Αρχιτέκτονας, μέλος Αριστερής Πρωτοβουλίας Τεχνικών (ΑΠΤ) και ΣΜΤ
«Για να πιεστούν πραγματικά οι εργοδότες χρειάζεται το σωματείο να γίνει πιο “ενοχλητικό”, πιο μαχητικό» τονίζει η Αναστασία Χουλιαρά, αρχιτέκτονας, μέλος της Αριστερής Πρωτοβουλίας Τεχνικών (ΑΠΤ) και του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών (ΣΜΤ). Όπως εξηγεί «χρειάζεται πραγματικός και όχι διεκπεραιωτικός συντονισμός με τα συνδικάτα οικοδόμων και εργαζόμενων στις κατασκευές, για κοινή διεκδίκηση συλλογικών συμβάσεων σε όλο τον κλάδο». Γι’ αυτό και καλεί σε υπερψήφιση της Αριστερής Πρωτοβουλίας Τεχνικών στις εκλογές του ΣΜΤ (15/3-17/3).
Συνέντευξη στον Δημήτρη Σταμούλη
Στα χρόνια που πέρασαν, το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών έδωσε σημαντικές μάχες, ωστόσο εκτιμάτε ως Αριστερή Πρωτοβουλίας Τεχνικών ότι δεν έχει περιοριστεί η πίεση στην εργοδοσία. Ποιον απολογισμό κάνετε ενόψει και των αρχαιρεσιών σας;
Η Αριστερή Πρωτοβουλία Τεχνικών αποτελεί ζωντανό κύτταρο του ανεξάρτητου ταξικού ρεύματος στο εργατικό κίνημα
Τη διετία που πέρασε το ΣΜΤ πράγματι έδωσε σημαντικές μάχες, μπήκε μπροστά για τις απολύσεις συναδέλφων και διοργάνωσε μια σειρά από κλαδικές απεργίες για τη διεκδίκηση Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Ωστόσο, θεωρούμε ότι δεν έχουμε εξαντλήσει τις δυνατότητες για να οδηγηθούμε σε έναν νικηφόρο αγώνα και να υπογράψουμε τη ΣΣΕ που έχουμε ανάγκη. Δεν είναι μια εύκολη μάχη, ωστόσο για να πιεστούν πραγματικά οι εργοδότες χρειάζεται το σωματείο να γίνει πιο «ενοχλητικό», πιο μαχητικό. Έτσι είχε καταφέρει να υπογράψει ΣΣΕ το 2009. Οι κλαδικές απεργίες δεν αρκούν αν δεν εντάσσονται σε πραγματικό σχέδιο κλιμάκωσης, με στόχους και συνεχή προσπάθεια εμπλοκής περισσότερων συναδέλφων στον αγώνα. Σήμερα, που η ανοδική πορεία του κλάδου δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες για μια ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις και κατοχυρωμένα δικαιώματα είναι η ώρα που πρέπει να αντιστρέψουμε το βέλος και να πάρουμε από τα κέρδη τους για να ζήσουμε καλύτερα.
Ένα από τα συνθήματά σας είναι «να αλλάξει ρότα το σωματείο». Προς ποια κατεύθυνση λέτε, ποια στοιχεία πρέπει να ενισχυθούν;
Το ΣΜΤ πρέπει να αλλάξει πορεία σε πιο μαχητική και διεκδικητική κατεύθυνση ώστε να συγκρουστεί με την εργοδοσία των κατασκευών και των μελετών. Αφού οι εργοδότες αρνούνται να συζητήσουν ουσιαστικά για ΣΣΕ, πρέπει η πίεση που θα τους ασκήσουμε να τους αναγκάσει να μετρήσουν τα αιτήματα των εργαζομένων στον κλάδο. Χρειάζεται πραγματικός και όχι διεκπεραιωτικός συντονισμός με τα συνδικάτα οικοδόμων και εργαζόμενων στις κατασκευές, για κοινή διεκδίκηση συλλογικών συμβάσεων σε όλο τον κλάδο. Απαιτείται καλύτερη προετοιμασία των απεργιών, δυναμικές μορφές αγώνα, πλατιά εξόρμηση στις εταιρείες, ζωντανή λειτουργία, με συχνές και ουσιαστικές γενικές συνελεύσεις και συλλογική οργάνωση των αγώνων. Χρειάζεται οι αγώνες του ΣΜΤ να συναντηθούν με τους ευρύτερους αγώνες που ξεσπούν απέναντι στα κέρδη του κεφαλαίου και τα σχέδια της κυβέρνησης.
