Χρίστος Κρανάκης
Με επιτυχία ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες της 6ης συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Κατά τη διάρκεια του προσυνδιασκεψιακού κύκλου, οι Τοπικές και Κλαδικές Επιτροπές συνεδρίασαν και προχώρησαν σε ανοιχτές εκδηλώσεις. Η κατάληξη της συνδιάσκεψης βρίσκει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ με επικαιροποιημένες πολιτικές θέσεις και πρόταση, οι οποίες ψηφίστηκαν με ευρεία πλειοψηφία.
Η 6η συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτέλεσε ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός για την αντικαπιταλιστική – επαναστατική Αριστερά και μία ευκαιρία συνάντησης των οργανωμένων δυνάμεών της. Μετά τις εισηγήσεις και πριν τις ομιλίες, χαιρετισμούς απεύθυναν μία σειρά οργανώσεων. Συγκεκριμένα, από την Αναμέτρηση τις διαδικασίες χαιρέτησε ο Γιάννος Γιαννόπουλος, από το ΕΕΚ ο Σάββας Μιχαήλ, από το ΚΚΕ(μ-λ) ο Αντώνης Αποστολάκης, από την ΚΕΜΑ o Κώστας Γεωργόπουλος, από το Κόκκινο Νήμα ο Θανάσης Κούρκουλας, από τη Μετάβαση η Πένυ Γαλάνη, από την ΟΚΔΕ ο Βαγγέλης Κιτσώνης, ενώ γραπτό χαιρετισμό έστειλαν η ΔΕΑ και η ΑΠΟ.
Αγώνας με την Παλαιστίνη μέχρι τη λευτεριά!
Ιδιαίτερες στιγμές της συνδιάσκεψης αποτέλεσαν οι χαιρετισμοί που απηύθυναν το Σάββατο ο Αχμέτ Χασάν, μέλος της Παλαιστινιακής Παροικίας Ελλάδος και την Κυριακή ο Μιχιάρ Εκτάμι, πρόεδρος της Ένωσης Παλαιστινίων Εργαζομένων Ελλάδας και μέλος της ΚΕ του Δημοκρατικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (DFLP). Τα χειροκροτήματα και τα συνθήματα που συνόδευσαν τις ομιλίες και των δύο είναι ένα ακόμα αποτύπωμα της επίδρασης που έχει στην Αριστερά και στα κοινωνικά κινήματα της εποχής μας η ηρωική δράση της παλαιστινιακής αντίστασης και του παλαιστινιακού λαού.
Είναι γεγονός, άλλωστε, ότι τόσο από τους χαιρετισμούς των οργανώσεων και των δύο Παλαιστινίων όσο και από τις τοποθετήσεις των περισσότερων μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η αναγκαιότητα της μαζικής και κοινής αντιιμπεριαλιστικής – αντιπολεμικής πάλης αναδείχθηκε έντονα. Όπως αναφέρθηκε και στην παρουσίαση του σχεδίου απόφασης, «απαιτούνται θέσεις που θέτουν βασικές διαχωριστικές γραμμές απέναντι στην αστική στρατηγική στη χώρα μας, στα λεγόμενα εθνικά θέματα, αλλά ταυτόχρονα, και ολοκληρωτικά απέναντι στην EE και το ΝΑΤΟ».
Βήμα μπροστά η 6η συνδιάσκεψη
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παραμένει όχι απλώς ζωντανή, αλλά ένα οργανικό, υπολογίσιμο και επιδραστικό τμήμα των κοινωνικών αντιστάσεων και κινημάτων σήμερα στην Ελλάδα. Αυτό συνάγεται ως συμπέρασμα αν διαβάσουμε την «ακτινογραφία» της 6ης Συνδιάσκεψής της, η οποία πραγματοποιήθηκε το διήμερο 4-5 Απρίλη στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο. Οι περίπου 600 αντιπρόσωποι που συμμετείχαν στη διαδικασία, εκλέχτηκαν από τις 71 Τοπικές και Κλαδικές Επιτροπές που συνεδρίασαν τις προηγούμενες εβδομάδες. Από αυτούς, στο βήμα ανέβηκαν 56, αποτυπώνοντας πλούτο απόψεων και συμβάλλοντας σε μια δημιουργική συζήτηση και αντιπαράθεση.
Σημειώνεται πως από το σύνολο των εγγεγραμμένων μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το 41% είναι γυναίκες, ποσοστό που αποτυπώθηκε και στις υποψηφιότητες για τα όργανα (37,5% γυναίκες στα ψηφοδέλτια για το ΠΣΟ, 41,4% για την ΚΣΕ). Έτσι, συνεχίζοντας τις θετικές παρακαταθήκες στο συγκεκριμένο θέμα, παρατηρείται μία διαρκής αύξηση της αναλογίας γυναικών-μελών και γυναικών-υποψηφίων.
Στο τέλος της διαδικασίας, οι εισηγητικές θέσεις του ΠΣΟ υπερψηφίστηκαν με ευρεία πλειοψηφία. Όσον αφορά στην Πολιτική Απόφαση, κατατέθηκαν δύο σχέδια. Το ένα, από την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, το ΕΚΚΕ και ανένταχτους/-ες, υποστηρίχθηκε πολιτικά και ψηφίστηκε και από την «Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντικαπιταλιστική και επαναστατική» (ΟΚΔΕ Σπάρτακος και ανένταχτοι/ες). Οι αντιπρόσωποι των παραπάνω δυνάμεων αντιπροσώπευαν το 65% του σώματος. Το δεύτερο σχέδιο απόφασης, της πλατφόρμας «Για μια ενωτική και δυνατή ΑΝΤΑΡΣΥΑ» που κατατέθηκε από το ΣΕΚ και ανένταχτους-ες, στηρίχθηκε από το υπόλοιπο 35% των αντιπροσώπων της Συνδιάσκεψης.
Για τις εκλογές των δύο κεντρικών οργάνων, δηλαδή του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου (ΠΣΟ) και της Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής (ΚΣΕ), κατατέθηκαν τρία ψηφοδέλτια. Το ψηφοδέλτιο «Για ισχυρή ΑΝΤΑΡΣΥΑ-Αντικαπιταλιστική επαναστατική αριστερά» στο οποίο συμμετείχαν υποψήφιοι της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης και της ν.Κ.Α., του ΕΚΚΕ και ανένταχτοι-ες του μετώπου, έλαβε 56%. Το ψηφοδέλτιο «Για μια ενωτική και δυνατή ΑΝΤΑΡΣΥΑ» στο οποίο συμμετείχαν υποψήφιοι του ΣΕΚ και ανένταχτοι-ες έλαβε 35%, ενώ το ψηφοδέλτιο «Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντικαπιταλιστική και επαναστατική,» στο οποίο συμμετείχαν υποψήφιοι της ΟΚΔΕ Σπάρτακος και ανένταχτοι-ες, έλαβε 9%.
Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του σχεδίου Πολιτικής Απόφασης από την πλειοψηφία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η Σύλβια Κοιλάκου τόνισε πως αυτό θέτει ως πολιτική απάντηση στις απαιτήσεις της εποχής «τη συγκρότηση ενός λαϊκού, ανατρεπτικού πόλου, κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης που έχει σαν στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης αλλά και συνολικά της πολιτικής του κεφαλαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ενάντια στη συναίνεση των αστικών κομμάτων, αλλά και ταυτόχρονα ενάντια στην εκλογική αναμονή. Προτείνουμε, ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό και λαϊκό κίνημα το οποίο θα βγει μπροστά και θα ανατρέψει την κυβέρνηση με μαζικό λαϊκό ξεσηκωμό και αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο».
Ο αναγκαίος στόχος και τρόπος
Ο Αντώνης Δραγανίγος συμπύκνωσε την πολιτική πρόταση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης στη συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
«Η αντικαπιταλιστική Αριστερά πρέπει να πρωτοστατήσει στην ανασυγκρότηση ενός ταξικού κινήματος πλήρως ανεξάρτητου από τα αστικά σχέδια και θεσμούς». Αυτό τον βασικό τακτικό στόχο έθεσε ο Αντώνης Δραγανίγος, μέλος της ΠΕ της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, κατά την τελική τοποθέτηση της οργάνωσης στην 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
«Δεν λέμε χωρίς νόημα ότι στόχος μας είναι απλώς η ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ. Πρέπει να παλέψουμε για αυτή, ενάντια στη συναίνεση ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέας Αριστεράς και της ακροδεξιάς Ελληνικής Λύσης, όπως και ενάντια σε κάθε σχέδιο που δεν θέτει στο στόχαστρο την πολιτική του κεφαλαίου, αλλά την υπηρετεί υπό διαφορετικό προσωπείο». «Δεν κρίνεται μόνο η ανατροπή της κυβέρνησης, διότι παράλληλα εξυφαίνονται ταχύτατα και μεθοδικά πολιτικά σενάρια “από τα πάνω” αλλαγής κυβέρνησης, στο πλαίσιο της αντιδραστικής ανασυγκρότησης του αστικού πολιτικού συστήματος. Αυτή τη στιγμή, απέναντι στην κυβέρνηση και στον Μητσοτάκη μιλούν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, μεγάλα επιχειρηματικά και μιντιακά συμφέροντα. Άρα, όταν μιλάμε για πάλη κατά της κυβέρνησης της ΝΔ, είμαστε υποχρεωμένοι περισσότερο από ποτέ να δώσουμε σε αυτήν την πάλη πραγματικό, βαθύ αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο».
