Ψήφισμα που υιοθετήθηκε από τις αντιπροσωπείες πους συμμετείχαν στην Αντιπολεμική Συνδιάσκεψη της Νάπολη των οργανώσεων:
Κομμουνιστική Απελευθέρωση/Communist Liberation -Greece (Ελλάδα)
Partido Obrero– Argentina
Internationalist Revolutionary Tendency (TIR) – Italy
SEP – Turkey
Socialist Workers Party (SWP) – Great Britain
United Front Committee For a Labour Party (UFCLP) – USA
Για την άνοδο της ακροδεξιάς, την τάση προς το φασισμό και πώς να τις καταπολεμήσουμε
- Η καπιταλιστική κρίση και οι κλυδωνισμοί της ταξικής πάλης έχουν σταδιακά διαβρώσει και διαλύσει τα παραδοσιακά πολιτικά καθεστώτα. Οι κλυδωνισμοί από τα κύματα της καπιταλιστικής κρίσης και των χρεοκοπιών το 2008 και ξανά το 2020, με επίκεντρο τις ΗΠΑ, και οι ισχυρές αναζωπυρώσεις της ταξικής πάλης που είχαν επίκεντρο την αραβική άνοιξη του 2011, τις εξεγέρσεις στη Λατινική Αμερική το 2019 και την εξέγερση κατά της ρατσιστικής καταστολής στις ΗΠΑ το 2020 έχουν επιφέρει τεράστιο πολιτικό πλήγμα στα παραδοσιακά καπιταλιστικά πολιτικά συστήματα. Η τάση για έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο εντείνει αυτή τη διαδικασία. Η πολιτική σταθερότητα έχει γίνει πιο δύσκολη για το καπιταλιστικό κράτος, με τις κυβερνήσεις να διαρκούν συχνά μόνο μία θητεία ή ακόμη και να μην καταφέρνουν να την ολοκληρώσουν. Οι ρήξεις και η εμφάνιση νέων και πιο ακραίων πολιτικών σχηματισμών έχουν επίσης γίνει πιο συχνές. Στο πλαίσιο αυτής της κρίσης των καπιταλιστικών πολιτικών καθεστώτων, μια ομάδα ακροδεξιών δυνάμεων έχει προωθηθεί, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών με φασιστικές ή νεοναζιστικές ιδέες και καταβολές. Αν και το μπλοκ είναι ετερογενές και αντιφατικό, καθώς συγκεντρώνει υπερφιλελεύθερους και “προστατευτικούς”, ευρωσκεπτικιστές και ατλαντιστές, αναγνωρίζεται ως μια αλληλοϋποστηριζόμενη δύναμη. Όλοι τους, από τον Μιλέι, την Μελόνι, τον Όρμπαν, τη Μαρίν Λεπέν, το AfD ή το Reform του Ηνωμένου Βασιλείου, λαμβάνουν την υποστήριξη του Τραμπ από τον Λευκό Οίκο και έχουν ως πολιτικό σημείο αναφοράς το καθεστώς Νετανιάχου στο Ισραήλ. Αυτό δεν αντιφάσκει, φυσικά, με το ότι πάρα πολλοί αστοί και ιμπεριαλιστές που ισχυρίζονται ότι είναι δημοκράτες ή προοδευτικοί υπερασπίζονται και υποστηρίζουν το Ισραήλ και τις πολιτικές του. Το ισραηλινό καθεστώς είναι μια από τις χώρες όπου οι φασιστικές τάσεις έχουν εξελιχθεί περισσότερο. Εκεί, η εθνοκάθαρση και ο μόνιμος πόλεμος είναι το κανάλι για να στρατιωτικοποιηθεί η κοινωνία και να προσφερθεί στους εργάτες και τις μεσαίες τάξεις η προσδοκία της κατάκτησης μιας καλύτερης ζωής και γης με την εξόντωση των εχθρών τους. Η εσωτερική διαφωνία διώκεται και συντρίβεται. Όπου υπάρχουν νομικά όρια για να προχωρήσει η εθνοκάθαρση με κρατικά μέσα, βοηθητικές ομάδες ένοπλων πολιτών, με τη μορφή κινημάτων αποικισμού, ολοκληρώνουν το άγριο έργο. Η υπεράσπιση του Ισραήλ από τη διεθνή ακροδεξιά, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που υπήρξαν ή παραμένουν αντισημίτες, εξηγείται από την πολιτική δικαίωση της αχαλίνωτης χρήσης βίας από τον Σιωνισμό για την οικοδόμηση της κρατικής του κυριαρχίας.
