Δημήτρης Γκόβας, Γιώργος Πισίνας*
Το 39ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ που ολοκληρώθηκε την περασμένη Κυριακή δεν αποτελεί καν είδηση, πόσο μάλλον να ενδιαφέρει τους εργαζόμενους και την καθημερινότητά τους. Δεκαετίες τώρα αυτός ο θεσμός δεν έχει σχέση με τις ανάγκες του κόσμου της δουλειάς, ενώ όσο περνούν τα χρόνια εντείνονται όλα τα εκφυλιστικά χαρακτηριστικά του οικοδομήματος που αποτελεί την τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση στη χώρα μας.
Τόσο σε συμβολικό όσο και σε ουσιαστικό επίπεδο, οι σύνεδροι ήταν κλεισμένοι σε ένα all-inclusive φρούριο σε ένα απομακρυσμένο σημείο, με κύρια ασχολία το… φαγητό, ενώ κάποιες ώρες το πρόγραμμα προέβλεπε τις μακρόσυρτες τοποθετήσεις των παρατάξεων της διοίκησης και ύστερα μερικές ομιλίες αντιπροσώπων.
Το μόνο γεγονός σχετικά με αυτό το συνέδριο που αποτελεί -αρνητική- είδηση και δημιουργεί από ειρωνικά σχόλια μέχρι δυσφορία, είναι η επανεκλογή του ελεγχόμενου για διασπάθιση δημόσιου χρήματος αιώνιου προέδρου της ΓΣΕΕ κ. Γιάννη Παναγόπουλου, με αύξηση μάλιστα των ποσοστών της παράταξής του.
Η «εικόνα» αυτή του συνεδρίου της ανώτατης συνδικαλιστικής οργάνωσης της χώρας αποτυπώνει τα σοβαρά δομικά και συνολικά προβλήματα που διαπερνά όλο το εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα. Ο συσχετισμός στο υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα σφραγίζεται από την κυριαρχία του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού που εκφράζουν και προωθούν οι αστικές δυνάμεις και οι συνδικαλιστικές εκφράσεις τους (ΔΑΚΕ – ΠΑΣΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ – άλλα εργοδοτικά μορφώματα).
Μηχανισμός αναπαραγωγής εκφυλισμένης ηγεσίας
Σε ένα χλιδάτο ξενοδοχείο πέντε αστέρων στη Χερσόνησο Ηρακλείου Κρήτης, μακριά από τους εργαζόμενους, προστατευμένη από τον κόσμο της δουλειάς, η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ διοργάνωσε το 39ο Συνέδριό της. Μοναδικό θέμα: Η διαιώνιση της γραμμής υποταγής και συναίνεσης στην αστική πολιτική και η επανεκλογή των εκλεκτών κυβέρνησης-εργοδοσίας.
Το πιο τρανταχτό παράδειγμα του τελευταίου διαστήματος για το ποια κατεύθυνση θέλουν οι κυρίαρχες δυνάμεις της ΓΣΕΕ να έχει το συνδικαλιστικό κίνημα, είναι η περίφημη «κοινωνική συμφωνία» της ντροπής, την οποία διαπραγματεύτηκαν εν κρυπτώ επί μήνες με τον ΣΕΒ και την υπουργό Εργασίας, νομοθετήθηκε στα γρήγορα από τη βουλή και αποτελεί ταφόπλακα για τις Συλλογικές Συμβάσεις.
Η διαμόρφωση ενός τέτοιου συνδικαλισμού του κοινωνικού εταιρισμού, με αλληλοδιαπλοκή με το κράτος και τους θεσμούς της εξουσίας, μακριά από τις ανάγκες της εργαζόμενης πλειονότητας, έχει οδηγήσει σε έναν πλήρως αστικοποιημένο συνδικαλισμό, ο οποίος προωθεί την αστική πολιτική μέσα στο εργατικό κίνημα και αποτελεί θεσμό εκτόνωσης των εργατικών αντιστάσεων και ταξικής ειρήνης. Σε αυτό το συνδικαλισμό είμαστε ενάντια και απέναντι.
Το ερώτημα που θέτουν πολλοί εργαζόμενοι και αγωνιστές είναι πως αναπαράγεται η εκφυλισμένη ηγεσία της ΓΣΕΕ.
Υπάρχει ένας μηχανισμός που έχουν στήσει εργατοπατέρες, επιχειρήσεις και κυβερνήσεις, ώστε να στηρίζεται η αντεργατική πολιτική και να αναπαράγεται αυτός ο ηγετικός πυρήνας υποταγής και συνδιαλλαγής. Πώς; Από σωματεία μαϊμούδες που στήνονται στη βάση της συμμετοχής εργαζομένων στα προγράμματα κατάρτισης και επιμόρφωσης, ιδιαίτερα σε νομούς και περιοχές της επαρχίας. Με αυτό τον τρόπο εκλέγονται αντιπρόσωποι που με τη σειρά τους επανεκλέγουν διαρκώς τη συγκεκριμένη ηγετική ομάδα στη ΓΣΕΕ. Επίσης, με διαφόρων ειδών εξυπηρετήσεις και «γραμμάτια» προς αποπληρωμή τμήματος εργαζομένων. Τα παραδείγματα τέτοιων σωματείων «μαϊμού» και πλήθος νοθειών καταγγέλθηκαν και στο ίδιο το συνέδριο, ματαίως φυσικά, αφού η πλειοψηφία τα νομιμοποίησε στις ψηφοφορίες. Να σημειωθεί ότι από τα στοιχεία του συνεδρίου προκύπτει ότι η συνδικαλιστική πυκνότητα στον ιδιωτικό τομέα ανέρχεται σε περίπου 13% (μαζί με τις νοθείες και τα σωματεία-φαντάσματα), και προέρχεται κυρίως από ΔΕΚΟ-τράπεζες και κλάδους με πιο ευνοϊκούς όρους. Αυτό έχει τη σημασία του σε σχέση με το τι εκφράζει η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ, ποια τμήματα της εργατικής τάξης κυρίως εκπροσωπεί.
Υπάρχει λοιπόν μια στοχευμένη αξιοποίηση των διαφόρων προγραμμάτων κατάρτισης-εκπαίδευσης εργαζομένων τα οποία διαχειρίζεται η ηγετική ομάδα μέσω ΙΝΕ και άλλων φορέων που έχει η ΓΣΕΕ. Δεν πρόκειται καν για μια παράταξη ή έναν πρόεδρο, αλλά για ένα ολόκληρο σύστημα, που συμπληρώνεται από την παρέμβαση της εργοδοσίας και των εκάστοτε κυβερνήσεων, όλα στην υπηρεσία της αναπαραγωγής μιας εργατικής αριστοκρατίας στην ηγεσία της ΓΣΕΕ. Είναι φανερό λοιπόν ότι η ΓΣΕΕ δεν αλλάζει. Δεν αλλάζει ούτε πρόεδρο. Οι ταξικές δυνάμεις ένα δρόμο έχουν λοιπόν: πλήρη ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος σε περιεχόμενο και μορφές, μέσα στους εργαζόμενους.
* Αντιπρόσωποι της ΑΤΕ στο συνέδριο της ΓΣΕΕ