Ασκώντας κριτική στα «δημοκρατικά», «αντιδεξιά» μέτωπα, τόνισε πως αυτά είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα εμφανιστούν «με ένα “ηθικό” και “δημοκρατικό” περιεχόμενο, υποσχόμενα κάθαρση και αλλαγή, όπως έχει γίνει και σε άλλες χώρες, προσπαθώντας να δώσουν διέξοδο στο λαό μέσα στα όρια του ίδιου συστήματος», θέτοντας ως αναγκαίο βήμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ την ιεράρχηση ενός «ολοκληρωμένου πολιτικά στόχου, με σαφή πολιτικό, ιδεολογικό και θεωρητικό διαχωρισμό από δυνάμεις της Αριστεράς που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, συγκλίνουν σε τέτοια μέτωπα».
«Ωστόσο, δεν φτάνει μόνο ο πολιτικός στόχος», διευκρίνισε. «Η κοινωνία απαιτεί αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, με προοπτική εργατικής και λαϊκής εξουσίας. Υποστηρίζουμε ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα είναι πιο απαραίτητο από ποτέ, ιδιαίτερα στην εποχή της κρίσης και των πολέμων. Δεν είναι προϊόν θεωρητικών αναζητήσεων, αλλά προκύπτει από τις ίδιες τις ανάγκες των αγώνων». Στο σημείο αυτό, έφερε ως παράδειγμα τον αγώνα των αγροτών που «έδειξε τα όρια της κυβερνητικής πολιτικής, η οποία θέτει ως απαραβίαστους όρους την ΚΑΠ, την ελεύθερη αγορά και τη δημοσιονομική πειθαρχία». Όπως είπε χαρακτηριστικά, «από εκεί προκύπτει η ανάγκη ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος που συγκρούεται με τους κανόνες της αγοράς και της ΕΕ, ενίσχυση των κοινωνικών δικαιωμάτων. Μια τέτοια αριστερά είναι η μόνη που μπορεί να επικοινωνήσει πραγματικά με τον λαό και να μην τον απογοητεύσει». Για να καταλήξει πως «θέλουμε λοιπόν ένα διαφορετικό πρόγραμμα, που να συγκρούεται συνολικά με τον πυρήνα της αστικής πολιτικής και να δίνει πραγματική προοπτική στα αγωνιζόμενα κοινωνικά στρώματα».
Αναφερόμενος στο ρόλο που έχει να παίξει η αριστερά σε αυτή την προσπάθεια, διαπίστωσε πως στην εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού «οι μεγάλες κινητοποιήσεις δεν αρκούν αν δεν υπάρχει συνέχεια και πολιτικό σχέδιο για το επόμενο βήμα, το οποίο πρέπει να είναι η κλιμάκωση του κινήματος, με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης και συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών». Ως κρισιμότερο δε βήμα έθεσε την «ανάπτυξη ενός απεργιακού κινήματος και την οικοδόμηση πρωτοβουλιών από τα κάτω: από σωματεία και αγωνιστές που οργανώνουν την πάλη, ανεξάρτητα από τη γραφειοκρατία, μπορούν να συσπειρώσουν ευρύτερες δυνάμεις και να δώσουν πραγματική διέξοδο».
Απαντώντας, επίσης, στην πολιτική κριτική περί «διασπαστικότητας» μέσω της οικοδόμησης πρωτοβουλιών και δομών έξω από το πλαίσιο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, ξεκαθάρισε πως «η ενότητα έχει νόημα μόνο όταν στηρίζεται σε σαφή πολιτική κατεύθυνση και σε δυνάμεις που μπορούν να την υλοποιήσουν στην πράξη. Γι’ αυτό επιδιώκουμε μια ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική αριστερά, που θα παλεύει για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και θα διατηρεί πλήρη ανεξαρτησία από την κυρίαρχη πολιτική και τα αστικά κέντρα εξουσίας.»
