Όλα δείχνουν πως θα υπάρχει και συνέχεια στην κόντρα Μαρινάκη – Δημητριάδη, που εκδηλώθηκε με τον πιο ανοικτό και… χειροπιαστό τρόπο την Κυριακή στο ΟΑΚΑ, λίγο πριν την έναρξη του τελικού της Euroleage μεταξύ Ολυμπιακού και Ρεάλ. Είναι κάτι σπάνιο να βλέπεις δύο εκπροσώπους της ολιγαρχίας να πλακώνονται στις μάπες και στις βρισιές μπροστά σε χιλιάδες κόσμου. Από τη μια ο Βαγγέλης Μαρινάκης, πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός, μεγαλο-εφοπλιστής και κάτοχος ποδοσφαιρικών κι άλλων εταιρειών στο εξωτερικό, όπως και του μεγαλύτερου μιντιακού ομίλου στην Ελλάδα. Από την άλλη ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ανιψιός του Κυριάκου Μητσοτάκη και βασικός ενορχηστρωτής στο Μαξίμου μέχρι το καλοκαίρι του 2022, όταν η αποκάλυψη πλευρών του μεγάλου δικτύου υποκλοπών (από ΕΥΠ και predator) τον υποχρέωσε σε παραίτηση, καθώς η ΕΥΠ είχε περάσει στο γραφείο του πρωθυπουργού και ο Γ. Δημητριάδης ήταν γενικός γραμματέας του. Το όνομα του Δημητριάδη έχει συνδεθεί με το σκάνδαλο των υποκλοπών. Ο «μεγάλος ανιψιός» και ο «μεγάλος αδελφός». Η κόντρα με τον Β. Μαρινάκη κρατάει από τον Νοέμβριο του 2022, καθώς στην πορεία ο εφοπλιστής φάνηκε να συνειδητοποιεί πως το Μαξίμου τον παρακολουθούσε, παρά τη διαβεβαίωση του Κ. Μητσοτάκη πως θα ήταν εκτός της δράσης των κοριών.
Το τι ακριβώς ειπώθηκε μεταξύ Μαρινάκη – Δημητριάδη δεν μπορούμε να γνωρίζουμε, αν και έχουν βγει διαφορετικοί διάλογοι που προφανώς «κουμπώνουν» στο αφήγημα της κάθε πλευράς. Ωστόσο, αυτό που είδε όλος ο κόσμος είναι να έρχονται στα χέρια, χαστούκι, γροθιά, φτυσίματα, σκισμένη μπλούζα, εν μέσω πολλών μπράβων που… προσπαθούν να τους χωρίσουν! Είναι ένα ερώτημα ποιος πληρώνει αυτούς τους μαντράχαλους, κι αν ο Δημητριάδης έχει αστυνομική φύλαξη και γιατί, καθώς γίνεται λόγος για ΕΚΑΜίτες. Το διαφορετικό στοιχείο της προηγούμενης Κυριακής είναι ωστόσο πως οι δύο «παράγοντες» έβγαλαν τα «λευκά γάντια» και πλακώθηκαν σε κοινή θέα. Συνήθως, σε αυτό το «επίπεδο», τα πράγματα γίνονται στη σκιά κι αναλαμβάνουν άλλοι και όχι τα αφεντικά, που πρέπει να μοιάζουν άμεμπτα…
Το γεγονός πως τα πάθη πλέον δεν μπορούν να συγκρατηθούν έχει τη σημασία του. Όχι μόνο γιατί αποκαλύπτει στον λαό το ποια είναι η αστική τάξη της χώρας. Εξάλλου έχει πολλές ευκαιρίες για να το διαπιστώσει: Από τα εργοδοτικά εγκλήματα μέχρι τη στήριξη στη γενοκτονία του Ισραήλ και από τις μαύρες μπίζνες μέχρι τις σκοτεινές πρακτικές.
Αλλά γιατί δείχνει πως η ένταση των αστικών ανταγωνισμών (και στο εσωτερικό) έχει φτάσει σε σημείο βρασμού. Ανταγωνισμοί και οικονομικοί, για τη μοιρασιά της λείας, αλλά και πολιτικοί, για τη διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας. Καθώς βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, με την κυβέρνηση σε μεγάλη φθορά, αλλά χωρίς να έχει διαμορφωθεί ισχυρή αστική εναλλακτική, η ένταση μεγαλώνει. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης επανεμφανίστηκε με συνεντεύξεις, όπου παρουσιάζεται ως εκείνος που πήρε πάνω του τις ευθύνες της παράταξης χωρίς να του αναλογούν («θυσιάστηκε» εν ολίγοις και ζητάει ανταμοιβή), ενώ είχε ισχυρή παρουσία και στο συνέδριο της ΝΔ. Καθώς η κυβέρνηση δοκιμάζεται, κάποιοι θα έβλεπαν επαναδραστηριοποίησή του προεκλογικά. Ίσως όσα έχει μάθει από την προηγούμενη θητεία του να είναι πολύ χρήσιμα…
Από την άλλη φαίνεται πως η αντιπαράθεση του Β. Μαρινάκη με την κυβέρνηση (για τους δικούς του λόγους και συμφέροντα) θα συνεχιστεί, ενώ και άλλοι μεγαλο-επιχειρηματίες βρίσκονται απέναντι στην κυβέρνηση και ποντάρουν στα νέα κόμματα. Αυτό θα συντηρήσει την αναστάτωση και αναζήτηση στο αστικό πολιτικό σκηνικό, χωρίς να αποκλείει αλλαγές ρόλων στο ίδιο ταξικό πλαίσιο.
Το έργο θα έχει συνέχειες. Η μήνυση Μαρινάκη κατά Δημητριάδη χαράζει την επιφάνεια.
Για την εργατική τάξη πρέπει να είναι καθαρό πως όταν αυτοί βγάζουν τα γάντια μεταξύ τους, τα πράγματα είναι ακόμα πιο σκληρά για τον λαό. Ισχύει πως όταν τσακώνονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια; Ναι, όταν κάθονται με σταυρωμένα χέρια ή όταν βαράνε παλαμάκια σε μεσσίες ή ολιγάρχες.
Όταν ο κόσμος μπει στο γήπεδο, όλα αλλάζουν…
