Μαριάννα Τζιαντζή
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μιλά για το «άγχος του σούπερ μάρκετ», όμως ποτέ δεν αντίκρισε το κουρασμένο πρόσωπο των ξεθεωμένων υπαλλήλων, δεν είδε τα βλέμματα των πελατών που πέφτουν πάνω στα ακριβά προϊόντα και ύστερα απομακρύνονται ψάχνοντας για «προσφορές».
Τρία είναι τα προβλήματα της ελληνικής οικογένειας όπως τα συνόψισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης την Τετάρτη, όταν ανακοίνωσε τα οκτώ μέτρα ανακούφισης: «Το άγχος του σούπερ μάρκετ, τα έξοδα των παιδιών και η φροντίδα των ηλικιωμένων». Προβλήματα που, όπως παραδέχτηκε, «παραμένουν» παρόλο που η ελληνική οικονομία πηγαίνει από το καλό στο καλύτερο. Απέφυγε να χρησιμοποιήσει τη λέξη «ακρίβεια», προτίμησε το «άγχος», κάτι που προφανώς αντιμετωπίζεται με τα κατάλληλα αντικαταθλιπτικά. Πριν από λίγα χρόνια, ο ίδιος έλεγε ότι «δεν υπάρχει ακρίβεια Μητσοτάκη», αλλά υπάρχει «ακρίβεια Πούτιν». Τώρα μίλησε για «δύσκολες διεθνείς συνθήκες»· όμως αν ήταν συνεπής, θα μιλούσε για «ακρίβεια μουλάδων» μια που, σύμφωνα με τη ρητορική Τραμπ και ΕΕ, ο κίνδυνος κατασκευής πυρηνικών όπλων από το Ιράν είναι η γενεσιουργός αιτία των σημερινών διεθνών δυσκολιών. Οι Φρουροί της Επανάστασης είναι αυτοί που ανεβάζουν τις τιμές στα τυριά, στα λαχανικά, στα φρούτα. Αντίστοιχα, ο ρωσικός επεκτατισμός είναι η αιτία του ReArm Europe, που σημαίνει μείωση των κρατικών δαπανών για την υγεία, την παιδεία, την κοινωνική πρόνοια.
Νέοι και γέροι έχουν χάσει τον ύπνο τους καθώς δεν ξέρουν πώς θα αξιοποιήσουν τις έκτακτες κρατικές ενισχύσεις. Πώς θα διαθέσουν οι συνταξιούχοι τα 50 επιπλέον ευρώ που θα λάβουν τον Οκτώβριο; Τι θα πρωτοαγοράσουν οι γονείς που θα λάβουν 150 ευρώ για κάθε εξαρτώμενο τέκνο τους; Μάλιστα, ο Κυριάκος Πιερρακάκης είχε το θράσος να πει ότι «για την κυβέρνηση η στήριξη της οικογένειας είναι επένδυση στο μέλλον της χώρας και μέρος μιας συνεπούς στρατηγικής για το δημογραφικό». Κάνε παιδί να δεις καλό, λέγανε κάποτε, τώρα η κυβέρνηση μας λέει «κάνε παιδί να δεις 150 ευρώ».
Συνταξιούχοι, γονείς, ενοικιαστές, οφειλέτες του Δημοσίου: αυτές είναι οι ομάδες του πληθυσμού που θα δεχτούν τη στοργή της κυβέρνησης. Από την εξίσωση λείπουν οι εργαζόμενοι, που όμως υποτίθεται ότι έχουν ήδη ευεργετηθεί με την πρόσφατη υποτυπώδη αύξηση του κατώτατου μισθού.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να γίνουν οι «δύσκολες διεθνείς συνθήκες» ακόμα πιο δύσκολες για τους λαούς, ρίχνει λάδι στη φωτιά του πολέμου καθώς συντάσσεται με τους εγκληματίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Κι ενώ επαίρεται ότι «η Πολιτεία επιστρέφει στην κοινωνία» (χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη δημοσιονομική σταθερότητα), στην πραγματικότητα, κοροϊδεύει, χαστουκίζει, μαστιγώνει την κοινωνία – τουλάχιστον την κοινωνία των καταπιεσμένων και όχι των ευημερούντων.
Νέοι και γέροι έχουν χάσει τον ύπνο τους καθώς δεν ξέρουν πώς θα αξιοποιήσουν τις έκτακτες κρατικές ενισχύσεις
Προς το παρόν η κοινωνία υπομένει, δεν αντιστέκεται. Βογκάει, αναστενάζει, αλλά παραμένει μοιραία και άβουλη, χωρίς καν να «περιμένει κάποιο θάμα». Οι μικρές φλόγες αντίστασης αποσιωπούνται από τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Τα κανάλια δείχνουν συνεχώς χάρτες των Στενών του Ορμούζ, αλλά ποτέ δεν μιλούν για τα Προσφυγικά, το μικρό γαλατικό χωριό στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Όπως ποτέ δεν μιλούν για τα εργατικά ατυχήματα ή την απολογία του Νίκου Ρωμανού. Η Γάζα και η Δυτική Όχθη έχουν την τύχη της χαμένης Ατλαντίδας, έχουν σβηστεί από τον χάρτη της ενημέρωσης. Κι αυτοί οι λίγοι που αντιστέκονται μοιάζουν να ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου ισχύουν άλλοι φυσικοί νόμοι. Εκτός από τις εισοδηματικές ανισότητες, το χάσμα ανάμεσα στο πιο φτωχό και το πιο πλούσιο κομμάτι του πληθυσμού, υπάρχει και ένα αόρατο «χάσμα ευαισθησίας», σαν να μιλάμε διαφορετικές γλώσσες, σαν να μας αγγίζουν και να μας συγκινούν διαφορετικά πράγματα. Είμαστε κομμάτι του λαού, αλλά ο λαός δεν φλέγεται από διάθεση να μάθει για την ύπαρξή μας, το πρόγραμμά μας, τις ιδέες μας – ή τις «ιδέες» γενικά. Αρκετή είναι η καθημερινή αγωνία για την επιβίωση, είναι σαν να μας λένε.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μιλά για το «άγχος του σούπερ μάρκετ», όμως ποτέ ο ίδιος δεν αντίκρισε το κουρασμένο πρόσωπο των ξεθεωμένων υπαλλήλων, δεν είδε τα βλέμματα των πελατών που πέφτουν πάνω στους απαγορευμένους καρπούς του Παραδείσου και ύστερα απομακρύνονται ψάχνοντας για «προσφορές». Δεν μπήκε ποτέ σε λεωφορείο, δεν περίμενε ώρες στα επείγοντα δημόσιου νοσοκομείου. Δεν γνώρισε το γνώριμο μποτιλιάρισμα αφού η Τροχαία πάντα του ανοίγει το δρόμο. Μεγαλωμένος μες στη χλιδή, αυτός και όλο του το σόι, ρίχνει κάλπικη χρυσόσκονη επάνω στις πληγές που η πολιτική του, όπως και η πολιτική των προκατόχων του, έχει ανοίξει. Με την προσδοκία ότι ο λαός θα πανηγυρίσει τραγουδώντας το γιουροβιζιονικό «Ferto» του Ακύλα και θα του εξασφαλίσει την παραμονή στην εξουσία.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 25-26 Απριλίου
