Γιάννης Ελαφρός, Μπάμπης Συριόπουλος
Σημαντικό βήμα
Το απόγευμα της Κυριακής 16 Φλεβάρη το μεγάλο αμφιθέατρο της Γεωπονικής αντήχησε από το χειροκρότημα εκατοντάδων αγωνιστριών και αγωνιστών, όταν ανακοινώθηκε το όνομα της νέας οργάνωσης: Κομμουνιστική Απελευθέρωση, ο σκοπός μας και ο δρόμος μας, το όνομα και η σημαία μας. Το ίδιο συνέβη και νωρίτερα, όταν ψηφίζονταν οι Θέσεις και Προγραμματικές Αρχές και το Καταστατικό της νέας οργάνωσης και μάλιστα με μεγάλα ποσοστά συμφωνίας. Για τις Θέσεις ψήφισαν υπέρ 88,8%, κατά 2,7%, λευκό 8,5%. Για τις αρχές λειτουργίας – καταστατικό τα υπέρ ήταν 82,3%, τα κατά 8,85%, ενώ υπήρχαν και 8,85% λευκά.
Ένα σημαντικό βήμα μπροστά ολοκληρώθηκε στο ιδρυτικό συνέδριο το τριήμερο 14-16 Φλεβάρη. Η Κομμουνιστική Απελευθέρωση που ξεκινά τη δράση της είναι ενισχυμένη με νέους/ες και παλιότερες/ους συντρόφισσες και συντρόφους, που συσπειρώθηκαν στις γραμμές της. Μέλη του ΝΑΡ και της νΚΑ, αλλά και ένα σημαντικό επιπλέον δυναμικό που συμμετείχε στην Πρωτοβουλία για σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα ή δρούσε πρωτοπόρα στο κίνημα και στην αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική Αριστερά. Η συμμετοχή στη διαδικασία του συνεδρίου 550 περίπου αντιπροσώπων και μελών των 32 Επιτροπών Πρωτοβουλίας, που είχαν συγκροτηθεί, αλλά και πολλών ακόμα προσκεκλημένων, που παρακολουθούν θετικά τη νέα προσπάθεια, δείχνει δυνατότητες σημαντικής ανάπτυξης της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, που πρέπει να ριζώσει τώρα στην εργατική τάξη, στα φτωχά λαϊκά στρώματα και στην ανυπότακτη νεολαία.
Το ιδρυτικό συνέδριο αποτύπωσε τάσεις συσπείρωσης και ανώτερης ενοποίησης στο πρόγραμμα και στον στρατηγικό στόχο, χωρίς να χάνει την ικανότητα της αμφισβήτησης και της αναζήτησης πέρα από ομοφωνίες «νεκροταφεία ιδεών». Ταυτόχρονα, ανέδειξε μια ανώτερη και πολύτιμη οργανωτικότητα, ενώ και μόνο το γεγονός πως επικεντρώθηκε κυρίως στη συζήτηση για το πρόγραμμα, την ανάλυση του σύγχρονου καπιταλισμού και την αναβάθμιση και τη λειτουργία της οργάνωσης σηματοδοτεί έναν νέο δυναμισμό.
Γ.Ε
Να ξανακάνουμε τον κομμουνισμό ελπίδα για τους εργάτες κι εφιάλτη για τους αστούς
Την Κυριακή 16 Φλεβάρη ιδρύθηκε μια νέα κομμουνιστική οργάνωση, η Κομμουνιστική Απελευθέρωση. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς πορείας διαχωρισμού από την κυρίαρχη -και στην κομμουνιστική αριστερά- τάση της ρεφορμιστικής ενσωμάτωσης, του κοινοβουλευτικού και κυβερνητικού δρόμου και ταυτόχρονα η προσπάθεια συνένωσης αγωνιστών και αγωνιστριών σε μια κομμουνιστική οργάνωση αντάξια των προκλήσεων της εποχής μας.
Οι αστικές τάξεις ξεσκίζουν τα όποια «κοινωνικά συμβόλαια» εργατικών δικαιωμάτων και κοινωνικής πρόνοιας -κατακτήσεις με τους αγώνες, τις επαναστάσεις και το αίμα του προλεταριάτου και των λαών- προς όφελος της χωρίς όρια κερδοφορίας του κεφαλαίου. Τα αστικά κράτη, περισσότερο από ποτέ, απεκδύονται τον ρόλο του διαιτητή ανάμεσα στις ανταγωνιζόμενες κοινωνικές τάξεις, του εκφραστή των πανκοινωνικών συμφερόντων και στο όνομα της ελεύθερης αγοράς, της ιδιοκτησίας και του κέρδους θυσιάζουν τα πάντα -την εργατική τάξη, το περιβάλλον και το μέλλον της ανθρωπότητας- προς όφελος των επενδυτών. Οι δισεκατομμυριούχοι σε κυβερνητικές θέσεις, η άνοδος της ακροδεξιάς, η επίθεση σε δικαιώματα μειοψηφιών αρχικά για να τη γενικεύσουν στα δικαιώματα κάθε εργαζόμενου ανθρώπου, ο ρατσισμός και η θρησκευτική μισαλλοδοξία, το κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα και οι ηγέτες τύπου Τραμπ, Μελόνι, Μιλέι και Μακρόν εκφράζουν την κανονικότητα του σύγχρονου καπιταλισμού και της δημοκρατίας του.
