Γιάννης Ελαφρός
Η αστυνομική έφοδος και ο θάνατος του Βασίλη Τσιρώνη το 1978, όπως καταγράφεται στην αίθουσα σύνταξης του Βήματος, σε μια μυθοπλασία, που μοιάζει τόσο αληθινή.
Δεν είμαι κριτικός θεάτρου, αλλά το έργο Ανεξάρτητα Κράτη αφορά το σινάφι των δημοσιογράφων, και πολλά περισσότερα πράγματα βέβαια. Και είναι μια γροθιά στο στομάχι, όσο κι αν εύστοχα εμπλουτίζεται με καυστικό χιούμορ. Το κείμενο των Αντώνη Τσιοτσιόπουλου και Γιώργου Παλούμπη, που είναι και ο σκηνοθέτης του έργου, έχει στοιχεία που κάνουν την παράσταση να «τρέχει»: ρεαλισμός, καθημερινή αφιλτράριστη γλώσσα, χιούμορ που φλερτάρει με τον κυνισμό, θυμίζοντας τον Κωλόκαιρο, μία προηγούμενη δημιουργία τους.
«Παράτα μας με την αλήθεια κι άσε να κάνουμε τη δουλειά μας»!
Η σκηνή είναι η αίθουσα σύνταξης μιας εφημερίδας της δεκαετίας του ΄70, με τις γραφομηχανές και τα χαρτιά της. Το γεγονός στο οποίο αναφέρεται το έργο είναι πραγματικό, όσο κι αν τα πρόσωπα και η συγκεκριμένη πλοκή είναι προϊόντα μυθοπλασίας. Τα ξημερώματα της 11ς Ιουλίου 1978 η αστυνομία εισβάλλει στο διαμέρισμα του γιατρού Βασίλη Τσιρώνη στο Παλαιό Φάληρο, το οποίο έχει ανακηρυχθεί από τον Β. Τσιρώνη ως ανεξάρτητο κράτος και από το μπαλκόνι του εκφωνούνται πολιτικά μηνύματα, που στρέφονται κατά του συστήματος. Ο αντιστασιακός τα χρόνια της χούντας Β. Τσιρώνης θα σκοτωθεί κατά την έφοδο της αστυνομίας, με τις κρατικές αρχές να ισχυρίζονται πως αυτοκτόνησε, ενώ η οικογένειά του και άλλοι μιλούν για θάνατο από πυροβολισμό αστυνομικού. Την επιβολή σιωπητηρίου στον Β. Τσιρώνη, με επιμονή από την τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και τον διαβόητο υπουργό Δημόσιας Τάξης Αναστάσιο Μπάλκο, είχε ζητήσει η εφημερίδα Βήμα του συγκροτήματος Λαμπράκη, η οποία πίεζε για εισβολή. Το Βήμα είχε κυκλοφορήσει την ημέρα της αστυνομικής εφόδου με τον τίτλο «Υπάρχει κράτος;»
Το έργο εστιάζει στις εξελίξεις στην εφημερίδα μετά τον θάνατο του ενοχλητικού γιατρού, όπου εμφανίζονται γλαφυρά, καυστικά και συχνά αληθινά μέχρι… αηδίας, πλευρές της λειτουργίας των συστημικών ΜΜΕ. Τα κολλητιλίκια με την κυβέρνηση (και οι αμοιβαίοι εκβιασμοί), ο χυδαίος ανταγωνισμός μεταξύ δημοσιογράφων και η αίσθησή τους πως είναι «κάποιοι» επειδή συνομιλούν με την εξουσία, ο σεξισμός και η υποτίμηση της γυναίκας και των νέων, τα εύθραυστα δίκτυα αλληλεγγύης, οι τάσεις αμφισβήτησης ή ακόμα και ρήξης αλλά και ο συμβιβασμός για να μη χαθεί το μεροκάματο, η βαρύγδουπη και πολύξερη ασχετοσύνη, όλα αυτά που είναι και τόσο παλιά, αλλά μοιάζουν και τόσο σημερινά στο κοινό που γεμίζει το Θέατρο Χώρα στην Κυψέλη. Κι όταν μια νέα δημοσιογράφος αναζητεί την αλήθεια και ισχυρίζεται πως έχει στοιχεία που δείχνουν ότι πρόκειται για αστυνομική δολοφονία όλοι πέφτουν να τη φάνε, όταν ακούγεται μεταξύ άλλων και η κορυφαία ατάκα: «Παράτα μας με την αλήθεια κι άσε να κάνουμε τη δουλειά μας»!
Ο θίασος βάζει τις δικές του πινελιές στην επιτυχία της παράστασης και δεν παρέλειψε κάποια βραδιά –σε μια ανατροπή των ρόλων του στη σκηνή- να βγει με πανό αλληλεγγύης στον Νίκο Ρωμανό, καταχειροκροτούμενος από τους θεατές.
Ανεξάρτητα Κράτη, παραγωγή Θέατρο Νέου Κόσμου
Θέατρο Χώρα, Αμοργού 20 Κυψέλη
Δευτέρες και Τρίτες, 9 μ.μ.
Παίζουν: Θάνος Αλεξίου, Στέλιος Δημόπουλος, Βασιλική Διαλυνά, Άλκηστις Ζιρώ, Ελεάνα Καυκαλά, Μάκης Παπαδημητράτος, Στάθης Σταμουλακάτος, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος.
