Δημήτρης Τζιαντζής
Σε καμπή βρίσκεται η κινηματογραφική βιομηχανία με την πρωτοφανή επιτυχία μικρών παραγωγών να αμφισβητεί τον τρόπο που παράγεται και καταναλώνεται το σινεμά.
Το παλιό Χόλιγουντ πεθαίνει. Αυτό δείχνει η παταγώδης αποτυχία των τελευταίων υπερπαραγωγών με υπερήρωες ή ακόμα και της νέας ταινίας Star Wars. Ο κόσμος έχει βαρεθεί τις ίδιες κουρασμένες συνταγές. Ακόμα και ο πιο διάσημος μεταπολεμικός «παραμυθάς», ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, αδυνατεί να επικοινωνήσει με τις νέες γενιές που μεγάλωσαν βλέποντας ερασιτεχνικά βιντεάκια στο ΥouΤube και όχι με τον Ε.Τ. Η Εμμονή (Obsession) είναι μια ταινία τρόμου-μαύρη κωμωδία που κόστισε μόλις 750.000 δολάρια και τα κέρδη της έχουν ήδη ξεπεράσει παγκοσμίως τα 300 εκατ. δολάρια. Αυτό μεταφράζεται σε μια εξωπραγματική απόδοση 300 έως 400 φορές πάνω από την αρχική επένδυση, Πρόκειται για ένα φαινόμενο που έχει να συμβεί πάνω από 27 χρόνια από την εποχή του Blair Witch Project, μιας ταινίας σχεδόν μηδενικού κόστους γυρισμένη με φθηνές κάμερες που παρουσιάστηκε ως δήθεν «αληθινό ντοκιμαντέρ» τριών φοιτητών που χάθηκαν στο δάσος. O σκηνοθέτης της ταινίας Εμμονή είναι ο 28χρονος Κάρι Μπάρκερ, που έγινε διάσημος γυρίζοντας ταινίες μικρού μήκους στο ΥouΤube. Ανάλογων «διαδικτυακών καταβολών» είναι και η ταινία Backrooms (Τα πίσω δωμάτιαι) του επίσης ταλαντούχου 21χρονου Κέιν Πάρσον. Η ταινία βασίζεται σε έναν «αστικό θρύλο» που ξεκίνησε ως meme σε ιντερνετικά φόρουμ για «κρυφούς άδειους διαδρόμους» πίσω από σκονισμένα δωμάτια γραφείων και κιτρινισμένους τοίχους που οδηγούν σε «άλλες διαστάσεις» από τη δική μας. Κοινό και των δύο ταινιών είναι η αίσθηση μιας ακραίας ανταγωνιστικής και ασφυκτικής καθημερινότητας που μετατρέπει τον έρωτα σε παιχνίδι εξουσίας, κτητικότητας και επιβεβαίωσης (Εμμονή) είτε λειτουργεί ως καθρέφτης ενός ευρύτερου υπαρξιακού και εργασιακού άγχους, αποξένωσης και ανασφάλειας (Backrooms). Σε επίπεδο κινηματογραφικής γραφής η πρώτη ταινία έχει στοιχεία που υπερβαίνουν το πλαίσιο μιας ταινίας τρόμου. Η δεύτερη ξεχωρίζει για την ατμόσφαιρά της και τη χρήση νέων τεχνικών κινηματογραφικής αφήγησης αναδεικνύοντας την εικόνα μια αμερικανικής κοινωνίας βαθιάς παρακμής και σαπίλας.
Τα δύο μεγαλύτερα εισπρακτικά φαινόμενα της χρονιάς προέρχονται από σκηνοθέτες της νέας γενιάς του ΥouΤube.
Στην Εμμονή (Obsession) ένας κοινωνικά ανασφαλής νεαρός είναι ερωτευμένος με μια συνάδελφό του. Ωστόσο, φοβάται ότι τα αισθήματα του είναι μονόπλευρα και δεν θα βρουν ανταπόκριση γιατί αυτή είναι «πιο cool από τον ίδιο». Αντί να πάρει το ρίσκο και να τη διεκδικήσει, επιλέγει να την εξαναγκάσει μέσω μιας μαγικής ευχής να τον αγαπήσει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο. Όταν το σύμπαν θέλει να μας τιμωρήσει, λένε εισακούει τις προσευχές μας. Η ταινία αν και από την οπτική του πρωταγωνιστή θέτει μια σειρά από ερωτήματα. Ένα πρόσωπο που του αφαιρείς την ελεύθερη βούληση, είναι ο ίδιος άνθρωπος ή κάτι εντελώς διαφορετικό; Μια σχέση μη συναινετική δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο από κακοποιητική. Ποιός είναι τελικά ο «κακός» της ιστορίας, η κοπέλα που πέφτει θύμα εξαναγκασμού ή ο «ρομαντικός» δυνάστης της;
Όπως όλοι καταλαβαίνουν, η συνέχεια δεν είναι καλή, ούτε για τον ίδιο, ούτε για την κοπέλα, ούτε για τους γύρω τους.
Η ταινία αγγίζει με χιούμορ, σύγχρονη αισθητική και φρεσκάδα αρκετά θέματα που κυριαρχούν στις σύγχρονες σχέσεις όπως η τοξική ζήλεια, οι ανταγωνιστικές σχέσεις και η συναισθηματική χειραγώγηση. Πρόκειται για μια κλασική παραλλαγή του ρητού «πρόσεξε τι εύχεσαι» που τελικά καταλήγει σε εφιάλτη. Την παράσταση κλέβει η πρωταγωνίστρια Ίντε Ναβαρέτε που μετριάζει με την ερμηνεία της αρκετές από τις αδυναμίες της ταινίας.
