Σε έναν κόσμο όπου το δίκαιο καταπνίγεται και οι ζωές θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους και της γεωπολιτικής βαρβαρότητας, οι κερκίδες αναλαμβάνουν -ξανά- ρόλο που ξεπερνά τα όρια του γηπέδου. Από τις ερασιτεχνικές ομάδες της ελληνικής επαρχίας μέχρι τα οργανωμένα πέταλα της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής, ορισμένοι οπαδοί δίνουν μαθήματα αλληλεγγύης και ανυπακοής.
Μετά το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, σημαντική μερίδα Ελλήνων οπαδών δεν σιώπησε. Είδαμε πανό όπως «Καλύπτουν Βιαστές – Σκοτώνουν Φοιτητές», «Κράτος Δολοφόνος – Σάπια Πολιτεία», συγκεντρώσεις μνήμης και διαμαρτυρίας , εκδηλώσεις με τις οικογένειες των θυμάτων κλπ. Παράλληλα, στο Νόβι Σαντ της Σερβίας, όπου νεαροί οπαδοί της Βοϊβοντίνα έχασαν τη ζωή τους στο δυστύχημα επιστρέφοντας από εκτός έδρας αγώνα, τα βαλκανικά πέταλα ένωσαν τις φωνές τους. Οι κερκίδες έγιναν ξανά κοινότητες πένθους και αλληλεγγύης. Το ίδιο και για την Παλαιστίνη, με πολλές ομάδες από τη Ντόρντμουντ, τη Μαρσέιγ και την Σέλτικ έως την Κολό Κολό και τη Μπόκα Τζούνιορς, να διαδηλώνουν από τις εξέδρες, να αγνοούν απαγορεύσεις, να υψώνουν πανιά διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης στον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού. Προφανώς και τέτοιες κινήσεις και δράσεις χαλάνε τη σούπα της πλήρους εμπορευματοποίησης του αθλητισμού. Θέλουν γήπεδα «εκκλησίες», απομακρυσμένα από κάθε κίνηση που υποδεικνύει πώς είμαστε αντίπαλοι μόνο για 90 λεπτά, αλλά μας ενώνει ο αγώνας για δικαιοσύνη και ελευθερία. Τα πέταλα επέλεξαν να μη χωρέσουν στις “ουδέτερες” ζώνες των σούπερ λιγκ και των κυβερνήσεων τους. Τα πέταλα δεν είναι διακοσμητικά: Είναι εστίες μνήμης και φωτιάς. Κι αν τους καίει η αλήθεια, ας πάρουν πυροσβεστήρα… Η φωτιά που άναψε θα τους κάψει σαν σε pyro show!
Χριστόφορος Καψάλης