Τον ίδιο κυνισμό εκφράζουν και στον παγκόσμιο ανταγωνισμό για το ξαναμοίρασμα του κόσμου σε ζώνες επιρροής. Κάνουν πολέμους και εθνοκαθάρσεις (Ουκρανία και Παλαιστίνη), και μετά ξαναχαράζουν τα σύνορα προετοιμάζοντας νέες επενδύσεις πάνω στα ερείπια και στα νεκροταφεία, νέους διακανονισμούς και «συμφωνίες κυρίων» για τις πρώτες ύλες, την ενέργεια και τους εμπορικούς δρόμους.
Απέναντι σ’ αυτό το τοπίο η Κομμουνιστική Απελευθέρωση δεν στοχοποιεί απλά τον ένα ή τον άλλο ηγέτη, τη μία ή την άλλη πτέρυγα της αστικής πολιτικής, το ένα ή το άλλο ιμπεριαλιστικό μπλοκ, αλλά τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό στο σύνολό του, δεν περιορίζεται σε επιμέρους αγώνες ανακούφισης, δεν στηρίζει το μικρότερο κακό -που φέρνει πάντα το μεγαλύτερο- αλλά δίνει μια στρατηγική απάντηση απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα , που είναι η εργατική αντικαπιταλιστική επανάσταση και η εργατική εξουσία/δημοκρατία προς την κομμουνιστική απελευθέρωση.
Το κομμουνιστικό πρόγραμμα χρειάζεται μια ανώτερη οργάνωση
Στα κείμενα των αποφάσεων του Συνεδρίου περιγράφονται τα χαρακτηριστικά της κομμουνιστικής κοινωνίας και των δύο φάσεών της (του σοσιαλισμού και του ώριμου κομμουνισμού), η μεταβατική περίοδος μετά τη νίκη της επανάστασης, ο χαρακτήρας της εργατικής εξουσίας/δημοκρατίας με τα εργατικά της όργανα (συμβούλια). Αν η Κομμουνιστική Απελευθέρωση επιμένει στην περιγραφή της νέας κοινωνίας και εξουσίας δεν είναι για λόγους σχολαστικισμού, ούτε έχει ακριβείς συνταγές για τις κουζίνες του μέλλοντος. Το κάνει γιατί ταυτόχρονα αποτιμά το παρελθόν των επαναστάσεων του 20ού αιώνα και τα καθεστώτα που προέκυψαν από αυτές και τελικά δυσφήμησαν και δυσφημούν (Κίνα) την ιδέα του κομμουνισμού. Ιδιαίτερα η επιμονή της νέας οργάνωσης για την διασφάλιση της εργατικής δημοκρατίας από το επίπεδο της παραγωγικής μονάδας μέχρι την κορυφή της κρατικής εξουσίας, δεν σημαίνει καθόλου υποτίμηση της οξυμένης ταξικής πάλης και των αντεπαναστατικών απειλών, αλλά εκτιμά ότι ακριβώς για να αντιμετωπιστούν αυτές οι απειλές η εργατική τάξη χρειάζεται τη δημοκρατία.
Η Κομμουνιστική Απελευθέρωση δεν επιδιώκει να κατοχυρώσει για λογαριασμό της την επαγγελία του κομμουνισμού και της επανάστασης, εξάλλου κι άλλα κόμματα κι οργανώσεις το κάνουν αυτό. Φιλοδοξεί να συγκροτήσει ένα σύγχρονο αντικαπιταλιστικό επαναστατικό ρεύμα με πυρήνα το στόχο της κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Η αντικαπιταλιστική επανάσταση δεν είναι απλά σελίδες σε κομματικά προγράμματα, δεν θα ‘ρθει σαν καρπός της αντικειμενικής εξέλιξης και της «ωρίμανσης των συνθηκών». Το πρόγραμμα της εργατικής εξουσίας στις αποφάσεις του Συνεδρίου μπαίνει γιατί απ’ αυτό προκύπτουν οι αντικαπιταλιστικοί στόχοι πάλης σήμερα.
