείνεται ολοένα περισσότερο στη Λωρίδα, αποδεικνύοντας ότι η αποδοχή του δήθεν «ειρηνευτικού σχεδίου» Τραμπ δεν ήταν τίποτε άλλο παρά στάχτη στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου.
Την ίδια στιγμή, προχωρά ταχύτατα στην κατάληψη ολόκληρου του νοτίου Λιβάνου, εκδιώκοντας βίαια τους κατοίκους και ισοπεδώνοντας σπίτια και υποδομές – έτσι ώστε, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, να ρίξει το χαρτί της «ανοικοδόμησης», που θα σημάνει ουσιαστική (αν όχι και τυπική) προσάρτηση της περιοχής. Θα έπρεπε κανείς να είναι αφελής ή εγκάθετος για να μην καταλαβαίνει πως στόχος είναι να πετύχει σήμερα ό,τι δεν κατάφερε κατά τις προηγούμενες εισβολές του, τόσο το 1978 και το 1982 όσο και το 2006 – και, ταυτόχρονα, να πιστεύει ότι όλα τα παραπάνω δεν εντάσσονται στο σχέδιο της «τελικής λύσης», με τη δημιουργία του «Μεγάλου Ισραήλ» και της «Νέας Μέσης Ανατολής», με συνένοχα όλα τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα και την προδοτική Παλαιστινιακή Αρχή.
Στο Ιράν και τον Περσικό, επίσης, η γραμμή που χωρίζει την εκεχειρία με τους καθημερινούς βομβαρδισμούς από ένα νέο γύρο ολοκληρωτικού πολέμου γίνεται ολοένα πιο δυσδιάκριτη. Το σίγουρο, σε κάθε περίπτωση, είναι ότι ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν αποτύχει παταγωδώς στους αρχικούς στόχους που είχαν θέσει, ενώ το Ιράν, παρά τα πλήγματα που έχει δεχθεί και τις εσωτερικές αναταράξεις, αποδεικνύει πως έχει τη δυνατότητα να ανταποδίδει και να διατηρεί τον έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ, φέρνοντας πιο κοντά τον εφιάλτη της ύφεσης στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία. Όλα τα παραπάνω σημαίνουν, πρακτικά, πως μια συμφωνία με βάση τα σημερινά δεδομένα θα συνιστά σοβαρή ήττα για τον Τραμπ και τον Νετανιάχου, με συνέπειες που θα ξεπερνούν τη συγκεκριμένη περιοχή.
Όσον αφορά στην Ουκρανία, τέλος, είναι εμφανές ότι όχι απλώς δεν προχωρά η όποια πρωτοβουλία για εκεχειρία και συμφωνία ειρήνης, αλλά ο πόλεμος κλιμακώνεται. Οι εκατέρωθεν επιθέσεις με πυραύλους και drones έχουν πολλαπλασιαστεί και αναβαθμιστεί ποιοτικά το τελευταίο διάστημα, στοχεύοντας ενεργειακούς και στρατιωτικούς στόχους, ενώ μαίνονται και οι συγκρούσεις σώμα με σώμα στην πρώτη γραμμή, με συνέπεια να χάνονται καθημερινά εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες ζωές.
Σε αυτό το φόντο εκδηλώθηκε και η πρωτοβουλία Ζελένσκι, ο οποίος με ανοιχτή επιστολή κάλεσε τον Πούτιν σε συνάντηση. Αναμφίβολα, πρόκειται για μια κίνηση κυρίως εντυπωσιασμού και λιγότερο ουσίας, καθώς ο πρόεδρος της Ουκρανίας επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τη συγκυρία και τις επιτυχίες του στρατού του. Κι αυτό διότι, με τη βοήθεια της Δύσης και κυρίως των κρατών της Ευρώπης, έχει καταφέρει επανειλημμένως να «σπάσει» τη ρωσική αεράμυνα και να πλήξει καίρια σημεία – όπως εγκαταστάσεις στην Αγία Πετρούπολη, δίπλα από τον χώρο όπου ξεκινούσε το «ρωσικό Νταβός» – και να πληγώσει το γόητρο του Κρεμλίνου, που μέχρι πρόσφατα πίστευε ότι η νίκη σε αυτόν τον πόλεμο είναι δική του και ότι το Κίεβο, αργά ή γρήγορα, θα συνθηκολογήσει.
Ο αγώνας ενάντια στους πολέμους των καπιταλιστών είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για τους λαούς
Η παραπάνω εικόνα δεν επιβεβαιώνει απλώς την αρχική εκτίμηση. Οδηγεί σε ένα ακόμη συμπέρασμα, πολύ πιο ανησυχητικό: Οι συγκρούσεις σχετικά «χαμηλής έντασης», που επιτρέπουν στους πάντες να κάνουν πόλεμο και ταυτόχρονα να μιλούν για ειρήνη ή ακόμη και να υπογράφουν κάποιες συμφωνίες, οδηγούν με ακρίβεια σε αδιέξοδο. Οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί έχουν, άλλωστε, τόσο βάθος ώστε είναι σχεδόν αδύνατο να επιλυθούν επιμέρους και περιφερειακά, χωρίς μια αναμέτρηση που θα δώσει καθαρές και οριστικές απαντήσεις στο γνωστό ερώτημα «ποιος, ποιον».
Σε αυτή τη βάση, όσο περισσότερο συνεχίζεται αυτή η «ερμαφρόδιτη» κατάσταση τόσο θα μεγαλώνουν οι πιθανότητες για μια γενικευμένη σύρραξη, στην οποία θα εμπλακούν οι πάντες, με όλες τους τις δυνάμεις. Σε ένα πόλεμο παγκοσμίων διαστάσεων, με άλλα λόγια – έστω κι αν δεν γνωρίζουμε ποια ακριβώς μορφή θα πάρει.
