Κώστας Μπουγιούκος
Τα δομικά στοιχεία στην πολιτική της γαλλικής και ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς είναι απαραίτητα για τον αντιλαϊκό και πολεμικό παροξυσμό που έχει επιλέξει το καπιταλιστικό οικοδόμημα της ΕΕ και, γι’ αυτό, ήδη εφαρμόζονται από τις υπάρχουσες κυβερνήσεις.
Η εβδομάδα ξεκίνησε με μια εξέλιξη η οποία τάραξε τα νερά της πολιτικής σκηνής στην Γαλλία: Δικαστήριο επέβαλε φυλάκιση 4 ετών (από τα οποία τα 2 είναι «εκτελέσιμα») και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων 5 ετών στην Μαρίν Λεπέν, επικεφαλής του ακροδεξιού κόμματος Εθνική Συσπείρωση (RN). Η ίδια και άλλα 24 στελέχη του RN (τα 6 καταδικάστηκαν με μικρότερες ποινές φυλάκισης) κρίθηκαν ένοχα για συστηματική κατάχρηση επί σειρά ετών ευρωπαϊκών κονδυλίων, άνω των 3,5 εκατ. ευρώ, για πλαστές πληρωμές προσωπικού στην Γαλλία. Μάλιστα, δεν είχαν περάσει παρά μόλις λίγες ημέρες από την ποινή φυλάκισης σε βάρος του πρώην προέδρου της Δεξιάς, Νικολά Σαρκοζί, για χρηματισμό από τον Λίβυο ηγέτη Μοαμάρ Καντάφι, στη στρατιωτική επέμβαση για την ανατροπή του οποίου είχε πρωταγωνιστήσει ο Σαρκοζί.
Κάνοντας μερικά βήματα πίσω στον ιστορικό χρόνο, θα έλεγε κανείς ότι οι δύο αυτές ποινές, ενάντια σε δύο εκλεγμένους πολιτικούς παράγοντες, θυμίζουν την ιστορία φυλάκισης του Αλ Καπόνε, η οποία έγινε όχι για τα αμέτρητα εγκλήματα που είχε διαπράξει, αλλά για τα… χρέη του στην εφορία. Πέρα από τον ιστορικό αστεϊσμό, όμως, τόσο ο Σαρκοζί όσο και η Λεπέν είναι ένθερμοι υποστηρικτές της εφαρμογής ολοένα και σκληρότερων ποινών από την αστική δικαιοσύνη – και το αστικό κράτος φαίνεται πως τους άκουσε…
Επί της ουσίας, πλέον είναι πιθανό η Λεπέν να μην έχει δικαίωμα συμμετοχής στις προεδρικές εκλογές του 2027 – η τύχη της θα κριθεί στην έφεση, το καλοκαίρι του 2026. Ο Λεπενισμός, ωστόσο, είναι πολύ πιο ισχυρός και διάχυτος παρά ποτέ, ενώ βρίσκεται ήδη στην εξουσία. Πρώτα από όλα, ο προστατευόμενος της Λεπέν, ο 29χρόνος Ζορντάν Μπαρντελά, επικεφαλής του RN στην Ευρωβουλή και υποψήφιος πρωθυπουργός στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, εμφανίζεται ως φαβορί για να διαδεχθεί την Λεπέν.
Αν δούμε μερικές αιχμές της πολιτικής του, πέρα από τις αμέτρητες «κωλοτούμπες» σε μια σειρά λαϊκών αιτημάτων (σύνταξη στα 64, αύξηση του κατώτατου μισθού κα.), είναι στοιχισμένος πλήρως πίσω από την σκληρή γραμμή του μεγάλου κεφαλαίου της Γαλλίας. Απαιτεί φορολογικές ελαφρύνσεις γι’ αυτό, ενώ το RN στηρίζει την περαιτέρω ελάφρυνση της φορολογίας των πλουσίων. Έχει σκληρή, ισλαμοφοβική γραμμή για τους μετανάστες, ακόμα και για Γάλλους πολίτες δεύτερης και τρίτης γενιάς κυρίως από την βόρεια Αφρική, την οποία είδε να εφαρμόζεται κατά γράμμα από τις κυβερνήσεις Μακρόν. Επίσης, RN και Μπαρντελά έχουν αγαστές σχέσεις με την γενοκτονική κυβέρνηση του Ισραήλ (ο ίδιος κλήθηκε ως ομιλητής σε συνέδριο για τον «αντισημιτισμό») μιας και κάθε συνεπής ρατσιστής έχει σαφή ιεράρχηση στον ρατσισμό του: πρώτα οι Άραβες, μετά οι υπόλοιποι.
Ρατσισμός και αντιμεταναστευτικό μένος, μηδενική ανοχή, παροχές προς το κεφάλαιο και εθνικισμός – ιδού η κυρίαρχη πολιτική
Η Λεπέν στην φυλακή ή με βραχιολάκι, λοιπόν, ο Μπαρντελά έτοιμος να κατέβει προεδρικός υποψήφιος και η κυβέρνηση του Μακρόν, απονομιμοποιημένη από την κοινωνία και χωρίς πλειοψηφία στην βουλή, να συνεχίζει πιστά στην γραμμή του Λεπενισμού. Ο ρατσισμός, το δόγμα «τάξη και ασφάλεια» και η αποικιοκρατικού τύπου μίνι-κρίση με την Αλγερία, η ψήφιση νόμων και προϋπολογισμού με την χρήση του άρθρου 49.3 που παρακάμπτει τη βουλή, δεν είναι παρά επιπλέον στοιχεία που προστίθενται στην ευρύτερη αντιδημοκρατική στροφή της Γαλλίας. Αν δε τη συνδυάσουμε με τη συνταγματική αναθεώρηση για αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στην Γερμανία από την απερχόμενη βουλή, έχουμε κομβικά στοιχεία που συνθέτουν το παζλ της μετατροπής της Ευρώπης σε ήπειρο πολέμου – συμβατικού και κοινωνικού.
Στο θέμα της Ρωσίας, φαινομενικά Λεπέν, Μπαρντελά και RN εμφανίζουν ένα πρόγραμμα συμβιβασμού με τον «εχθρό από την Ανατολή». Στην πραγματικότητα, όμως, η γραμμή που υπηρετούν περιέχει όλα τα αναγκαία συστατικά για τον παραπάνω μετασχηματισμό της Ευρώπης. Έτσι, όπως στο παρελθόν, την στιγμή που κρίνεται η εξουσία, η Ακροδεξιά υπηρετεί τις επιλογές του κεφαλαίου.
Ο μοναδικός δρόμος αντίστασης, τόσο στον φασισμό και την ακροδεξιά όσο και στην κρεατομηχανή του πολέμου, είναι αυτός που έχουν ήδη δείξει η Γαλλία, η Ελλάδα, η Σερβία, η Τουρκία. Εκεί όπου οι λαοί επιχειρούν με τη δύναμή τους να στρέψουν την ιστορία προς την σωστή πλευρά. Καθήκον κάθε κομμουνιστή/-τριας είναι να δώσει πολιτική φωνή και διέξοδο, με την οργάνωση και την αναβάθμιση αυτών των αγώνων σε πολιτικά ρεύματα, για την ανατροπή και την απελευθέρωση από τα νύχια του κεφαλαίου.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 5-6 Απριλίου 2025