- Η άφιξη του Τραμπ στη δεύτερη κυβέρνησή του έδωσε ώθηση σε αυτούς τους ακροδεξιούς, αλλά και στις κατασταλτικές τάσεις άλλων κυβερνήσεων. Το σχέδιο του Τραμπ έχει μια βοναπαρτιστική μορφή και τάσεις προώθησης προς τον ανοιχτό φασισμό. Προτείνει την ανάκτηση του αυτοκρατορικού μεγαλείου στη βάση της στρατιωτικοποίησης της κοινωνίας, του εμπορικού και στρατιωτικού πολέμου, της εδαφικής προσάρτησης και της εσωτερικής καταστολής των πολιτικών αντιφρονούντων ή των μειονοτήτων. Ο Τραμπισμός παρουσιάζεται συχνά ως ένα είδος μετεωρίτη που έπεσε πάνω στη δημοκρατία των ΗΠΑ. Αυτό είναι εντελώς παραπλανητικό. Από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ιαπώνων μεταναστών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον Μακαρθισμό, στην επίθεση του Νίξον εναντίον ριζοσπαστικοποιημένων ομάδων το 1968, στο Patriot Act του Μπους στις αρχές του 21ου αιώνα, η εκτεταμένη χρήση του κράτους εναντίον πολιτικών αντιφρονούντων και μειονοτήτων είναι “τόσο αμερικανική όσο η μηλόπιτα”. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένα καθαρό, αυθεντικό προϊόν της αμερικανικής κοινωνίας , των αμερικανικών θεσμών και του αμερικανικού καπιταλισμού. Η επίθεση στο Καπιτώλιο ήταν μια απόπειρα εξέγερσης εναντίον ενός αστικού δημοκρατικού θεσμού, αλλά βασισμένη στην αφήγηση ότι “ο Μπάιντεν είχε κλέψει τις εκλογές ,” οπότε υπερασπίζονταν την “πραγματική αμερικανική δημοκρατία και ελευθερία!”. Μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει να εγκαθιδρύσει ένα φασιστικό καθεστώς, κάτι που θα σήμαινε μια πειθάρχηση των μαζών και ακόμη και των τμημάτων της καπιταλιστικής τάξης στην οποία ανήκει, την οποία δεν έχει επιτύχει ακόμη. Η ραγδαία ρήξη μεταξύ του Τραμπ και του Έλον Μασκ, ο οποίος είχε εγκαταστήσει τον εαυτό του ως βασικό στέλεχος στο υπουργικό του συμβούλιο, έχει ως βάση τις σοβαρές αντιφάσεις μεταξύ των προστατευτικών πολιτικών του Τραμπ και των άμεσων συμφερόντων όλων σχεδόν των σημαντικών καπιταλιστικών τομέων στις ΗΠΑ. Οι καπιταλιστές υψηλής τεχνολογίας της Silicon Valley έσπασαν τους παραδοσιακούς δεσμούς τους με το Δημοκρατικό Κόμμα για να υποστηρίξουν τον Τραμπ, αλλά έχουν όλο και περισσότερες συγκρούσεις με την κυβέρνηση Τραμπ σχετικά με τις επιπτώσεις των δασμών και των μεταναστευτικών πολιτικών στις δραστηριότητές τους. Αυτές οι πολιτικές δυνάμεις διαφέρουν από τον κλασικό φασισμό των αρχών του 20ού αιώνα στο ότι δεν προέκυψε για να αντιμετωπίσει μια επαναστατική εξέγερση της εργατικής τάξης. Ωστόσο, πριν από μια δεκαετία υπήρξαν διαδικασίες μαζικών