Ποιες είναι οι ευθύνες της ΕΣΑΚ-ΠΑΜΕ για τη σημερινή κατάσταση;
Εκτιμούμε ότι η ΕΣΑΚ, ως η πρώτη δύναμη στο σωματείο, φέρει την κύρια ευθύνη για το γεγονός ότι δεν κάναμε τα βήματα που θα μπορούσαμε για να έρθουμε πιο κοντά στην υπογραφή της κλαδικής ΣΣΕ. Το σχέδιο που προώθησε όλο το προηγούμενο διάστημα εξελίχθηκε με άσκοπες καθυστερήσεις στην διαπραγμάτευση με τους εργοδότες και με απροετοίμαστες κλαδικές απεργίες που δεν κατάφεραν να γίνουν υπόθεση για τον κλάδο. Την ίδια στιγμή, δεν συνδέθηκε με αντίστοιχους αγώνες σε άλλους κλάδους, ενώ στις κοινές απεργίες με το Συνδικάτο Οικοδόμων, το ΣΜΤ είχε ρόλο απλού ακολουθητή. Η ΕΣΑΚ απέρριψε τις προτάσεις κλιμάκωσης που προτείναμε ως ΑΠΤ, ενώ ακολούθησε πιστά τον άνευρο σχεδιασμό του ΠΑΜΕ στις κεντρικές μάχες του εργατικού κινήματος. Ο τρόπος λειτουργίας που προωθεί είναι ένα αγκάθι στην ιστορία και δράση ενός πρωτοπόρου και μαζικού σωματείου. Η λογική της ανάθεσης των πάντων στο διοικητικό συμβούλιο, των αραιών συνελεύσεων, της άρνησης οποιασδήποτε πρότασης για συσκέψεις ή πρωτοβουλίες από τα κάτω, απογοητεύει τους συναδέλφους και οδηγεί το σωματείο σε μαράζωμα.
Κάποιοι μιλούν για αριστερή πολυδιάσπαση στον χώρο. Τι διαφορετικό πρεσβεύει η Αριστερή Πρωτοβουλίααπέναντι σε άλλα ρεύματα στον κλάδο;
Η ΑΠΤ αποτελεί ζωντανό κύτταρο του ανεξάρτητου ταξικού ρεύματος στο εργατικό κίνημα. Θέλουμε να είμαστε η φωνή του αγώνα και της διεκδίκησης μέσα στους χώρους δουλειάς, να συμβάλλουμε στο να ξεσπούν και να αποκτούν προοπτική, μέσα από αιτήματα που πατούν στις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων σήμερα και όχι στο μέτρο του δήθεν «εφικτού», όπως κάνουν οι δυνάμεις της ΕΣΑΚ-ΠΑΜΕ. Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των άλλων δυνάμεων που δρουν στο σωματείο, θεωρούμε ότι – ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου η ηγεσία της ΓΣΕΕ του Παναγόπουλου δείχνει το πιο βρώμικο πρόσωπό της – είναι αναγκαίο ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα, διαχωρισμένο από τον κυρίαρχο και υποταγμένο συνδικαλισμό. Επιμένουμε στην ανάγκη για μόνιμο συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων, διακλαδικό αγώνα για ΣΣΕ και πανεργατική απάντηση απέναντι σε εργοδοσία – κυβέρνηση, με απεργιακούς σταθμούς και κλιμάκωση πάλης. Πιστεύουμε στην κοινή δράση στα σωματεία στη βάση αρχών. Γι’ αυτό, παρά τις διαφοροποιήσεις μας από άλλες αριστερές δυνάμεις εντός ΣΜΤ, όπως Barri/cad/a που κατά τη γνώμη μας δείχνει ανοχή στη γραμμή της ΕΣΑΚ, πήραμε την πρωτοβουλία να ανοίξουμε τη συζήτηση πλατιά σε σχήματα, αγωνιστές/στριες και ως ΑΠΤ απευθύναμε κάλεσμα συσπείρωσης και αγωνιστικής συμπόρευσης για μια αλλαγή πορείας στο ΣΜΤ. Σε αυτή την πρόταση, η Barri/cad/a προέκρινε την ξεχωριστή καταγραφή.
Ο κατασκευαστικός κλάδος βρίσκεται σε μεγάλη ανάπτυξη με μεγάλα κέρδη. Εσείς ως εργαζόμενοι κερδίζετε κάτι από τα δισ. των μεγάλων έργων;
Υπάρχει μια μεγάλη αντίφαση στον κλάδο. Διανύουμε μια περίοδο με τεράστια κέρδη για το κατασκευαστικό κεφάλαιο και οι εργαζόμενοι δεν έχουμε πάρει το ελάχιστο από αυτά. Οι μισθοί είναι καθηλωμένοι και οι όποιες μικρές αναπροσαρμογές δεν επαρκούν να καλύψουν την ακρίβεια. Η απασχόληση με μπλοκάκι εξακολουθεί να κυριαρχεί, ειδικά στην κατασκευή. Το μόνο που κερδίζουμε μέχρι στιγμής είναι εργασιακή εντατικοποίηση και απάνθρωπα ωράρια σε γραφεία και εργοτάξια. Έτσι προκύπτουν τα εργατικά ατυχήματα, όπως τα τελευταία θανατηφόρα εγκλήματα στο εργοτάξιο του Ελληνικού.
Πολλοί κατασκευαστικοί όμιλοι διαπλέκονται άμεσα με συμφέροντα και δραστηριότητες του πολέμου. Πώς το εργατικό κίνημα μπορεί να απαντήσει αντιπολεμικά και να κινητοποιήσει μαζικά τους εργαζόμενους σήμερα;
Οι «μεγάλοι» του κλάδου μας τρίβουν τα χέρια τους αφού η πολεμική οικονομία τροφοδοτεί με έργα μεγάλης κλίμακας και εγγυημένης χρηματοδότησης, ενώ οι «μικροί» κάνουν τα στραβά μάτια στις μπίζνες με τα αιματοβαμμένα ισραηλινά funds. Σ’ αυτή την εμπλοκή, το ΣΜΤ και κάθε πρωτοπόρο σωματείο δεν μπορεί να μείνει αμέτοχο. Το εργατικό κίνημα πρέπει να βγει μπροστά στον αντιπολεμικό αγώνα δηλώνοντας ότι «οι εργαζόμενοι δεν πολεμάμε και δε δουλεύουμε για τους πολέμους του κεφαλαίου». Χρειάζονται πρωτοβουλίες για μεγάλες αντιπολεμικές διαδηλώσεις και δράσεις σε όλη την Ελλάδα, παρεμβάσεις σε εργασιακούς χώρους που εμπλέκονται με πολεμικά συμφέροντα, μπλοκάρισμα τέτοιων δραστηριοτήτων. Μόνο οι συντονισμένοι μαχητικοί αγώνες μπορούν να φρενάρουν τα πολεμικά σχέδια, να επιβάλουν την απεμπλοκή της χώρας από τα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα, την ακύρωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, την έξοδο από το ΝΑΤΟ-ΕΕ.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 14-15 Μαρτίου 2026
