Γιάννης Φραγκούλης
Η Άγκνες ζει ουσιαστικά μέσα στο δάσος. Η μάνα της, λένε, ήταν μάγισσα, η ίδια λέει ότι ήρθε από το δάσος. Εκεί αυτή βρίσκει παρηγοριά. Η σκηνή όπου η Άγκνες είναι ξαπλωμένη σαν έμβρυο στη ρίζα ενός δέντρου, δίπλα από μια τρύπα, είναι ένα από τα πολλά σύμβολα της ταινίας. Πιστεύεις ότι αυτή θέλει να επιστρέψει στη μήτρα για να βρει την απόλαυση και την ασφάλεια. Ένα γεράκι είναι φίλος της. Το βγάζει βόλτα και έτσι τη γνωρίζει ο Ουίλιαμ και την ερωτεύεται.
Παντρεύονται και κάνουν τρία παιδιά. Δύο δίδυμα και μια κόρη. Τα δίδυμα, αγόρι και κορίτσι, είναι αχώριστα. Το κορίτσι είναι έτοιμο να πεθάνει στη γέννα, αλλά η Άγκνες το ανασταίνει. Όταν αυτό αρρωστήσει, τότε ο Άμνετ, το αγόρι, θα κοιμηθεί μαζί της για να μπερδευτεί ο Χάρος και να πάρει αυτόν, όπως όντως γίνεται. Η Άγκνες δεν μπορεί να το σώσει. Το φέρει βαρέως όπως και το ότι ο σύζυγός της έλειπε στο Λονδίνο. Η οικογένεια ζει στο Στράτφορντ, αυτός προσπαθεί να κάνει καριέρα ως θεατρικός συγγραφέας στο Λονδίνο.
Μια δυνατή ταινία, υποψήφια για οκτώ Όσκαρ. Ρεσιτάλ ερμηνείας από την Τζέσι Μπάκλεϊ.
Το γεράκι είναι η ψυχή του Άμνετ, εξαφανίζεται όταν αυτός πεθαίνει. Ο Ουίλιαμ ανεβάζει το έργο «Η τραγωδία του Άμλετ». Το όνομα Άμνετ είναι παραφορά του Άμνετ. Η Άγκνες με τον αδελφό της θα πάνε στο Λονδίνο να δουν το έργο. Η μητέρα δεν θα αναγνωρίσει τον γιό της παρά μόνο όταν αυτός θα πάρει τη μορφή του γενναίου και δίκαιου παλικαριού που θα σκοτώσει τον βασιλιά, έτσι όπως αυτός σκότωσε τη μητέρα του. Λίγο μετά θα πεθάνει και αυτός από το ίδιο δηλητήριο.
Η Άγνετ πιάνει το χέρι του ηθοποιού και, μέσα από αυτόν, βλέπει τον γιο της. Ο Ουίλιαμ παρακολουθεί τη σκηνή από τα παρασκήνια. Ο Άμνετ εμφανίζεται χαρούμενος, η ψυχή του είναι ευχαριστημένη που ο πατέρας και η μητέρα του συμφιλιώθηκαν με τον θάνατό του. Αποχωρεί και αυτή είναι η δεύτερη και ουσιαστική ταφή του. Η βραβευμένη με Όσκαρ σκηνοθέτρια του Nomadland Κ. Ζάο βάζει τη σάρκα μαζί με την ψυχή.
Μιλά για τον θάνατο και την οδύνη που αυτός προκαλεί με τρόπο βαθιά πνευματικό και άκρως γοητευτικό. Ακολουθώντας τη διαλεκτική των υλιστών φιλοσόφων, συνδέει με πολύ όμορφο τρόπο τα αφηγηματικά κομμάτια με τις συμβολικές αναπαραστάσεις, έτσι ώστε η ταινία να κερδίζει σε αφηγηματική δύναμη και σε ρυθμό που αρθρώνει τον λόγο.
Η Τζέσι Μπάκλεϊ ενσαρκώνει την Άγκνες και δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας, γοητεύει με την εξωτερική και εσωτερική ομορφιά της. Ο Πολ Μέσκαλ, στο ρόλο του Σαίξπηρ, παίζει τόσο όσο πρέπει για να φτιαχτεί μια ισορροπημένη εικόνα της Αγγλίας της ελισαβετιανής εποχής. Σε αυτό βοηθούν τα κοστούμια και τα σκηνικά που είναι ρεαλιστικά, ενώ οι ερμηνείες βαδίζουν προς το ονειρικό. Η σκηνοθεσία τα βάζει όλα στη θέση τους με ακρίβεια.
Και κάπως έτσι τελειώνει η διαμάχη κριτικών και κοινού για τις ταινίες που είναι προσωπογραφίες. Καταλαβαίνουμε ότι η προσωπογραφία δεν είναι η αληθινή ιστορία, αλλά η επινόησή της. Όσον αφορά στο αισθητικό κομμάτι, δεν υπάρχει σύγκριση.