εξεγέρσεων και οδομαχιών που γέμισαν φόβο τους καπιταλιστές, έδιωξαν κυβερνήσεις ή εμπόδισαν την προώθηση αντεργατικών μεταρρυθμίσεων. Από τον αγώνα ενάντια στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού στη Γαλλία, μέχρι τους αγώνες στην Αργεντινή ενάντια στις μεταρρυθμίσεις του Μάκρι το 2017 ή το κίνημα Black Lives Matter που νίκησε στους δρόμους την πρώτη απόπειρα του Τραμπ να επιβάλει μια προσωπαγή κυβέρνηση, μέχρι την εξέγερση της Χιλής το 2019 ή την εξέγερση του ελληνικού λαού ενάντια στα μνημόνια ΕΕ-ΔΝΤ και την αύξηση των απεργιών στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Η κύρια λειτουργία της ακροδεξιάς ‘είναι να χρησιμοποιεί την κρατική καταστολή ενάντια στις μάζες και την αντιδραστική προπαγάνδα για να τις εμποδίσει να είναι μια ανεξάρτητη δύναμη . Χρησιμοποιεί για το σκοπό αυτό μια τεράστια ανάπτυξη πολιτικών, αστυνομικών και δικαστικών διώξεων με επίκεντρο τον αντικομμουνισμό, τις ψευδείς δικαστικές κατηγορίες και τη φάρσα να χαρακτηρίζει “αντισημίτες” όσους αντιδρούν στη σιωνιστική γενοκτονία.
- Οι ηγέτες της ακροδεξιάς σκοπεύουν να ασκήσουν ισχυρή προσωπική εξουσία στις κυβερνήσεις τους, θέτοντας σε κρίση την αστική νομιμότητα μέσω της υπερβολικής χρήσης προεδρικών διαταγμάτων, της δίωξης των αντιπάλων και της χρήσης ενός συστήματος δικαιοσύνης που ελέγχεται από την εκτελεστική εξουσία. Η βοναπαρτιστική συγκέντρωση εξουσίας του Τραμπ, της Μελόνι ή του Μιλέι εκπληρώνει τον ίδιο στόχο. Αλλά σήμερα εμφανίζονται ως μια πιο επιθετική τάση στο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας και όχι ως μια πλήρης αλλαγή καθεστώτος. Ωστόσο, οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις που υποτίθεται ότι έχουν δημοκρατική τάση είναι αυτές που έχουν οδηγήσει σε όλο το στάδιο την επίθεση ενάντια στις μάζες στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένου του κατασταλτικού. Η δημοκρατία δεν αποτελεί ασπίδα προστασίας απέναντι στη δεξιά και είναι αντιδραστικό να καλούνται οι μάζες να επιλέξουν μεταξύ “φασισμού ή δημοκρατίας”. Οι ψευτοδημοκρατικές καπιταλιστικές δυνάμεις υποχωρούν και ευνοούν την ατζέντα της δεξιάς, άλλοτε ασκώντας της κριτική και άλλοτε συνεργαζόμενες μαζί της, κυρίως για να αντιταχθούν ή και να καταστείλουν την ανεξάρτητη κινητοποίηση των μαζών. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι αυτό των αγώνων στο Λος Άντζελες ενάντια στις επιδρομές του Τραμπ για το μεταναστευτικό, που καταστέλλονται από την τοπική αστυνομική δύναμη, το LAPD, υπό τις διαταγές της δημοκρατικής δημάρχου, Κάρεν Μπας.