Η νέα οργάνωση δεν σκοπεύει να αφήσει την αστική τάξη της Ελλάδας και το πολιτικό της σύστημα ήσυχα μέχρι την επαναστατική κατάσταση. Οι αντιφάσεις του καπιταλισμού, η πολύπλευρη κρίση του φέρνουν στην επιφάνεια προβλήματα που προκαλούν λαϊκή δυσαρέσκεια, πυροδοτούν κοινωνικούς αγώνες και ξεσπάσματα, ενοχοποιούν τους βασικούς πυλώνες του συστήματος, την ιδιωτική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, το κριτήριο του κέρδους, τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και συμμαχίες (ΝΑΤΟ, ΕΕ). Η Κομμουνιστική Απελευθέρωση δεν αφήνει στο απυρόβλητο αυτούς τους πυλώνες, διεκδικεί τώρα ενιαίο σιδηρόδρομο με δημόσια ιδιοκτησία και εργατικό έλεγχο, απαντάει στον εργατικό μεσαίωνα και στις ιδιωτικοποιήσεις παλεύοντας για αποδέσμευση από την ΕΕ, στην εμπλοκή της χώρας σε πολέμους (Ουκρανία, Γάζα) απαντάει με έξοδο από το ΝΑΤΟ, στην πολεμική απειλή και στις στρατιωτικές δαπάνες εξαιτίας του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού απαντάει με διεθνιστική αντιπολεμική πάλη ενάντια και στις δύο αστικές τάξεις. Δεν αφήνει αυτά τα ζητήματα για το μέλλον, ούτε συμπάσχει με την αστική τάξη για τα «κυριαρχικά της δικαιώματα».
Η επαναστατική στρατηγική μένει κενό γράμμα αν δεν συμπυκνώνεται σήμερα σε μια κομμουνιστική πολιτική που συνδυάζει τους αντικαπιταλιστικούς στόχους με τον δρόμο του μαζικού πολιτικού εκβιασμού της αστικής τάξης, ενός εργατικού κινήματος με πολιτικούς στόχους, του οργανωμένου λαού με τα δικά του όργανα. Αυτός είναι ο επαναστατικός δρόμος που ξεκινώντας από τις σημερινές ανάγκες και αγώνες προετοιμάζει την επαναστατική σύγκρουση, και όχι τα παλιά και νέα «λαϊκά μέτωπα» και οι κυβερνητικές προτάσεις ή η κοινοβουλευτική ενίσχυση του «κόμματος» για μια λαϊκή «διακυβέρνηση» και εξουσία.
Η ίδρυση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης είναι ένα σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση της συγκρότησης ενός κόμματος που θα ξανακάνει τον κομμουνισμό πραγματική απειλή για τον σύγχρονο καπιταλισμό, ελπίδα για τους εκμεταλλευόμενους και εφιάλτη για τους αστούς. Ένα τέτοιο πρόγραμμα σαν αυτό που περιγράφεται στα κείμενα της νέας οργάνωσης έχει ανάγκη από μια οργάνωση με στράτευση στους επαναστατικούς σκοπούς, εργατική δημοκρατία -οργανωμένο διάλογο και αντιπαράθεση απόψεων στο εσωτερικό της- και συνειδητή πειθαρχία και ενότητα δράσης στην υλοποίηση των αποφάσεων.
Η ίδρυση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης δεν είναι τόσο το τέλος μιας πορείας αλλά μια νέα αρχή. Η περίοδος που διανύουμε αυτές τις μέρες με αυξημένες απαιτήσεις στο κίνημα και στην αναγκαία πολιτική παρέμβαση είναι μια πρώτη δοκιμασία της νέας οργάνωσης. Ας φανούμε αντάξιοι των καιρών.
Μ. Σ
Χαιρετισμοί που αναδεικνύουν ευρύτερη εμβέλεια
Το συνέδριο είχε αναμφίβολα μια ιστορική διάσταση, που προκαλούσε σε πολλούς συντρόφους/σες μια βαθιά συγκίνηση. Είτε ανήκαν στη «γενιά της ανταρσίας του ΄89», είτε πορεύτηκαν μετά για πολλά χρόνια στο ΝΑΡ, είτε εντάσσονταν με νέα ορμή στο εγχείρημα της επαναστατικής κομμουνιστικής Αριστεράς. Το ΝΑΡ ολοκλήρωσε τον κύκλο του και μια νέα οργάνωση άνοιξε τα πανιά της. Από την αρχή φάνηκε πως η διαδικασία θα είναι πολύ μαζική. Η έναρξή του, την Παρασκευή 14/2 στη Νομική, έγινε σε ένα αμφιθέατρο ασφυκτικά γεμάτο.