Φέρνοντας παραδείγματα από κρίσιμες μάχες του πρόσφατου παρελθόντος, όπως των Τεμπών και των αγροτών, έθεσε το ερώτημα αν η πολιτική γραμμή που παλεύει – σε όλα τα επίπεδα – για συγκρότηση ενός ταξικού κέντρου του εργατικού κινήματος είναι πραγματικά «διασπαστική», όταν οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες – και το ΠΑΜΕ, με διαφορετικό τρόπο – αρνούνται να θέσουν ζήτημα επανακρατικοποίησης του ΟΣΕ υπό εργατικό-λαϊκό έλεγχο στην πρώτη περίπτωση και ή να προκηρύξουν εργατική απεργία την περίοδο των μπλόκων στη δεύτερη.
«Οφείλουμε να απευθύνουμε κάλεσμα στους χιλιάδες αγωνιστές, στις οργανωμένες δυνάμεις της μαχόμενης εργατικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς»
Καταλήγοντας, τόνισε πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ – όπως αναφέρει το Σχέδιο Απόφασης και οι Θέσεις που υπερψηφίστηκαν – «πρέπει να συνεχίσει να παλεύει για την πολιτική της ανεξαρτησία από την κυρίαρχη πολιτική, και σε αυτήν την κατεύθυνση, να προτείνει ξανά με επιμονή και πείσμα ένα πλατύ κοινωνικό και πολιτικό άνοιγμα, καλώντας κάθε δύναμη που θέλει να συμπορευτεί σε κοινή δράση». Όπως είπε, «οφείλουμε να απευθύνουμε κάλεσμα στους χιλιάδες αγωνιστές, στις οργανωμένες δυνάμεις της μαχόμενης εργατικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, σε όλους όσοι παλέψαμε μαζί τα προηγούμενα χρόνια στα κρίσιμα μέτωπα, για μια κοινή πολιτική παρέμβαση. Πάνω σε αυτή τη βάση θέλουμε να κάνουμε ένα πλατύ κάλεσμα, για να ενισχύσουμε την Αριστερά που δίνει τη μάχη απέναντι στο σύστημα, όχι την Αριστερά των “μετώπων” διαχείρισης».
Καμία συνεργασία με ΑΡΑΣ στα ΑΕΙ
Επίδικο της συζήτησης στην 6η συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν και η προβληματική στάση του ΣΕΚ το προηγούμενο διάστημα, που συμμετέχει στην παράταξη της ΑΡΑΣ στα πανεπιστήμια, παρ’ ότι τα σημερινά ΕΑΑΚ – που αντιλαμβάνονται τις καταλήψεις ως προβοκατόρικες ενέργειες οι οποίες δίνουν άλλοθι σε αστυνομικές επεμβάσεις! – έχουν κόψει οριστικά κάθε ιστορικό νήμα με προηγούμενες περιόδους. Από πολλές τοποθετήσεις φοιτητών/-τριών, τόσο της νΚΑ όσο και της ΟΚΔΕ Σπάρτακος, κατέστη σαφές πως η συμμετοχή μερίδας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο «κακέκτυπο» των ΕΑΑΚ πλήττει τις προσπάθειες ανάτασης του φοιτητικού κινήματος και ανασυγκρότησης της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
Η επίμονη και συνεχής δεξιόστροφη μετατόπιση της ΑΡΑΣ και η υπέρμετρη πρακτορολογία που χρησιμοποιεί «λερώνουν» τις ιστορικές παρακαταθήκες της ΕΑΑΚ, που από τη γέννησή της στάθηκε με αποφασιστικότητα απέναντι στην υποταγή στους δυσμενείς κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς και την κρατική καταστολή (καταγγέλλοντας και όχι «αιτιολογώντας» αστυνομικές επεμβάσεις). Στην τοποθέτηση του εκ μέρους της ΚΑ, ο Αντώνης Δραγανίγος στάθηκε και στα άκρως επιθετικά φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης ομάδας. Η ΑΡΑΣ-ΛΑΕ αναπαράγει αρνητικά στιγμιότυπα της ιστορίας της Αριστεράς, αρνούμενη σκόπιμα και συνειδητά να καταδικάσει την επιβολή διά της πυγμής, γιατί δεν είναι με τον… «δικαιωματισμό».
Με τις αποφάσεις που έλαβε, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε ξεκάθαρη θέση υπέρ της πολιτικής απομόνωσης της ΑΡΑΣ στην οποία έχει προχωρήσει σχεδόν το σύνολο της Αριστεράς. «Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει κανενός είδους συνεργασία με την ΑΡΑΣ-“ΕΑΑΚ” στο φοιτητικό κίνημα αλλά και συνολικά», αναφέρεται χαρακτηριστικά. Η συμπόρευση σε φοιτητικά σχήματα ή οπουδήποτε αλλού υπονομεύει την ενότητα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 10-12 Απρίλιου 2026
