Νίκος Πελεκούδας, πρόεδρος του ΣΕΦΚ – Κλαδικού Σωματείου στην Ιδιωτική
Πάλη για την εργατική και κοινωνική χειραφέτηση από το κεφάλαιο, τις αστικές κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων και εκμεταλλευτικών πολιτικών
Η Πρωτομαγιά δεν είναι μέρα επετειακή. Δεν είναι για να θυμόμαστε μέρες δόξας που τώρα υποτίθεται πως χάθηκαν. Είναι μέρα μάχης, προσδιορισμού στόχων και περιεχομένου πάλης των εργαζομένων. Αυτών που μέσα στη δυσωδία του καπιταλιστικού συστήματος και την εγκατάλειψη ή διαστρέβλωση κάθε ανθρώπινης ανάγκης, κρατούν τις κοινωνίες μας ακόμα όρθιες. Είναι η μέρα που και φέτος σηκώνουμε το κεφάλι για να προσδιορίσουμε τον ορίζοντα των απαιτήσεών μας.
Έτσι είναι φανερό πως η φετινή Πρωτομαγιά, συνδεδεμένη με τα αιτήματα του Σικάγο του 1886, μάς καλεί να υπερασπίσουμε τη ριζική μείωση του χρόνου δουλειάς όπως το 6ωρο-30ωρο, με αυξήσεις των μισθών μας και με Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας που θα παίρνουν από τα κέρδη των καπιταλιστών. Για να ζούμε πραγματικά, συλλογικά, κοινωνικά και δημιουργικά. Η ζωή μας όμως είναι αλυσοδεμένη στα περίφημα Σύμφωνα Δημοσιονομικής Σταθερότητας μέσα στη φυλακή της αντεργατικής και φιλοπόλεμης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ζητούν τα φέρετρά μας από τους πολέμους τους, αλλά και με τα καθημερινά «θύματα» της πολεμικής οικονομίας. Πρέπει να ανατραπούν, να ζητήσουμε την εθνικοποίηση στρατηγικών τομέων της οικονομίας με εργατικό έλεγχο, την ανατροπή όλου του αντιαπεργιακού νομοθετικού πλαισίου, την ανατροπή του νόμου για το 13ωρο και όλων των αντεργατικών νόμων που καθιερώνουν την ελαστική εργασία και την απελευθέρωση των απολύσεων και την εργοδοτική – κυβερνητική τρομοκρατία, όπως με τις αξιολογήσεις στους εκπαιδευτικούς. Τα όποια αιτήματα και διεκδικήσεις για την καλυτέρευση της θέσης μας, δεν μπορούν να καρποφορήσουν εάν δεν αμφισβητήσουμε τα θέσφατα της ύπαρξης αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος.
Βρισκόμαστε σε μια πολεμική εποχή. Η ελληνική κυβέρνηση με τη στήριξη όλων των κομμάτων εντός Βουλής με κυβερνητική θητεία, προχωρά σε ακόμα περισσότερες παραγγελίες όπλων, συμμετέχει σε όλο και περισσότερες πολεμικές επιχειρήσεις, ενισχύει τη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού και όλες τις ιμπεριαλιστικές αμερικανικές επιδιώξεις στο πλευρό του Ισραήλ όπως και της ΕΕ στην Ουκρανία. Η φετινή Πρωτομαγιά είναι περισσότερο από όλα τα προηγούμενα χρόνια αντιπολεμική και διεθνιστική. Δεν επιλέγουμε παγκόσμιο ηγεμόνα, αντιπαλεύουμε τον ιμπεριαλισμό. Τσακίζουμε τον εθνικισμό και το φασισμό. Αρνούμαστε να δώσουμε χρήμα και ζωές για τις ιδιαίτερες επιδιώξεις του ελληνικού καπιταλισμού στον ανταγωνισμό του με τον τουρκικό.
Η Πρωτομαγιά είναι κόκκινη. Εκφράζει την ανάγκη της πάλης για την εργατική και κοινωνική χειραφέτηση από το κεφάλαιο, τις αστικές κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων και εκμεταλλευτικών πολιτικών. Ενάντια στην κάθε είδους απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Για την εργατική εξουσία-δημοκρατία και την κομμουνιστική απελευθέρωση.
Αυτές οι δυνατότητες βρίσκονται μέσα στην πραγματικότητα σήμερα. Με τις εξεγέρσεις των λαών ακόμα και μέσα στην καρδιά του θηρίου στις ΗΠΑ αλλά και στα τέσσερα σημεία του πλανητικού ορίζοντα. Αλλά και εδώ, στην Ελλάδα με τα εκατομμύρια των ανθρώπων που μέσα από διάφορους αγωνιστικούς σταθμούς διεκδικούν το δίκιο, κοντράρουν τις κυρίαρχες πολιτικές, κάνουν σημαία την αξιοπρέπεια και την ταξική ανεξαρτησία σκέψης και δράσης. Το μέλλον «αναπνέει» στο παρόν.
Η δυσωδία που αναδίδει η υπόθεση Παναγόπουλου επιβεβαιώνει ότι ο αστικοποιημένος γραφειοκρατικός συνδικαλισμός, αργά ή γρήγορα μοιάζει στους συνδαιτημόνες του, την αστική πολιτική, τις κυβερνήσεις και την ΕΕ. Ταυτόχρονα δεν αποτελεί διέξοδο η λογική του ΠΑΜΕ με την άρνηση απεργιακών μαχών και την απουσία ενός συνεκτικού αγωνιστικού σχεδίου, την απόσταση από διεκδικήσεις στρατηγικής σημασίας (π.χ. με τα Τέμπη) αλλά και την απουσία από, αν όχι και καταγγελία των μεγαλειωδών κινητοποιήσεων για την Παλαιστίνη. Είναι ώρα στη φετινή Πρωτομαγιά, στη χρονιά της ντροπής της Κοινωνικής Συμφωνίας, να αναλάβει αναβαθμισμένο και αυτοτελή ρόλο το ανεξάρτητο ταξικό εργατικό κίνημα μέσα από πρωτοβάθμια σωματεία, επιτροπές αγώνα, συλλογικότητες, για τη μετωπική σύγκρουση με κράτος, κυβέρνηση και εργοδοσία. Το εργατικό κίνημα πρέπει και μπορεί να συμβάλλει στην ανατροπή αυτής της κυβέρνησης και της πολιτικής της. Ελπιδοφόρο βήμα στο πλαίσιο αυτής της ανάγκης είναι και ο Μόνιμος Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων και αγωνιστριών/ών από δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
Φέτος πρωτοβάθμια σωματεία καλούν σε ανεξάρτητες πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις στην Αθήνα στα Προπύλαια στις 10.30 π.μ. και στη Θεσσαλονίκη στην Καμάρα στις 11.00 π.μ.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 25-26 Απριλίου
