Χριστίνη Δέση-Λουκά: Να μη μείνουμε σε αυτά που περάσαμε εμείς, αλλά σε αυτά που περνούν οι Παλαιστίνιοι!

Αυτό όμως που συνέβη δεν έχει προηγούμενο. Μας πειράτευσαν στην ουσία στην κυπριακή ΑΟΖ και μας μετέφεραν -και αυτό πρέπει να γίνει πάρα πολύ γνωστό σε όλους- σε δύο πλοία που ήταν πλωτές φυλακές.

Τα βασανιστήρια που υποστήκαμε, είτε συλλογικά είτε ατομικά, δεν έχουν προηγούμενο. Ήταν ξεκάθαρα μεθοδευμένα και σχεδιασμένα. Δεν υπάρχει αλληλέγγυος, συναγωνιστής ή ακτιβιστής που συμμετείχε στην αποστολή που να μην πέρασε από το χέρι ενός βασανιστή, που να μην ήρθε αντιμέτωπος με εξαθλίωση και με μια συνεχή προσπάθεια απανθρωποποίησης.

Θα ακουστούν και τις επόμενες μέρες οι καταγγελίες μας. Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με πλαστικές σφαίρες, με ανελέητο ξύλο και με στέρηση νερού.

Αντιλαμβανόμαστε προφανώς ότι αυτό είναι μονάχα μια μικρή γεύση του τι βιώνουν αυτή τη στιγμή 9.500 όμηροι Παλαιστίνιοι που βρίσκονται κλεισμένοι μέσα στις φυλακές και αντιμέτωποι ακόμα και με θανατική ποινή.

Καταλαβαίνουμε ότι αυτό που ζήσαμε εμείς είναι πραγματικά πολύ λίγο σε σχέση με αυτά που βιώνουν εκείνοι. Αυτό που ζητάμε είναι η διεθνής κοινότητα και ο κόσμος στην Ελλάδα να αντιδράσουν -όχι για εμάς, αλλά για όλον αυτόν τον κόσμο που βρίσκεται κλεισμένος στις φυλακές, για την Παλαιστίνη- και να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπεια, την ελευθερία και την ανεξαρτησία ενός λαού που αγωνίζεται για το δίκαιο και το αυτονόητο.

Αυτό που εγώ, όπως και άλλοι συναγωνιστές που ήμασταν στην αποστολή -περίπου 300 άτομα- καταφέραμε να δούμε, γιατί ξεκινήσαμε με πλοία από 48 χώρες και με 50 πλοία συνολικά, ήταν μια καθημερινή επαφή με έναν στρατό με δολοφονικά και εγκληματικά χαρακτηριστικά.

Καθημερινά δεχόμασταν βία. Δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα, ούτε καν να διεκδικήσεις κάτι αυτονόητο. Η μόνη απάντηση ήταν το ξύλο.

Ήσουν μονίμως σκυφτός και μόνος, χωρίς νερό, χωρίς χαρτί τουαλέτας για πέντε μέρες, χωρίς πρόσβαση σε βασικά αγαθά.

Αν προσπαθούσες να διεκδικήσεις κάτι, η απάντηση ήταν κλωτσιές, πλαστικές σφαίρες ή επιθέσεις με νερό.

Το θέμα όμως δεν είναι μόνο αυτά που βιώσαμε εμείς. Πρέπει να τα αναδείξουμε για να καταλάβει ο κόσμος τι σημαίνει πραγματικά αυτό το κράτος-τρομοκράτης. Το βασικό είναι να μη μείνουμε μόνο σε αυτά που περάσαμε εμείς, αλλά σε αυτά που περνούν οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι και στο πώς θα μπορέσει το κίνημα να βάλει ένα στοπ σε αυτή την κατάσταση.

Αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να μείνει.

Όλος ο κόσμος που πέρασε από εκεί είχε σημάδια. Υπήρχε συναγωνίστρια σε πλοίο με τεράστια πληγή από πλαστική σφαίρα.

Υπήρξαν σεξουαλικές παρενοχλήσεις. Είναι πάρα πολλά πράγματα που θα βγουν τις επόμενες μέρες.

Εμάς ο στόχος μας ήταν να σπάσουμε τον αποκλεισμό και να αναδείξουμε στον κόσμο το δικαίωμα της Παλαιστίνης να είναι ένα ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος.

Δεν υπήρξε μόνο μία περίπτωση σεξουαλικής κακοποίησης. Υπήρξαν πολλές σεξουαλικές κακοποιήσεις και παρενοχλήσεις. Υπήρχε και λεκτική κακοποίηση σε όλες τις κοπέλες που περάσαμε από τις φυλακές. Υπήρχε καθημερινός εξευτελισμός και συνεχής πρόκληση.

Θα τα βγάλουμε όλα τις επόμενες μέρες. Το βασικό όμως είναι να στεκόμαστε σε αυτά που βιώνουν οι άνθρωποι που είναι εκεί.

Η ελληνική κυβέρνηση είχε 19 Έλληνες πολίτες που είχαν απαχθεί επί τρεις μέρες και δεν έδινε καμία ενημέρωση στις οικογένειές τους. Κανείς δεν ήξερε πού βρίσκονταν. Στο δικό μου πλοίο ήμασταν 185 άνθρωποι στοιβαγμένοι. Ήμασταν σαν σακιά πατάτες. Μας πετούσαν, μας έδερναν ή μας άφηναν στα χέρια ανθρώπων που θυμούνταν μόνο τη βία.

Αν καταλαβαίνετε τι κάνουν σε εμάς, φανταστείτε τι περιθώρια έχουν να κάνουν σε Παλαιστίνιους που δεν έχουν πρόσβαση, ώστε να μεταδώσουν αυτή την πληροφορία. Πραγματικά χαιρετίζω το κουράγιο των υπόλοιπων συναγωνιστών που ήταν εκεί και τόλμησαν να φωνάξουν «Free Palestine».

Ακόμα και την ώρα που φεύγαμε για το αεροδρόμιο, όταν κάποιοι προσπάθησαν να σηκώσουν το σήμα της νίκης ενώ μπαίναμε στο αεροπλάνο μετά την απέλαση, δεχθήκαμε ξανά επίθεση από αστυνομικούς. Ήταν μεγάλο το κόστος αυτού που κάναμε.