Δημήτρης Σταμούλης
▸«Η βαριά μας βιομηχανία είναι και πάλι εδώ…», δήλωσε τον Νοέμβριο του 2022 ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ONEX, Πάνος Ξηροκώστας, ενώ έναν χρόνο μετά ο Άδωνις Γεωργιάδης, έκανε λόγο για «αναγέννηση της ναυπηγικής βιομηχανίας της Ελλάδος».
Αμφότεροι αναφέρονταν στο ξεπούλημα των Ναυπηγείων Ελευσίνας στην ONEX, η οποία έχει ήδη στην κατοχή της και το Νεώριο, το ναυπηγείο της Σύρου. Ωστόσο αντί για αναγέννηση βλέπουμε… στάχτες, καθώς έχουν ξεκινήσει από τον Μάρτιο, κατά δεκάδες, να απολύονται οι συνολικά 580 εργαζόμενοι, χωρίς να υπάρχει καμία δέσμευση από την ΟNEX για επαναπρόσληψή τους. Κι όλα αυτά, με τις ευλογίες της κυβέρνησης, η οποία επί σειρά ετών κάνει πλάτες στην εργοδοσία, αλλά και της πλειοψηφίας του εργοδοτικού σωματείου των εργαζομένων.
Όλα ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2021, όταν οι εργαζόμενοι εξαναγκάστηκαν να υπογράψουν το «σχέδιο εξυγίανσης», το οποίο προέβλεπε τη διαδικασία αποπληρωμής των δεδουλευμένων και των αποζημιώσεών τους, που συνολικά ανέρχονται σε 41 εκατ. ευρώ (27 εκατ. τα δεδουλευμένα και 13,5 εκατ. οι αποζημιώσεις).
Μιλώντας στο Πριν ο Μάριος Ζυγουρίτσας, μέλος του ΔΣ του σωματείου εργαζομένων, σημείωσε ότι το σχέδιο προέβλεπε πως εάν δοθεί εξοπλιστικό έργο στο ναυπηγείο, οι εργαζόμενοι θα λάμβαναν τις αποζημιώσεις τους σε πρώτη φάση. Ωστόσο αυτό ανατράπηκε στην πράξη και πλέον προβλεπόταν να καταβληθεί το 30% των δεδουλευμένων τον Οκτώβριο 2023 και το 70% μόλις ολοκληρωθεί η μεταβίβαση του ναυπηγείου στην ΟΝΕΧ. Μάλιστα οι εργαζόμενοι είχαν «πειστεί» εκβιαστικά να αποδεχτούν να μην τους καταβάλλεται το 30% του τρέχοντος μισθού τους, υποτίθεται για τρεις μήνες, δηλαδή να το χαρίζουν στον «επενδυτή» προς χάριν της δήθεν «υγιούς» ανάπτυξης του ναυπηγείου.
Όμως μετά από 2,5 χρόνια, η περικοπή του 30% και η μη καταβολή των επιδομάτων εορτών και αδείας, συνεχίζεται, με τις συνολικές περικοπές να εκτιμώνται σε 15.000 ευρώ ανά εργαζόμενο. Για συλλογική σύμβαση ούτε λόγος…
Είναι δε προκλητικό ότι και το υπόλοιπο 70% του μισθού των εργαζομένων, τις ασφαλιστικές εισφορές και το λειτουργικό κόστος του ναυπηγείου, δεν το κατέβαλε η ONEX, αλλά το… Πολεμικό Ναυτικό, έως τον Δεκέμβριο 2023, χωρίς μάλιστα το τελευταίο διάστημα να υπάρχει έργο συντήρησης για πλοία του. Δηλαδή το ελληνικό Δημόσιο πλήρωνε τους μισθούς που θα έπρεπε να καταβάλλει μια ιδιωτική εταιρεία στους εργαζομένους της! Αυτό θα πει κρατικοδίαιτη παρασιτική επιχειρηματικότητα!! Κι όλα αυτά όταν προ ημερών, με πηχυαίους τίτλους, συστημικά ΜΜΕ και κυβέρνηση, διαλάλησαν ότι τέθηκε μετά από 13 χρόνια σε λειτουργία η μεγαλύτερη πλωτή δεξαμενή (Νο 3) της χώρας και ότι αυτό σηματοδοτεί «500 νέες θέσεις εργασίας».
Όπως είπε στο Πριν ο Μ. Ζυγουρίτσας, ουσιαστικά τα Ναυπηγεία Ελευσίνας αποτελούν μια ειδική οικονομική ζώνη, όπου 4-5 εργολάβοι από τη Ζώνη Περάματος έχουν αναλάβει να βάζουν δουλειές στις δεξαμενές (2 και 3) που λειτουργούν. Μάλιστα οι εργολάβοι συνέβαλαν κι αυτοί οικονομικά στην επισκευή των δεξαμενών και πλέον τις αξιοποιούν προς όφελός τους.
Στο ναυπηγείο εργάζονται 500-600 άτομα στα εργολαβικά συνεργεία (αμείβονται με βάση τη ΣΣΕ της Ζώνης Περάματος), ενώ ένα 20% από αυτούς, κυρίως μετανάστες καθαριστές, αμείβονται με 30-35 ευρώ για δεκάωρη εργασία!
Οι εργαζόμενοι που απολύονται, υποχρεώνονται να υπογράψουν ημερομηνία απόλυσης δύο μήνες νωρίτερα, ενώ την αποζημίωσή τους (15-30.000 ευρώ) θα τη λάβουν σε διμηνιαίες δόσεις (όπως προβλέπει ο μνημονιακός νόμος). Όσοι, δε, επαναπροσληφθούν θα αμείβονται το πολύ με 1.100 ευρώ, αφού δεν υπάρχει συλλογική σύμβαση.
Καθοριστικές είναι οι ευθύνες του σωματείου (απόλυτη πλειοψηφία ΔΑΚΕ) για το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι πηγαίνουν σαν πρόβατα επί σφαγή στο καθεστώς των απολύσεων. Δεν οργανώθηκε όλα αυτά τα χρόνια καμιά κινητοποίηση, ήταν χειροκροτητής και συνεργάτης της κυβέρνησης και της εργοδοσίας, ενώ ο ίδιος ο Π. Ξηροκώστας είχε δηλώσει ότι «αυτοί ιδρώνουν τη φανέλα» και ότι είναι οι «συνεργάτες» του! Ωστόσο άμοιρη ευθυνών δεν είναι ούτε η ΓΣΕΕ, ούτε οι δυνάμεις εκείνες που δεν αντιστάθηκαν στο ξεπούλημα και που μιλούν διαρκώς στο όνομα της «ανάπτυξης» και της «ανταγωνιστικότητας» της εγχώριας ναυπηγικής βιομηχανίας.
Άλλωστε άφαντες ήταν και σε άλλους χώρους όπου δόθηκαν ή δίνονται αγώνες όπως η ΛΑΡΚΟ κ.α.
