Παναγιώτης Ξοπλίδης
Τι σηματοδοτεί το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών στην Αργεντινή
Το (ακρο)δεξιό κόμμα του προέδρου Μιλέι κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές της περασμένης Κυριακής στην Αργεντινή, συγκεντρώνοντας περισσότερο από το 40% των ψήφων σε εθνικό επίπεδο και ξεπερνώντας κατά δέκα μονάδες το μπλοκ του Περονισμού, το οποίο συγκεντρώνει την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία, την ρεφορμιστική αριστερά και την συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Το αποτέλεσμα ήταν αναπάντεχο, καθώς μόλις πριν ένα μήνα στις εκλογές για κυβερνήτη στην πολιτεία του Μπουένος Άιρες (που συγκεντρώνει το ένα τρίτο του πληθυσμού της χώρας), ο Μιλέι είχε υποστεί ταπεινωτική ήττα.
Μπροστά στο ενδεχόμενο νέας συντριβής σε εθνικό επίπεδο, όπου κρίνονταν και ο έλεγχος της βουλής (απαραίτητος για να προχωρήσουν οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις), στήθηκε ένας καθαρός εκβιασμός με κέντρο την Ουάσιγκτον. O Τραμπ ανακοίνωσε «πακέτο σωτηρίας» 20 δισ. δολαρίων μπροστά στον κίνδυνο νέας συναλλαγματικής κρίσης με κατηγορηματική προϋπόθεση τη νίκη του Μιλέι στις εκλογές. Οι όροι της συμφωνίας ήταν αποικιοκρατικοί: παραχώρηση στις ΗΠΑ του ελέγχου του συναλλάγματος και της εξωτερικής πολιτικής και παράδοση της εκμετάλλευσης σπάνιων γαιών και άλλων φυσικών πόρων.
Η αστική πολιτική και οι μπίζνες ήταν πάντα συνδεδεμένες, ωστόσο ο τρόπος που Τραμπ και Μιλέι τις ασκούν συνιστούν ποιοτικό άλμα στο σύγχρονο καπιταλισμό. Ο απροκάλυπτος εκβιασμός συνοδεύτηκε από ένα κερδοσκοπικό πάρτι μιας κάστας ολιγαρχών. Ο ιδιοκτήτης του επενδυτικού fund Discovery Capital, Ρομπ Σιτρόν, συνεργάτης του Αμερικάνου υπουργού Οικονομικών, είχε πρόσβαση σε «προνομιακές πληροφορίες» ώστε να κερδίζει έως και 2 εκατ. δολάρια την ημέρα το ‘24-’25, «προβλέποντας» πάντα σωστά την αυξομείωση των αργεντίνικων ομολόγων. Με τη νέα συμφωνία, επίσης, οι τράπεζες JP Morgan, Citi και Santander αποκτούν πρόσβαση στον συναλλαγματικό έλεγχο του πέσο, ως ένα υπερυπουργείο Οικονομικών.
Το πλαίσιο της μετατροπής της Αργεντινής σε έπαθλο για το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο είναι η αποδοχή του τοκογλυφικού χρέους, το οποίο δεν αμφισβήτησαν ποτέ οι Περονιστές. Ο Μιλέι εκμεταλλεύτηκε πλήρως την δυσφήμιση που προέκυψε από την αποτυχία των προηγούμενων κυβερνήσεών τους, που έφυγαν από την εξουσία εν μέσω κορύφωσης του πληθωρισμού και ταυτόχρονης εφαρμογής των μέτρων που επέβαλε το ΔΝΤ. Τώρα, υπέστησαν νέα σημαντική απώλεια ψήφων, καθώς απουσίαζαν από την πραγματική μάχη κατά των μέτρων λιτότητας, ενώ οι ηγέτες τους δεν απέρριψαν τον εκβιασμό του Τραμπ. Συνένοχη ήταν και η ελεγχόμενη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, αφοπλίζοντας τους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες.
Μοναδική ελπιδοφόρα εξέλιξη υπήρξε η ενίσχυση του Αριστερού Μετώπου Εργαζομένων (FIT-U), που ξεπέρασε τις 850.000 ψήφους σε εθνικό επίπεδο, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στο Μπουένος Άιρες με 9%, ενώ στην αντίστοιχη πολιτεία έφτασε στο 5% και στο Εθνικό Κογκρέσο κέρδισε τρεις έδρες με 3,90%.
Η μεγάλη αύξηση της αποχής δεν αφορούσε όμως μόνο τους Περονιστές, αλλά και το κόμμα του Μιλέι. Η συμμετοχή έφτασε το 67% και ήταν η μικρότερη εδώ και πολλές δεκαετίες. Τα δύο μπλοκ εξουσίας πήραν αθροιστικά 5 εκατ. λιγότερες ψήφους από ό,τι στις προεδρικές του 2023, αντανακλώντας την γενικότερη απογοήτευση, την έλλειψη θετικής στράτευσης, ακόμα και την απελπισία του πληθυσμού μπροστά στο εκβιαστικό δίλημμα.
Σε αυτό το θλιβερό πλαίσιο, μοναδική ελπιδοφόρα εξέλιξη ήταν η ενίσχυση του Αριστερού Μετώπου Εργαζομένων (FIT-U), που ξεπέρασε τις 850.000 ψήφους σε εθνικό επίπεδο, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στην πόλη του Μπουένος Άιρες με 9%, ενώ στην αντίστοιχη πολιτεία έφτασε στο 5%. Στο Εθνικό Κογκρέσο κέρδισε τρεις έδρες με 3,90%.
Σε ανακοίνωση του το Partido Obrero, που συμμετέχει στο FIT-U, σημειώνει: «Το εκλογικό αποτέλεσμα που σημαδεύτηκε από τον θρίαμβο του εκβιασμού του Τραμπ και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Τώρα, η κυβέρνηση έχει ήδη ανακοινώσει την ατζέντα της: μεταρρύθμιση της εργασίας, νέα χτυπήματα στους συνταξιούχους και ένα σχέδιο αποικιοκρατίας, χέρι-χέρι με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτό το σχέδιο στους δρόμους, που αποτελούν το έδαφος για να σταματήσει η κυβέρνηση. Οι έδρες μας θα είναι στην υπηρεσία αυτού του στόχου. Τελικά, πρέπει να περάσουμε στην ταξική πάλη για να δούμε ποια πολιτική δύναμη θα επικρατήσει, αυτή των εργατών ή των καπιταλιστών».
Και συνεχίζει: «Έγινε επίσης σαφές τι είναι οι εκλογές για το κεφάλαιο, επειδή ο λαός δεν πήγε να ψηφίσει ελεύθερα, αλλά υπό τον εκβιασμό του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Πιστεύουμε ότι ο λαός της Αργεντινής, ακολουθώντας τη μακρά παράδοση αγώνα του, θα είναι σε θέση να λύσει το στρατηγικό πρόβλημα, ξεπερνώντας τον Περονισμό και την ταξική συνεργασία του, που μας αφοπλίζει απέναντι στο κεφάλαιο, για να κινητοποιηθεί ως εργατική τάξη για να νικήσει τους καπιταλιστές. Τα λέμε στους δρόμους!».
