Μπάμπης Συριόπουλος
Φάκελος 6η Συνδιάσκεψη ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Η ανεξαρτησία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς από την αστική πολιτική και τα ρεφορμιστικά σχέδια όρος εκ των ων ουκ άνευ για την οικοδόμηση μιας στέρεης ενότητας
Η 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το διήμερο 4-5 Απρίλη, κατάληξε μεταξύ άλλων και σε Πολιτική Απόφαση η οποία υπερψηφίστηκε με ευρεία πλειοψηφία από το σώμα των αντιπροσώπων. Η Πολιτική Απόφαση εκτιμά ότι «ο καπιταλισμός, η κρίση και οι αντιθέσεις του γεννούν τον πόλεμο» και την όξυνση «των ανταγωνισμών σε διεθνές επίπεδο μεταξύ καπιταλιστικών μπλοκ σε Δύση και Ανατολή», τονίζοντας ότι «ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ βάζουν φωτιά στον πλανήτη στην προσπάθειά τους να αποκαταστήσουν την κλονισμένη κυριαρχία τους». Το μέτωπο της αντιπολεμικής-αντιιμπεριαλιστικής-αντικαπιταλιστικής πάλης της εργατικής τάξης και του λαού είναι σταθερά στραμμένο πρώτα και κύρια ενάντια σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ γιατί αυτοί έχουν την πρωτοβουλία των πολεμικών κινήσεων και γιατί η χώρα μας συμμετέχει ενεργά στον πόλεμο ως μέλος αυτής της συμμαχίας. Η απόφαση της συνδιάσκεψης υπογραμμίζει επίσης ότι «ο αντιπολεμικός αντιιμπεριαλιστικός και επαναστατικός αγώνας πρέπει να υψώσει με αυτοτέλεια τις σημαίες της ταξικής διεθνιστικής πάλης, των εργατικών και κοινωνικών αναγκών σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Δεν πολεμάμε κάτω από ξένες ταξικά σημαίες. Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες, ούτε θα περιμένουν τη σωτηρία από καπιταλιστικά εκμεταλλευτικά κράτη και αστικές μερίδες».
Όσον αφορά στην κυβέρνηση της ΝΔ, ξεκαθαρίζεται πως συμμετέχει ενεργά στον πόλεμο στο Ιράν, σε συνέχεια της εμπλοκής της στον πόλεμο στην Ουκρανία και της πλήρους ταύτισής της με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Με θεμέλιους λίθους την απόλυτη ευθυγράμμιση με ΗΠΑ και ΕΕ, τον αντιδραστικό άξονα Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ κάτω από την μπαγκέτα των ΗΠΑ. Ο δε στόχος της είναι η ενίσχυση της ελληνικής αστικής τάξης στον άδικο και αντιδραστικό ανταγωνισμό της –και από τις δυο πλευρές – με την αντίστοιχη τουρκική.
Η Πολιτική Απόφασης της 6ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ διαπιστώνει ότι η κυβέρνηση της ΝΔ έχει μπει σε περίοδο ανεπίστρεπτης φθοράς, με ταυτόχρονη όμως στρατηγική κρίση της αστικής «δημοκρατικής αντιπολίτευσης», καθώς το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΕ.ΑΡ. αποτυγχάνουν να εκφράσουν την λαϊκή διαμαρτυρία λόγω της συμφωνίας τους στους βασικούς πυλώνες και όρια της αστικής πολιτικής. Η αστική τάξη επιδιώκει την αναστύλωση του πολιτικού της συστήματος για τη συνέχιση της ίδιας πολιτικής με άλλα κόμματα και πρόσωπα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι αντίθετη σε «λογικές “αντιδεξιού”, “δημοκρατικού ή λαϊκού μετώπου”, “προοδευτικής εναλλακτικής λύσης”, “μετώπου για την κάθαρση”».
