Γιώργος Παϊκόπουλος
Με την ηγεμονία της ακροδεξιάς στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο, παρά το γεγονός ότι στην εξουσία βρίσκεται το κόμμα των Εργατικών, ο δρόμος είχε στρωθεί ήδη από καιρό για να βγει ο φασιστικός εσμός ακόμα πιο εμφατικά στο προσκήνιο.
Το Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου ήταν μια από της πιο μαύρες μέρες στη σύγχρονη ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου. Πάνω από 100.000 ακροδεξιοί και φασίστες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ακτιβιστή Τόμι Ρόμπινσον, επικεφαλής της καμπάνιας «Ενώνουμε το Βασίλειο» (Unite the Kingdom), που έγινε με πρόσχημα την ελευθερία του λόγου και κύριο αίτημα την απέλαση των μεταναστών και βασικό σύνθημα «σταματήστε τις βάρκες». Όσο ανησυχητική και αν είναι η μαζική κάθοδος του φασιστικού εσμού στους δρόμους, η ακροδεξιά έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό να ακολουθεί την κινηματική οδό. Ήδη, από τον Ιούλιο του 2025, είχαν ξεκινήσει αντιμεταναστευτικές πορείες στις μεγάλες πόλεις, ενώ η φαινομενικά αθώα διαδικτυακή καμπάνια «Υψώστε τα Χρώματα» (Raise the Colours», που καλούσε στην ανάρτηση της αγγλικής και της βρετανικής σημαίας σε δημόσιους χώρους, ενεργοποίησε χιλιάδες ακροδεξιούς σε όλη τη χώρα.
Στο μεταξύ, όσο η «ιερή» αγανάκτηση του ακροδεξιού ρεύματος για την «εισβολή των μεταναστών» κλιμακωνόταν, η αντιδραστική θωράκιση του βρετανικού κράτους ενάντια στους μετανάστες και τους πρόσφυγες ενισχυόταν, με μία σειρά από ρατσιστικούς νόμους που προωθούν τις απελάσεις και καθιστούν τη μετανάστευση στο Ηνωμένο Βασίλειο εξαιρετικά δύσκολη. Έτσι η ακροδεξιά είχε ήδη καταφέρει να επιβάλει την ατζέντα της στη δήθεν προοδευτική κυβέρνηση Στάρμερ, η οποία την υιοθέτησε πρόθυμα μαζί με την αντίστοιχη ρητορική που θέλει τη Βρετανία να γίνεται ένα «νησί ξένων» . Παράλληλα, η κατάσταση στην κοινωνία είναι απελπιστική. Η στεγαστική κρίση έχει εκτοξεύσει τις τιμές των ενοικίων και οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να δίνουν το μεγαλύτερο μέρος του μισθού τους για σπίτια, τις περισσότερες φορές μη βιώσιμα, που βρίσκονται δεκάδες χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο εργασίας τους.
Το δημόσιο σύστημα υγείας μπορεί να χαρακτηριστεί στην καλύτερη περίπτωση αναποτελεσματικό, ενώ το κόστος ζωής αυξάνεται σταθερά. Με τη βρετανική οικονομία να παρουσιάζει μηδενική ανάπτυξη, δεν υπάρχει ένας ορατός ορίζοντας βελτίωσης υπό τις παρούσες συνθήκες, σε κανένα επίπεδο. Έτσι, για άλλη μια φορά, οι μετανάστες γίνονται ο αποδιοπομπαίος τράγος για όλα τα δεινά που ταλανίζουν τη χώρα, ώστε να απαλλαχτούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι και πολιτικές που εφαρμόζουν και να αναδειχτούν νεόκοποι «φυρερίσκοι», πατώντας στα ταπεινότερα ένστικτα των πληττόμενων στρωμάτων.
Ένας τέτοιο αναδυόμενο αστέρι είναι και ο Ρόμπινσον, που από περιθωριακός ακροδεξιός χούλιγκαν ο οποίος μπαινόβγαινε στις φυλακές έγινε το πρόσωπο των ημερών. Φυσικά, δεν θα τα είχε καταφέρει χωρίς την υποστήριξη του Ίλον Μασκ, ο οποίος κάλεσε ανοιχτά το συγκεντρωμένο πλήθος την ημέρα της διαδήλωσης σε βία. Ούτε χωρίς την προνομιακή μεταχείριση από το δικαστικό σύστημα, που του επέτρεψε από μία ποινή 18 μηνών φυλάκισης για συκοφαντία και ηθική βλάβη σε νεαρό μετανάστη να εκτίσει μόνο τους επτά, ενώ παρέμενε αμετανόητος. Άλλωστε, το πρώτο πράγμα που έκανε μόλις βγήκε από τη φυλακή στο τέλος του Μαΐου ήταν να καλέσει στη πορεία του προηγούμενου Σαββάτου.
Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της διαδήλωσης έπαιξε και η πρόσφατη δολοφονία στις ΗΠΑ του ακροδεξιού Τσάρλι Κερκ ο οποίος, μία ημέρα πριν, ανακηρύχτηκε στο Λονδίνο «χριστιανός μάρτυρας» από πλήθος εκατοντάδων ατόμων που προμήνυε τι θα επακολουθήσει την επομένη. Κατά συνέπεια, δεν πρέπει να παραβλέψουμε και τη διεθνοποίηση του αναδυόμενου αυτού νεοφασιστικού κινήματος.
Οι ακροδεξιοί διαδηλωτές κρατούσαν (και) σημαίες του Ισραήλ το περασμένο Σάββατο
Ανησυχητική ήταν και η στάση της αριστεράς και του μαζικού λαϊκού κινήματος σε αυτή τη χαμένη μάχη ενάντια στο φασισμό. Η αντισυγκέντρωση στο Λονδίνο την ημέρα της διαδήλωσης συγκέντρωσε μόνο 5.000 κόσμο, με εκκωφαντική απουσία οργανωμένων φορέων όπως σωματείων, αλλά και του ομολογουμένως τεράστιου κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Κυριότερη αιτία είναι η απουσία πολιτικής σκέψης και πρότασης στο κίνημα, που περιορίζεται σε μία αιτηματολογία με ανθρωπιστικό πρόσημο, χωρίς πολιτικό βάθος. Η σύνδεση ωστόσο του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη με τη μάχη απέναντι στην ακροδεξιά είναι παραπάνω από προφανής, από τη στιγμή που οι ακροδεξιοί διαδηλωτές κρατούσαν (και) σημαίες του Ισραήλ.
Η ριζοσπαστικοποίηση και η ενοποίηση των κινημάτων που μάχονται υπέρ της Παλαιστίνης, ενάντια στο ρατσισμό και την κάθε μορφής καταπίεση και η κινητοποίησή τους ενάντια στη φασιστική απειλή θα είναι το στοίχημα. Για να στείλουμε για άλλη μια φορά τους φασίστες στο καλάθι των αχρήστων της ιστορίας.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 20-21 Σεπτεμβρίου