- Αυτή η νέα ριζοσπαστική Δεξιά, η οποία έχει εμφανιστεί σε παγκόσμια κλίμακα (όχι μόνο στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ), διαφέρει από τον ιστορικό φασισμό. Η σχέση της με τη δημοκρατία είναι επίσης διαφορετική. Σήμερα το όριο που διαχωρίζει τη δημοκρατία από το φασισμό έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση. Οι ακροδεξιές δυνάμεις έχουν περάσει τις υποτιθέμενες “υγειονομικές ζώνες”, εντάσσονται σε κοινοβουλευτικές συμμαχίες σε συνεργασία με τις παραδοσιακές αστικές δυνάμεις. Έχουν εισέλθει στο καπιταλιστικό πολιτικό ρεύμα. Η Μαρίν Λεπέν θεωρούνταν για χρόνια εντελώς αναξιόπιστη να διαχειριστεί μια κρίσιμη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Γαλλία. Η Τζόρτζια Μελόνι ήταν αρχικά εκπρόσωπος ενός περιθωριακού ακροδεξιού κινήματος της ιταλικής δεξιάς. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η Τζόρτζια Μελόνι όχι μόνο θα ήταν επικεφαλής της ιταλικής κυβέρνησης, αλλά και ότι σε ένα πλαίσιο πολιτικής κρίσης στη Γερμανία και τη Γαλλία, η Μελόνι θα γινόταν σήμερα βασικός πυλώνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πριν από δέκα χρόνια, η ακροδεξιά εμφανιζόταν αντιευρωπαϊκή. Σήμερα, κόμματα όπως το Vox και η Chegga είναι φανατικά υπέρ της ΕΕ. Η τάση προς αυταρχικές και κατασταλτικές κυβερνήσεις είναι βέβαια πιο εκτεταμένη από τα δυτικά ακροδεξιά κινήματα. Οι κυβερνήσεις στην Ινδία, την Τουρκία και τη Νότια Κορέα ενισχύουν το επίπεδο της εσωτερικής καταστολής τους σύμφωνα με τη διεθνή τάση που εκφράζει η νέα κυβέρνηση Τραμπ. Τα ριζοσπαστικά δεξιά κινήματα έχουν δείξει την ικανότητα να διοχετεύουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, την απογοήτευση και τη διαμαρτυρία. Εμφανίζονται ως μια παραμορφωμένη, αντιδραστική απάντηση στην απόρριψη του “κατεστημένου” από το λαό. Υποστηρίζονται από τις παγκόσμιες ελίτ, αλλά ψηφίζονται από τους φτωχούς και τις εργατικές τάξεις. Συνδυάζουν αυτή την παρουσίαση ως “δυνάμεις κατά του συστήματος” με αντιδραστικές εκκλήσεις για την ανάκτηση της “παραδοσιακής οικογένειας και των αξιών”, οι οποίες αποτελούν έκκληση για κοινωνική πειθαρχία πίσω από το καπιταλιστικό κράτος και την οργανωμένη θρησκεία. Χρησιμοποιούν την ήττα των σοσιαλιστικών επαναστάσεων του 20ου αιώνα ως κεντρικό σημείο της φιλοκαπιταλιστικής λαϊκής τους αγκιτάτσιας. Ο κλασικός φασισμός ήταν μια αντεπαναστατική αντίδραση στην επαναστατική άνοδο της εργατικής τάξης. Η σημερινή ακροδεξιά διατηρεί έναν έντονο αντικομμουνιστικό λόγο για να εκφράσει τον στόχο της για έναν βίαιο ταξικό πόλεμο εναντίον του εργατικού κινήματος, της αριστεράς και των μαζών. Ταυτόχρονα έχουν καταφέρει με τους μηχανισμούς προπαγάνδας τους να διεισδύσουν ιδεολογικά σε σημαντικά τμήματα των εκμεταλλευόμενων μαζών και μάλιστα της εργατικής τάξης. Έτσι, η άνοδος του φασισμού αποτελεί πρόκληση για την επαναστατική αριστερά, η οποία πρέπει να αμφισβητήσει σε πρώτη φάση την παρούσα συνείδηση της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων μαζών.