Χαιρετισμός Ευτύχη Μπιτσάκη
Μία από τις πιο έντονες στιγμές του συνεδρίου ήταν η ανακοίνωση του χαιρετισμού του μαρξιστή φιλοσόφου Ευτύχη Μπιτσάκη, ο οποίος λόγω της ηλικίας του (98 ετών) δεν μπόρεσε να παρευρεθεί. Ο Ευτύχης Μπιτσάκης, μέλος της Επιτροπής ανατολικών συνοικιών Αττικής, σημείωσε: «Χαιρετίζω την πρωτοβουλία για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό κόμμα, που εξυπακούεται ότι βασίζεται σε ένα σύνολο θεωρητικών και πρακτικών επεξεργασιών των προϋποθέσεων για την ίδρυση του και σε θέσεις που να είναι βάση για τις προγραμματικές αρχές. Χρειάζεται σήμερα ένα κομμουνιστικό κόμμα, το οποίο στο συνέδριο του να εξετάσει την πορεία του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα και την περίοδο των μεγάλων εθνικοαπελευθερωτικών και ταξικών αγώνων που εξελίχτηκαν με την ουσιαστική συμβολή του. Επίσης τις αιτίες και τους παράγοντες αδυναμιών και λαθών που οδήγησαν, κάτω από την αδίστακτη επέμβαση των ελληνικών αντιδραστικών δυνάμεων και των ξένων ιμπεριαλιστών, στην ήττα του λαϊκού κινήματος.
Αλλά, οι δυνάμεις της ελληνικής αριστεράς κατόρθωσαν να ανασυγκροτηθούν και σήμερα φτάνουμε στη διαδικασία για την ίδρυση μιας κομμουνιστικής οργάνωσης με συγκεκριμένες αρχές και πρόγραμμα. Με βάση την θετική και την αρνητική πείρα του ελληνικού και του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, χρειάζεται να περάσουμε σε μια νέα περίοδο δημιουργικών επεξεργασιών και ανάπτυξης της μαρξιστικής θεωρίας, με την ενεργητική συμβολή όλων μας. Γιατί η πληρότητα της ζωής σήμερα μπορεί να πραγματωθεί μόνο με τη συνειδητή συμμετοχή στην πράξη για το ξεπέρασμα της ταξικής δουλείας και των αλλοτριώσεων που αυτή συνεπάγεται. Καλή επιτυχία στις εργασίες του ιδρυτικού συνεδρίου της νέας κομμουνιστικής οργάνωσης μας».
Στο συνέδριο χαιρέτησαν 15 οργανώσεις και συλλογικότητες, που ανέδειξαν την εμβέλεια του εγχειρήματος. Συγκεκριμένα: ΕΚΚΕ, ΟΚΔΕ Σπάρτακος, ΣΕΚ, Αναμέτρηση, ΔΕΑ, Διαρκής Αγώνας, ΕΕΚ, Κ.Ο. Εργατικός Αγώνας, ΚΕΜΑ, ΚΚΕ (μ-λ), Κόκκινο Νήμα, Μετάβαση, Οικολόγοι Εναλλακτικοί, ΟΚΔΕ, ΟΡΜΑ, Πρωτοβουλία για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κινήματος, Ροσινάντε, Ταξική Αντεπίθεση και Πρωτοβουλία για την Ταξική και Πολιτική Ανασυγκρότηση.
Αλλά και ο διεθνής αντίκτυπος του συνεδρίου ήταν αξιοσημείωτος κι εκφράστηκε στους χαιρετισμούς που έστειλαν οργανώσεις από το εξωτερικό, κυρίως μέσω βίντεο: Κόμμα Εργασίας –ΕΜΕΡ (Τουρκία), Σοσιαλιστική Αυγή (Βόρεια Μακεδονία), Κόκκινη Δράση/Πρωτοβουλία (Κροατία/Σερβία), Επαναστατική Διεθνιστική Τάση – TIR (Ιταλία), Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα – ΡΟΙ (Γαλλία), Διεθνιστικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα – POSI (Ισπανία), Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κόμμα Γερμανίας – MLPD, Κομμουνιστική Οικοδόμηση – ΚΑ (Γερμανία), Εργατικό Κόμμα – Partido Obrero (Αργεντινή), Εργατικός Πόλος – Polo Obrero (Αργεντινή), Δύναμη 18 Οκτώβρη-Fuerza 18 de Octubre (Χιλή).
Η διεθνιστική αλληλεγγύη στον αγωνιζόμενο λαό της Παλαιστίνης εκφράστηκε με συνθήματα και παρατεταμένα χειροκροτήματα στον χαιρετισμό του Μιχιάρ Εκτάμι, εκ μέρους της Κεντρικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.
Στα αξιοσημείωτα του συνεδρίου η αναβαθμισμένη υποδομή και η δημιουργική χρήση βιντεοθόνης στις διαδικασίες.
Νέα σελίδα άνοιξε το ιδρυτικό συνέδριο της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης
