Eργαζόμενος στον επισιτισμό, μέλος ΣΕΤΕΠΕ Θεσσαλονίκης
«Το 13ωρο έρχεται κατ’ εντολήν εργοδοτών, βιομηχάνων, εμπορικών και τουριστικών επιχειρηματιών με σκοπό να μας ξεζουμίσουν για να βγάζουν όλο και περισσότερα κέρδη», τονίζει ο Μικέλ Μούτσα, εργαζόμενος στον επισιτισμό και μέλους του Συνδικάτου Τουρισμού Επισιτισμού Θεσσαλονίκης (ΣΕΤΕΠΕ). Αναφερόμενος στο μπλοκ της Καμάρας σημειώνει ότι πλέον «είναι συνώνυμο της ανυπότακτης στάσης του ταξικού εργατικού κινήματος», «είναι αυτό που βάζει συνολική πρόταση αγώνα με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης και όλων των διαχειριστών αντιλαϊκής πολιτικής».
Συνέντευξη στον Δημήτρη Σταμούλη
Στο περιβόητο νομοσχέδιο Κεραμέως, το 13ωρο και η ευέλικτη εργασία πλασάρονται ως… «αίτημα» των εργαζόμενων, είναι όντως έτσι;
Η κυβέρνηση θέλει να μας γυρίσει στην εποχή που ο εργάτης δούλευε ήλιο με ήλιο. Όχι μόνο δεν είναι αίτημα κάποιου εργαζομένου, αλλά έρχεται κατ’ εντολήν εργοδοτών, βιομηχάνων, εμπορικών και τουριστικών επιχειρηματιών με σκοπό να μας ξεζουμίσουν για να βγάζουν όλο και περισσότερα κέρδη. Ταυτόχρονα όμως, έρχεται και κατ’ εντολήν των «αναγκών» της ΕΕ και του ΝΑΤΟ για πολεμική και στρατιωτική προετοιμασία. Θέλουν να δουλεύουμε 13ωρα, ώστε με τον πλούτο που παράγουμε να συνεχίσουν να δίνουν δισεκατομμύρια για το ReArm Europe και στους ΝΑΤΟϊκούς δολοφόνους, εμπλέκοντας μας όλο και πιο έντονα σε πολεμικές συρράξεις επικίνδυνες για τους λαούς.
Πώς αντιμετωπίζετε το νέο έκτρωμα της κυβέρνησης οι εργαζόμενοι στον επισιτισμό όπου βιώνετε τα 13ωρα;
Οι διατάξεις του νομοσχεδίου είναι κομμένες και ραμμένες για να διασφαλιστούν τα κέρδη του κεφαλαίου στους κλάδους τουρισμού και επισιτισμού. Η αυξομείωση του χρόνου εργασίας ακόμα και μέσα στην ίδια εβδομάδα, η «ευέλικτη προσέλευση» ±120 λεπτών, οι συμβάσεις δύο ημερών, το κομμάτιασμα της ετήσιας άδειας σε πενθήμερα, είναι δώρα της κυβέρνησης στα αφεντικά των κλάδων που έχουν έτσι κι αλλιώς μεγάλη ένταση ευελιξίας, ελαστικότητας και εποχικότητας. Είναι πάγια τακτική όλων των κυβερνήσεων να νομιμοποιούν τις συνθήκες εργασιακής ζούγκλας, να τις κάνουν «κανονικότητα», ανοίγοντας τον δρόμο για περεταίρω χειροτέρευση. Έτσι, κάθε χρόνο, ένας νέος εργασιακός νόμος έρχεται για να πατήσει στον προηγούμενο και να επιτείνει τη βαρβαρότητα που ζούμε.
Το μπλοκ της Καμάρας είναι μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας για ένα εργατικό κίνημα που θα αναζωογονήσει τα συνδικάτα, θα τους δώσει ξανά τον ταξικό τους χαρακτήρα
Το ανεξάρτητο ταξικό εργατικό «μπλοκ της Καμάρας» ποιο πλαίσιο αγώνα και αιτημάτων προβάλει;
Το μπλοκ της Καμάρας εδώ και δεκαετίες πλέον είναι συνώνυμο της ανυπότακτης στάσης του ταξικού εργατικού κινήματος. Είναι αυτό που βάζει συνολική πρόταση αγώνα με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης και όλων των διαχειριστών αντιλαϊκής πολιτικής. Να χάσει τα κέρδη και την εξουσία του το κεφάλαιο, κι αυτό θα γίνει μόνο με μορφές πάλης διάρκειας και σύγκρουσης με το καθεστώς μέσα από ένα πολιτικό εργατικό κίνημα που θα υιοθετεί πολιτικά αιτήματα σύγκρουσης με τα συμφέροντά τους. Άμεσα καλούμε να μην κατατεθεί το νομοσχέδιο-έκτρωμα, να παλέψουμε για την κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων, για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, για πλήρη και σταθερή εργασία για όλες κι όλους, μείωση του εργάσιμου χρόνου με 5ημερο – 6ωρο – 30ωρο, ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς με 1.200 καθαρά κατώτερο μισθό, ανατροπή της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων για δημόσια αγαθά υγεία – ρεύμα – παιδεία -μεταφορές.