- Αυτό το μπλοκ ακροδεξιών κυβερνήσεων και δυνάμεων μοιράζεται ένα φασιστικό ιδεολογικό χαρακτηριστικό. Εκμεταλλεύονται την υποβάθμιση των παραδοσιακών καπιταλιστικών πολιτικών και τις πραγματικές καταστροφές των συνθηκών διαβίωσης στις οποίες έχουν οδηγήσει, με λαϊκίστικη προπαγάνδα, καταγγελίες της διαφθοράς και των κυρίαρχων καθεστώτων. Κατάφεραν να εκμεταλλευτούν την υποκρισία της κεντροαριστεράς και του δημοκρατικού ιμπεριαλισμού που μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα, συμπερίληψη και ανθρωπιστικούς στόχους αλλά κυβερνούν υπέρ του χρηματιστικού κεφαλαίου, της στρατιωτικής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της αυξανόμενης εξαθλίωσης όλων των εκμεταλλευόμενων μαζών. Τρέφονται από όλες τις συνωμοσιολογικές εξηγήσεις για τον σύγχρονο κόσμο, όπως ακριβώς οι φασίστες του παρελθόντος τρέφονταν από την αντισημιτική συκοφαντία της “μυστικής παγκόσμιας κυβέρνησης των Εβραίων” σύμφωνα με τα “Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών”. Σήμερα κάποιοι είνια υποστηρικτές της επίπεδης Γης, άλλοι προαγανδίζουν κατά των εμβολίων, στηρίζουν τη μισογυνιστική και σοβινιστική αντίδραση στο φεμινισμό και την κοινότητα LGBTQ, την προώθηση του ρατσισμού κατά των μεταναστών. Η κοινή συνισταμένη είναι το πώς μπορεί να διοχετευτεί η οργή “κατά του συστήματος”, ώστε να μην στρέφεται κατά της καπιταλιστικής τάξης, αλλά κεντρικά κατά τμημάτων των ίδιων των εκμεταλλευόμενων, που χρησιμοποιούνται ως αποδιοπομπαίοι τράγοι. Αυτό το ιδεολογικό γνώρισμα, σε συνδυασμό με έναν σφοδρό αντι-κομμουνισμό και την υπεράσπιση του καπιταλιστικού συστήματος είναι ο πυρήνας αυτής της φασιστοειδούς δεξιάς που εργάζεται για να κερδίσει όχι μόνο τους καπιταλιστές και τα μεσαία στρώματα αλλά και τους εργάτες και τις εξαθλιωμένες μάζες με τη δημαγωγία της. Στην κοσμοθεωρία τους, ο μετανάστης εργάτης είναι μεγάλος δικαιούχος των κρατικών παροχών και οι εκατομμυριούχοι είναι θύματα που διώκονται από την υπερβολική φορολογία. Όσο γκροτέσκο κι αν ακούγεται αυτό, είναι ένα κατασκεύασμα που εμείς οι επαναστάτες πρέπει να διαλύσουμε με ένα τεράστιο έργο προλεταριακής παιδαγωγικής, γειτονιά προς γειτονιά, εργοστάσιο προς εργοστάσιο και σχολείο προς σχολείο. Η αντιδραστική πρωτοβουλία ενάντια στα δικαιώματα των γυναικών, των μεταναστών και της LGBTQ κοινότητας είναι μια επίθεση που οδηγεί στη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας, στη διαίρεση και τον κατακερματισμό της εργατικής τάξης.
- Ο κίνδυνος που εγκυμονεί η φιλοφασιστική επίθεση του Τραμπ από την πρώτη παγκόσμια δύναμη είναι τεράστιος. Έχει στείλει πόρους και πολιτική υποστήριξη σε πολλές ακροδεξιές κυβερνήσεις και κόμματα στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική.Η αντιμετώπιση της στρατιωτικής και κατασταλτικής δράσης του, καθώς και η σκλήρυνση ενάντια στις μάζες των κυβερνήσεων που τον μιμούνται, από την Ιταλία μέχρι την Τουρκία ή την Αργεντινή, είναι το πρώτο καθήκον για τους επαναστάτες. Αξιοποιούμε τις εμπειρίες του 20ου αιώνα για να επεξεργαστούμε μια νικηφόρα στρατηγική. Το γεγονός ότι αυτή η δεξιά πτέρυγα δεν κατάφερε να εδραιώσει μια πλήρη πολιτική αλλαγή καθεστώτος προς το φασισμό δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να οδηγήσει στο να τη θεωρήσουμε λιγότερο επικίνδυνη. Η δυνατότητα συντριβής του φασισμού με μικρότερη ζημιά για την εργατική τάξη είναι όταν το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται. Αργότερα η ζημιά θα είναι πάρα πολύ μεγαλύτερη. Όλες οι δυνάμεις της εργατικής τάξης, τα κόμματα, τα συνδικάτα και οι οργανώσεις της, καθώς και εκείνες των άλλων εκμεταλλευόμενων κλάδων, πρέπει να δράσουν από κοινού απέναντι σε κάθε φασιστική διαδήλωση στο δρόμο ή σε κάθε πράξη κρατικής καταστολής. Το ενιαίο μέτωπο των εργαζομένων είναι η ουσιαστική μέθοδος για να ενώσουμε τις δυνάμεις που μας επιτρέπουν να νικήσουμε την κρατική και παρακρατική καταστολή στο δρόμο και να δώσουμε δύναμη και αυτοπεποίθηση στην εργατική τάξη. Το πρακτικό περιεχόμενο του εργατικού μετώπου δεν περιορίζεται σε διαδηλώσεις και απεργίες. Πρέπει να λάβει όλες τις μορφές άμεσης δράσης και να σχηματίσει επιτροπές εργατικής αυτοάμυνας για να συντρίψει τις ακροδεξιές ομάδες. Η εξέγερση των μεταναστών και άλλων εργαζομένων στο Λος Άντζελες είναι ένα ζωντανό παράδειγμα για το πώς να καταπολεμήσουμε τον αναδυόμενο φασισμό. Ο εργατικός χαρακτήρας του μετώπου δεν αποκλείει την ευρύτερη δράση. Ενθαρρύνουμε την πρακτική κοινή δράση για την υπεράσπιση απειλούμενων δημοκρατικών δικαιωμάτων, στην οποία σε πολλές περιπτώσεις απεργούμε μαζί με πολύ διαφορετικούς κοινωνικούς και πολιτικούς τομείς, συμπεριλαμβανομένων τμημάτων της μικροαστικής και αστικής τάξης που συμμετέχουν σε κάποιες μορφές διαμαρτυρίας, χωρίς αυτό να συγχέεται με ένα πολιτικό μέτωπο με τμήματα της αστικής τάξης. Εναπόκειται στους επαναστάτες εργαζόμενους να υπερασπιστούν κάθε δικαίωμα και αίτημα όλων των εκμεταλλευόμενων τομέων, χωρίς κανένα σεχταρισμό, ούτε διάκριση μεταξύ κεντρικών ή δευτερευόντων προβλημάτων. Αυτή είναι η πλατφόρμα ενός μετώπου της εργατικής τάξης και των μαζών που μπορεί να νικήσει την αντίδραση.
- Η ταξική συνεργασία, με το πρόσχημα των λαϊκών ή δημοκρατικών μετώπων, είναι η κύρια παγίδα που μπορεί να αφοπλίσει τον αγώνα της εργατικής τάξης ενάντια στην ακροδεξιά και τις φασιστικές τάσεις. Οι δημοκρατικές ή προοδευτικές αστικές τάξεις είναι τόσο ξεκάθαροι εχθροί της εργατικής τάξης όσο και οι δεξιοί. Δεν είναι ένα μικρότερο κακό. Οποιαδήποτε υποταγή της κινητοποίησης των εργαζομένων στα εκλογικά και θεσμικά σχήματα των αστικών κομμάτων που ισχυρίζονται ότι “πολεμούν την ολιγαρχία” θα οδηγήσει τους εργαζόμενους στην ήττα. Η εξέγερση του Καπιτωλίου στις 6 Ιανουαρίου 2021 δεν αντιμετωπίστηκε με κινητοποίηση που καλούσαν οι μαζικές οργανώσεις που συνδέονται με τους Δημοκρατικούς ούτε με γενική απεργία από τα συνδικάτα των οποίων ηγούνται. Το Λαϊκό Μέτωπο του Λούλα λειτούργησε επίσης με παθητικότητα απέναντι στην απόπειρα πραξικοπήματος του Μπολσονάρου στη Βραζιλία. Το κάλεσμα για αποστράτευση των μαζών και εμπιστοσύνη