Με ποιο κίνημα, ποια αριστερά και ποιο πρόγραμμα θα ανοίξει ο δρόμος για την επαναστατική ανατροπή του πολεμικού καπιταλισμού
Σε αυτό το φόντο, ο αγώνας για να ανατραπεί η κυβέρνηση της ΝΔ «πρέπει να οδηγήσει όχι μόνο στην ήττα της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και στην πολιτική και στις αιτίες που γεννούν και αυτή και την σαπίλα που την συνοδεύει». Γι’ αυτό και η Συνδιάσκεψη αποφάσισε «ότι δεν πρόκειται να στηρίξει άμεσα ή έμμεσα κανενός είδους τέτοια εναλλακτική λύση στον πρώτο, δεύτερο ή οποιαδήποτε εκλογικό γύρο». Στις επόμενες εκλογές η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα παρέμβει απευθυνόμενη και «προς τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής, ανατρεπτικής αριστεράς με ανεξαρτησία από ΚΚΕ, ΜέΡΑ25 και ΝΕ.ΑΡ. στη βάση της πολιτικής της πρότασης». Η τελευταία δεν έχει κέντρο τα εκλογικά ποσοστά και την κυβερνητική ανάθεση, αλλά την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής του κεφαλαίου και της ΕΕ για να ανοίξει ο δρόμος για τις επαναστατικές αλλαγές, για την εργατική εξουσία. Όπλο για τις μεγάλες μάχες που έχουμε μπροστά μας είναι το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης με πολιτικούς στόχους που έρχονται σε σύγκρουση με τις κεντρικές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, κόντρα στα αντιλαϊκά Προγράμματα Σταθερότητας και την πολεμική οικονομία της ΕΕ.
Η πρόταση αυτή υπερβαίνει τις λογικές του ΜΕΡΑ25 και του ΚΚΕ, καθώς το πρώτο κινείται μέσα στο πλαίσιο της αστικής πολιτικής και της ΕΕ προβάλλοντας «μια ευρωκεϋνσιανή τεχνοκρατική διαχείριση και ένα μοντέλο “υγιούς, παραγωγικού ανταγωνιστικού” καπιταλισμού» ενώ το δεύτερο δρα ανασχετικά και όχι προωθητικά στις κρίσιμες μάχες του κινήματος καθώς δεν έχει γραμμή ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής.
Η πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνεται σε χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες, στους εργαζόμενους και εργαζόμενες που δεν πείθονται από την αστική «δημοκρατική αντιπολίτευση». Όσους και όσες, δηλαδή, αναγνωρίζουν τα όρια του ΚΚΕ και τις αποτυχημένες σοσιαλδημοκρατικές συνταγές του ΜέΡΑ25, στο πολύμορφο και αντιφατικό ρεύμα ριζοσπαστικοποίησης…
Η Πολιτική Απόφαση προκρίνει τη στήριξη μαχητικών εργατικών αγώνων με το συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων, για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και την αυτοοργάνωση του κινήματος. Για το φοιτητικό κίνημα η Απόφαση της Συνδιάσκεψης είναι σαφής: «Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενοποιεί την παρέμβαση των δυνάμεων της και στηρίζει την Attack στα ΑΕΙ και τις πρωτοβουλίες της για την συγκρότηση φοιτητικού κινήματος ικανού να συγκρουστεί με την πολιτική του κεφαλαίου και της κυβέρνησης» καταλήγοντας ότι «η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει κανενός είδους συνεργασία με την ΑΡΑΣ-“ΕΑΑΚ” στο φοιτητικό κίνημα αλλά και συνολικά».
Η Πολιτική Απόφαση δίνει συγκεκριμένες κατευθύνσεις για την αναζωογόνηση της λειτουργίας των τοπικών και κλαδικών Επιτροπών της, της δημοκρατίας στη βάση με τον ενεργό ρόλο των μελών «ειδικά εκείνων που δεν εντάσσονται σε κάποια από τις οργανώσεις που συγκροτούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ», όπως και για την έκδοση ηλεκτρονικού περιοδικού.
Για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της περιόδου η Απόφαση της συνδιάσκεψης εκτιμά: «Η ανεξαρτησία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς από την αστική πολιτική και τα ρεφορμιστικά σχέδια αποτελεί την πιο ισχυρή βάση και προϋπόθεση για την ύπαρξη μιας ενότητας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε στέρεες βάσεις, παρά τις πολιτικές διαφορές των οργανώσεών της. Σε διαφορετική περίπτωση υπονομεύονται και καταργούνται οι καταστατικές αρχές της συγκρότησής της, οι συντροφικές σχέσεις και οι όροι της συνύπαρξης».
Για να «πάνε αλλιώς» οι εξελίξεις η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνεται «με ενωτικό πνεύμα» σε «ευρύτερα ρεύματα ριζοσπαστικοποίησης στην εργατική τάξη και τη νεολαία, αλλά και ταξική αδιαλλαξία απέναντι στην αστική πολιτική, τα κόμματά της και τα ιδεολογικά ρεύματα (αστικά και μικροαστικά), που επιδιώκουν την καθήλωση σε ένα ανέφικτο “ορίζοντα του εφικτού”, που διαρκώς οδηγεί σε ήττες».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 10-12 Απρίλιου 2026
