Γιώτα Ιωαννίδου
Ο IDF ισοπεδώνει τη Γάζα και τους ανθρώπους της όχι μόνο «κατ’ εντολή» Νετανιάχου. Το δόγμα του «πρώτα η επιβολή της δύναμης και μετά η ειρήνη» είναι εμπνευσμένο από τους προέδρους των ΗΠΑ και τους ηγέτες της ΕΕ. Προκύπτει από τον σύγχρονο καπιταλισμό, που αναζητά νέα κέρδη και κυριαρχία, με σημαία τον πόλεμο και την κυνική επιβολή.
«Η Γάζα είναι το εργαστήριο του μέλλοντος…» γράφει ο Γάλλος ιστορικός Ζαν Πιερ Φιλιού, που κατόρθωσε να μπει στην πόλη τον προηγούμενο Δεκέμβριο. Δυστυχώς δεν πρόκειται απλά για μια ανατριχιαστική πρόκληση ευαισθητοποίησης απέναντι στην Παλαιστινιακή γενοκτονία. Αλλά για μια τραγική διαπίστωση του ορίζοντα του βάρβαρου καπιταλιστικού κόσμου, αν τον αφήσουμε να δρα ανενόχλητος. Ο IDF ισοπεδώνει τη Γάζα και τους ανθρώπους της όχι μόνο «κατ’ εντολή» Νετανιάχου. Το δόγμα του «πρώτα η επιβολή της δύναμης και μετά η ειρήνη» είναι εμπνευσμένο από τους προέδρους των ΗΠΑ και τους ηγέτες της ΕΕ. Οι κυβερνήσεις αρνούνται την ευθύνη τους για τις φρικαλεότητες, ενώ ουσιαστικά τις σχεδιάζουν.
Ο καπιταλισμός ανίκανος να προβάλλει ένα θετικό πρόταγμα για το μέλλον, αναζητά νέα κέρδη και κυριαρχία, κάνει σημαία του τον πολεμικό ζόφο και τη δύναμη της επιβολής. Ο πόλεμος εμφανίζεται ως αναπόφευκτος, φυσικός νόμος της καταχθόνιας, ανταγωνιστικής ανθρώπινης φύσης. «Θα σωθούν μόνο οι αδίστακτα δυνατοί» ουρλιάζουν τα θεωρεία των επισήμων. Αυτοί που θα εξασφαλίσουν το ζωτικό τους χώρο εκδιώκοντας λαούς, ομάδες, εθνότητες που «δεν το αξίζουν». Αυτό φαίνεται να διεκδικεί τη θέση του κυρίαρχου δόγματος.
Η σιωπή για την Παλαιστίνη είναι εγκληματική συνενοχή. Αλλά και απόδειξη πλήρους αδυναμίας να κατανοηθεί ο κόσμος μας σαν ένα σύνολο σχέσεων, που όταν τις διαφεντεύει η βαρβαρότητα κανένα φρούριο, πουθενά δεν μπορεί να μείνει αλώβητο. Η κυρίαρχη ιδεολογία επιτείνει αυτή την αδυναμία χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα. Διαμορφώνει κλίμα συνωμοσιολογίας, ανορθολογισμού, ιστορικής αγνωσίας ή εργαλειοποίησής της (όπως η αντιμετώπιση του Ολοκαυτώματος), φόβου του «άλλου» – δηλαδή οικοδομεί πεδίο θριάμβου του ακραίου ατομικισμού και φασισμού. Το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ καλλιεργεί την αδιαφορία που χτίζεται πάνω στην άρνηση όσων συμβαίνουν, ως μη πραγματικά ή τρομοκρατικό δάκτυλο, πάνω στην ψευδαίσθηση «ότι δε μας αφορούν» αλλά και με τα υλικά του κυνισμού ότι αξίζουν κάποιοι λαοί όσα παθαίνουν. Οι Ναζί με τα ίδια υλικά έχτισαν το Άουσβιτς και το Μπιρκενάου. Όσο μπορούσαν όμως με κάποια συγκάλυψη. Όχι σε δημόσια θέα και σε live μετάδοση.
Γράφει ο Ρον Ντουντάι στο +972 Magazine: «Πριν από μια δεκαετία, τις ημέρες των εβδομαδιαίων κοινών παλαιστινιοεβραϊκών διαμαρτυριών κατά της κατασκευής του τείχους διαχωρισμού από το Ισραήλ στο χωριό Αλ-Μαασάρα της Δυτικής Όχθης, ένα από τα τελετουργικά μας πριν από τη διαδήλωση ήταν μια ομιλία του Μαχμούντ, ενός τοπικού ηγέτη της κοινότητας. Με το τηλέφωνο στο χέρι, δήλωνε: ‘‘Δεν θα έχουμε άλλη Νάκμπα, γιατί τώρα έχουμε αυτό. … Θα προσπαθήσουν να μας διώξουν ξανά, αλλά όλοι θα το δουν και θα το σταματήσουν.’’ Η συνεχιζόμενη γενοκτονική εκστρατεία του Ισραήλ στη Γάζα διέψευσε ότι οι μακελάρηδες μπορεί να ντρέπονται για τις πράξεις τους. Πρόκειται ίσως για την πιο διεξοδικά τεκμηριωμένη θηριωδία στη σύγχρονη ιστορία. Οι κυβερνήσεις όμως έχουν χάσει το άλλοθι ότι ‘‘δε γνώριζαν’’».
«Μην περιμένετε τον δικό σας θάνατο για να καταλάβετε τον δικό μου»
Ο Ζαν Πιερ Φιλιού συγκλονίστηκε από ότι αντίκρυσε στη Γάζα και τα κατέγραψε στο βιβλίο του Ένας ιστορικός στη Γάζα. Σε αυτό, παρά την πρόθεσή του να προσκολλάται στα «θραύσματα ζωής που αναδύονται από αυτό το παρανοϊκό ναυάγιο» -όπως οι κλόουν που ψυχαγωγούσαν τους τραυματίες στα νοσοκομεία και το μοίρασμα ψίχουλων από τα μικρά πεινασμένα παιδιά σε γάτες-, περιγράφει αποσβολωμένος: «Όλα τα σημεία αναφοράς είχαν εξαφανιστεί και μετατραπεί σε σωρούς ερειπίων… η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είχε διαβρωθεί από τον παράνομο αποκλεισμό λιμοκτονίας. Παγωμένο πένθος, ανολοκλήρωτο… Ο κοινωνικός ιστός είχε καταρρεύσει… το μοίρασμα φαγητού από υπόθεση όλων περιορίστηκε στον ετοιμοθάνατο, απομονωμένο οικογενειακό κύκλο… Δεν υπάρχει κανένας κανόνας Διεθνούς Δικαίου παρά τυφλή βία των δυνάμεων κατοχής που μετατρέπει την πιο απλή ανθρώπινη ανάγκη σε αγώνα επιβίωσης»… Αναγνωρίσατε κάποιες δυσοίωνες αναλογίες ή και ταυτίσεις της καθημερινότητας; Πόσο μακριά βρίσκεται η υπόλοιπη ανθρωπότητα από όλα αυτά; Το εργατικό κίνημα έχει ανάγκη να ναυπηγήσει πολλούς στόλους ελευθερίας κι όχι μια κιβωτό του Νώε…
«Μην περιμένετε τον δικό σας θάνατο για να καταλάβετε τον δικό μου. Μην περιμένετε τα δικά σας πτώματα για να ακούσετε τη φωνή μου… Ο θάνατος στη Γάζα είναι προσωρινός, μια κατάσταση μετάβασης. Πως να πεθάνει κάποιος που έγινε Ιδέα;» Σαλάχ Αλ Μούσα.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 6-7 Σεπτεμβρίου
