Ανδρέας Κυρίτσης
Αποφάσεις από ΟΗΕ, ΝΑΤΟ ή ανταλλάγματα προκρίνουν με τις θέσεις τους οι σχηματισμοί του χώρου
Τα κόμματα του λεγόμενου χώρου της κεντροαριστεράς εμφανίζονται ως «πολέμιοι» της εμπλοκής της χώρας στις επιχειρήσεις ΗΠΑ-Ισραήλ σε Μέση Ανατολή και Ιράν. Μια θέση που γνωρίζουν ότι είναι εναρμονισμένη με το λαϊκό αίσθημα. Όμως μια στοιχειώδης ανάλυση των θέσεων που διατυπώνουν κάθε άλλο παρά κινείται σε αυτή την κατεύθυνση. Δίνοντας έτσι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη το πολιτικό υπόβαθρο που χρειάζεται για να παίξει τον ρόλο του «πρόθυμου συμμάχου» που κατά τα άλλα καταγγέλλουν.
Είναι χαρακτηριστικό πως ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε καμία εκδοχή των πολιτικών πόλων που έχουν προκύψει από τον ΣΥΡΙΖΑ (Κουμουνδούρου, Α. Τσίπρας, Νέα Αριστερά) δεν έχουν αντιταχθεί στην αποστολή της φρεγάτας «Κίμων» και των 4 F-16 στην Κύπρο. Όπως άλλωστε έχουν κάνει και σε ανάλογες περιπτώσεις αποστολής στρατευμάτων στο παρελθόν.
Ζητούν διαβεβαιώσεις ότι αυτές οι δυνάμεις δεν βρίσκονται εκεί για την προστασία της βρετανικής βάσης που… βρίσκεται στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας! Σαν να μπορούν να υπάρξουν τέτοιες η ακόμη και αν υπάρξουν μπορούν να έχουν οποιοδήποτε νόημα.
Παράλληλα είναι ενδεικτικό πως τα εν λόγω κόμματα, το καθένα με τον δικό του τρόπο, ουσιαστικά αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο εμπλοκής της Ελλάδας στις επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή. Αρκεί αυτό να γίνει με… θεσμικό τρόπο. Να υπάρξει δηλαδή «θεσμική στρατιωτική επέμβαση».
Χαρακτηριστική ως προς αυτό είναι η θέση του ΠΑΣΟΚ. Επικρίνει την κυβέρνηση σχετικά με το ότι δεν επισημαίνει πως για την επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ δεν υφίσταται απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Επίσης ασκεί κριτική στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το ότι είναι απούσα από τις εξελίξεις μη διαθέτοντας ξεχωριστό στίγμα. Πράγμα που με άλλα λόγια σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ θα έβλεπε διαφορετικά τις εξελίξεις αν η επέμβαση στο Ιράν γίνονταν με τον τρόπο που έγινε στο παρελθόν η επέμβαση στο Ιράκ. Δηλαδή με την αναζήτηση του «φερετζέ» των Ηνωμένων Εθνών και μιας απόφασης του ΟΗΕ. Εξυπακούεται φυσικά πως η αξιωματική αντιπολίτευση αποδέχεται τον υπαρκτό κίνδυνο του πυρηνικού οπλοστασίου του Ιράν, δηλαδή τη βασική δικαιολογία-παρωδία για την αμερικανική επέμβαση.
Σε ανάλογα συμπεράσματα καταλήγει και ο Αλέξης Τσίπρας. Στην τελευταία του δημόσια παρέμβαση επέκρινε την κυβέρνηση Μητσοτάκη για την πρακτική της. Λέγοντας όμως ότι οι στρατιωτικές ελληνοαμερικανικές σχέσεις πρέπει να είναι δεδομένο στην εξωτερική πολιτική της χώρας. Απλά η ελληνική πλευρά να διασφαλίζει «ανταλλάγματα»! Άλλωστε, ο ίδιος στην ομιλία του θύμισε ότι είναι «ο Έλληνας Πρωθυπουργός που στη θητεία του αναβάθμισε τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις.
Όσο ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΣΑ λέει αυτά, ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ διά του Σωκράτη Φάμελλου ζητά… διαμόρφωση κοινής εθνικής γραμμής με την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για τη στάση της χώρας απέναντι στις εξελίξεις! Όπως δήλωσε ο Σωκράτης Φάμελλος, «ακριβώς επειδή οι εξελίξεις είναι κρίσιμες, απαιτείται και πλήρης ενημέρωση και συζήτηση των πολιτικών δυνάμεων σε ανώτατο επίπεδο».
Δίχως σημαντικές αποκλίσεις και η θέση της Νέας Αριστεράς. Με τον Αλέξη Χαρίτση να απαιτεί από την κυβέρνηση «να μην επιτρέψει τη χρήση της Σούδας και των αμερικανικών βάσεων για επιχειρήσεις εκτός νατοϊκού πλαισίου», όπως ανέφερε στην πρώτη του ανάρτηση μετά την έναρξη των επιχειρήσεων. Πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί η βάση εφόσον εξυπηρετεί κάποιο ΝΑΤΟϊκό σχέδιο.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 14-15 Μαρτίου 2026