στην αστική δικαιοσύνη αφήνει ανέπαφο το φιλοφασιστικό κίνημα. Οι λίγοι που καταδικάστηκαν κάποτε αμνηστεύτηκαν όταν άλλαξε ο πολιτικός άνεμος. Το Λαϊκό Μέτωπο της Γαλλίας διαμόρφωσε μια τεχνική συμφωνία με τον Μακρόν ενάντια στη δύναμη της Λεπέν, απεμπολώντας τους δικούς τους υποψηφίους υπέρ των αστικών κομμάτων του “κέντρου”. Αυτό το ίδιο “κέντρο” μέρες αργότερα σχημάτισε κυβέρνηση αποκλείοντας το Λαϊκό Μέτωπο και με μια πολιτική συμφωνία που ψηφίστηκε από την ίδια την ακροδεξιά που χρησιμοποίησαν ως σκιάχτρο. Τα συμπεράσματα του ισπανικού Λαϊκού Μετώπου ή της κυβέρνησης Αλιέντε στη Χιλή χρησιμεύουν για να διδάξουν ότι ο ρεφορμιστικός πασιφισμός και τα θεσμικά μπλοκ με την προοδευτική αστική τάξη δεν χρησιμεύουν για να σταματήσει η σφαγή της εργατικής τάξης. Οι Μπολσεβίκοι κατάφεραν να σταματήσουν το πραξικόπημα του Κορνίλοφ ενεργώντας αυτόνομα από την κυβέρνηση του λαϊκού μετώπου του Κερένσκι και αγωνιζόμενοι για την εργατική εξουσία. Η πλήρης ανυποληψία του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, των “αριστερών” της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή των Περονιστών της Αργεντινής δείχνουν ότι δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αποτελέσουν τον δίαυλο για την ανάπτυξη μιας επαναστατικής εναλλακτικής λύσης που μπορεί να ξεπεράσει τις αντιδραστικές δυνάμεις. Μόνο στο πλαίσιο του εργατικού μετώπου μπορούν οι αγώνες ενάντια στη δεξιά και το φασισμό να χρησιμεύσουν για να δοκιμάσουν οι προλεταριακές δυνάμεις να παλέψουν για τη δική τους πολιτική εξουσία και να δώσουν μια ιστορική λύση στην καπιταλιστική κρίση.
- Η ανάπτυξη των φασιστικών τάσεων είναι βαθιά συνδεδεμένη με την τάση προς τον παγκόσμιο πόλεμο. Η δυνατότητα των ΗΠΑ ή των ευρωπαϊκών δυνάμεων να ανατρέψουν την παρακμή τους ως κυρίαρχες δυνάμεις και να μπορέσουν να προχωρήσουν σε ένα διεθνή επανασχεδιασμό που τις ευνοεί εξαρτάται από την ικανότητά τους να κινητοποιήσουν τον πληθυσμό τους, ιδιαίτερα την εργατική τάξη, ως στρατιώτες. Η εφαρμογή της μαζικής στρατιωτικής επιστράτευσης, ωστόσο, θα συναντούσε τεράστια πολιτική και κοινωνική αντίσταση και θα απαιτούσε την καταστροφή οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών κατακτήσεων δεκαετιών για να επιβληθεί. Η πολεμική οικονομία θέτει την ανάγκη να καταστραφούν οι κοινωνικές κατακτήσεις και να διοχετευθούν όλοι οι δημοσιονομικοί πόροι στο στρατιωτικό μηχανισμό. Σε στρατηγικούς όρους, η σοβαρότητα της καπιταλιστικής κρίσης θέτει την ανάγκη για έναν παγκόσμιο πόλεμο και ταυτόχρονα μια αλλαγή του εσωτερικού πολιτικού καθεστώτος. Η αντίθεση των επαναστατών εργατών στο φασισμό, την καταστολή και τη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας συνδέεται με τον αγώνα μας ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τη σιωνιστική γενοκτονία. Με τη σαφήνεια που δίνει η άμεση οπτικοποίηση της εθνοκάθαρσης στη Γάζα, η εποχή μας θέτει και πάλι την εκατονταετή πρόκληση που ξεκίνησε η επαναστάτρια Ρόζα Λούξεμπουργκ: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα.