ΓΣΕΕ και καθεστωτικός συνδικαλισμός κινούνται στη λογική διαπραγμάτευσης για τα επιμέρους. Τελικά υποταγή στον υποταγμένο και εργοδοτικό συνδικαλισμό ή επιμονή στη συγκρότηση ανεξάρτητου ταξικού κέντρου αγώνα;
Ο καθεστωτικός συνδικαλισμός είναι άταφος νεκρός, το καταλαβαίνουν ακόμα και οι νέοι εργαζόμενοι. Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι αποτελεί και εμπόδιο για το παρόν και το μέλλον του εργατικού κινήματος. Εκφράζει την ενσωμάτωση της εργατικής τάξης στο πλαίσιο των διεκδικήσεων του κεφαλαίου για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας, την αποδοχή από τους εργαζόμενους της εργασιακής ζούγκλας. Ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός στηρίζει την ύπαρξη του στην αίσθηση αδυναμίας που δημιουργούν στην εργατική τάξη οι διαδοχικές ήττες τις οποίες ο ίδιος προκαλεί. Το μπλοκ της Καμάρας είναι μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας για ένα εργατικό κίνημα που θα αναζωογονήσει τα συνδικάτα, θα τους δώσει ξανά τον ταξικό τους χαρακτήρα, θα τα μαζικοποιήσει, φέρνοντας κοντά τους νέους εργαζόμενους, τη γενιά της εργασιακής επισφάλειας και περιπλάνησης, τους μετανάστες, διαμορφώνοντας τις προϋποθέσεις για την ανατροπή της νέας κανονικότητας της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Αναπόσπαστο στοιχείο της κυβερνητικής επίθεσης είναι η περαιτέρω αντιδραστικοποίηση του πλαισίου συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων. Τι μηνύματα έρχονται από τους νέους εργαζόμενους;
Οι κυβερνήσεις καταφεύγουν στην καταστολή και την αντιδραστική θωράκιση, ακριβώς γιατί βλέπουν ότι η εργατική τάξη κάνει βήματα συλλογικής διεκδίκησης. Οι αγώνες που ξεσπούν δεν αφορούν, όπως την περίοδο 2010-2015, ένα γενικό πολιτικό στόχο. Υπάρχει στις πιο νέες γενιές μια πιο χαμηλή πολιτικοποίηση κι αυτό είναι πρόβλημα. Σε περιπτώσεις όπως τα Τέμπη, εκφράζεται η οργή και η νέα ριζοσπαστικοποίηση. Είναι θετικό ότι πλέον ξεσπούν αγώνες που είναι μεν πιο μικρής έντασης και έκτασης, αλλά αφορούν και χώρους εργασίας του «σκληρού» ιδιωτικού τομέα και σε κλάδους αιχμής του ελληνικού καπιταλισμού. Οι αγώνες αυτοί, που έχουν πετύχει και νίκες, έχουν κοινό χαρακτηριστικό τις αποφασιστικές μορφές πάλης, την ταξική αλληλεγγύη από άλλα σωματεία, την αταλάντευτη επιμονή παρά τις δύσκολες συνθήκες.
Πώς αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοί σου τις κρουαζιέρες των Ισραηλινών, τους επενδυτές και τους τουρίστες του σιωνιστικού κράτους; Αισθάνονται πως έχουν κάτι να κερδίσουν ως εργαζόμενοι του κλάδου;
Ο υπερτουρισμός και οι μπίζνες του επισιτισμού έχουν διαμορφώσει ένα στρώμα αφεντικών με κτηνώδη χαρακτηριστικά. Είναι οι ίδιοι που πρωταγωνιστούν σε περιπτώσεις εργοδοτικής βίας, αυθαιρεσίας, ακόμα και εγκλημάτων και όχι τυχαία εμφανίζονται ως οι πιο φανατικοί υποστηριχτές του Ισραήλ. Ο εργοδοτικός συνδικαλισμός έδειξε για άλλη μια φορά τον ρόλο του με τις ανακοινώσεις των σωματείων Επισιτισμού και Εμποροϋπαλλήλων στη Ρόδο, καθώς και με τη στάση του Εργατικού Κέντρου Ρόδου στη διάρκεια των διαδηλώσεων ενάντια στη γενοκτονία. Αντίθετα, εμείς οι εργαζόμενοι βλέπουμε στο πρόσωπο των Παλαιστίνιων τους εαυτούς μας. Αν το Ισραήλ μπορεί να εξοντώνει ατιμώρητα έναν λαό, ανοίγει ο δρόμος για να γίνουν τα ίδια σε κάθε χώρα σε βάρος των «δικών τους Παλαιστίνιων», των προσφύγων και των μεταναστών, σε καθένα που αντιστέκεται και δε «χωρά», ακόμα και στους εργαζόμενους, όταν αυτοί θα διεκδικήσουν τον πλούτο που παράγουν. Το κίνημα για την Παλαιστίνη είναι βαθύτατα ταξικό και αυτό που φοβούνται οι αστικές τάξεις είναι ότι θα γίνει παράδειγμα αντίστασης και αγώνα. Αυτό φάνηκε και στις κινητοποιήσεις του καλοκαιριού όπου εργαζόμενοι του κλάδου έκαναν ξεκάθαρο ότι δε θα γίνουμε υπηρέτες των σιωνιστών δολοφόνων. Τους κόπους της δουλειάς μας, το φαγητό που μαγειρεύουμε και σερβίρουμε, θέλουμε να το προσφέρουμε στο λαϊκό δικαίωμα για διακοπές, που όλο και περισσότεροι στερούνται, όχι στην ψυχαγωγία και εξυπηρέτηση γενοκτόνων σιωνιστών.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 6-7 Σεπτεμβρίου
