Η φετινή πορεία της Αρμίνια Μπίλεφελντ μέχρι τον τελικό του Κύπελλο Γερμανίας γράφτηκε με πάθος, πίστη και αξιοπρέπεια. Η ομάδα μπορεί να αγωνίζεται στη Γ’ Γερμανίας και να ετοιμάζεται για την άνοδο της στη Μπουντεσλίγκα 2, αλλά οι αγώνες που έδωσε για το Κύπελλο με μεγαθήρια του γερμανικού ποδοσφαίρου όπως η Βέρντερ Βρέμης και η Μπάγερ Λεβερκούζεν (περσινή πρωταθλήτρια Γερμανίας), αποτέλεσαν στιγμές που απέδειξαν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο αριθμοί και επενδύσεις, αλλά συλλογική ψυχή. Στο επίκεντρο αυτής της πορείας βρέθηκε –όπως πάντα– ο κόσμος της Αρμίνια. Οπαδοί που δεν μετρούν τις επιτυχίες, αλλά τις στιγμές. Που ταξιδεύουν χιλιόμετρα για να στηρίξουν την ομάδα τους στην ήττα, όπως και στη νίκη. Στο τελικό θα συναντήσει μια άλλη πάλαι ποτέ κραταιά δύναμη του γερμανικού ποδοσφαίρου, την Στουτγκάρδη, με τη Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία να δηλώνει πως έχουν αιτηθεί εισιτήρια για τον τελικό περί το 1,5 εκατομμύριο φιλάθλων – αριθμοί ασύλληπτοι για πολλές ομάδες της Ελλάδας.
Το «50+1», κανονισμός βάσει του οποίου καμία ομάδα δεν μπορεί να αγωνιστεί στην Bundesliga εάν οι επενδυτές-ιδιοκτήτες της έχουν ποσοστό μεγαλύτερο από 49%– είναι η πολιτική απάντηση σε ένα σύστημα που θέλει να ξεριζώσει κάθε τι συλλογικό και να μετατρέψει τις κερκίδες σε VIP lounges. Το 50+1 είναι η εγγύηση πως οι σύλλογοι ανήκουν ακόμα στον λαό τους, πως ο εργάτης της κερκίδας έχει φωνή και ψήφο. Όσοι το αμφισβητούν, δεν επιδιώκουν “εκσυγχρονισμό”, αλλά ξεπούλημα. Και απέναντι σε αυτούς, η θέση μας πρέπει να είναι ξεκάθαρη: το ποδόσφαιρο δεν πωλείται – ανήκει σε εκείνους που το ζουν. Και κάθε αγώνας της Αρμίνια στο Κύπελλο φέτος ήταν μια υπενθύμιση ότι οι αξίες δεν μετρώνται σε βαθμούς, αλλά σε καρδιές που χτυπούν μαζί – στα πέταλα και στα χιλιόμετρα.
Χριστόφορος Καψάλης
