Σε ένα υβρίδιο που συνδυάζει τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια με τις κρατικές-κυβερνητικές προτεραιότητες, την ενθάρρυνση του «ανταγωνισμού» με τη διατήρηση της δεσπόζουσας θέσης στην αγορά, την κυριαρχία των ιδιωτών στο μετοχικό κεφάλαιο με τον έλεγχο του μάνατζμεντ από το κράτος και τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων με τα ακριβοπληρωμένα golden boys, μετατρέπονται οι πρώην ΔΕΚΟ, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη ΔΕΗ.
Έχοντας πάψει προ καιρού να αποτελεί Δημόσια Επιχείρηση Κοινής Ωφέλειας, η ΔΕΗ υποχρεώθηκε επί σειρά ετών –βάσει του τρίτου μνημονίου του ΣΥΡΙΖΑ– να «μπαίνει μέσα», πουλώντας στους ιδιώτες παρόχους παραγόμενο από την ίδια ρεύμα σε τιμή κάτω του κόστους, προκειμένου να «στήσει» τον ανταγωνισμό (δημοπρασίες ΝΟΜΕ), αλλά και να χάσει πελάτες υπέρ των ανταγωνιστών της! Φτάνοντας στο όριο της χρεοκοπίας το 2019, πέρασε σε μια επιθετική Ανώνυμη Εταιρεία, που θα «παίζει» στο 100% με τους όρους της κατ’ ευφημισμόν «ελεύθερης αγοράς» ηλεκτρικής ενέργειας — και ο νυν CEO Γιώργος Στάσσης αποτέλεσε το κατάλληλο άτομο στην κατάλληλη θέση για αυτή τη μεταστροφή.
Σήμερα η ΔΕΗ αποτελεί τον βασικό «παίκτη» στην αγορά ρεύματος, διατηρώντας την τιμή της κιλοβατώρας πολύ υψηλότερα από το 2019 (9 λεπτά/κιλοβατώρα το 2019, 12,8 λεπτά ανά κιλοβατώρα τον Φεβρουάριο του 2024) — αν και χαμηλότερα από πολλούς ιδιώτες παρόχους. Τα υπερκέρδη της εταιρείας (936,8 εκατ. ευρώ στο εννεάμηνο του 2023) μετατρέπονται σε μπόνους για τα διευθυντικά της στελέχη, αλλά και σε κεφάλαιο κίνησης για επέκταση μέσω εξαγορών στα Βαλκάνια, εξυπηρετώντας τα στρατηγικά συμφέροντα του ελληνικού κράτους και κεφαλαίου και των στρατηγικών του συμμάχων. Είναι ενδεικτικό ότι την Τρίτη ο Στάσσης παρουσίασε το πλάνο επέκτασης στα Βαλκάνια σε έναν παλιό γνώριμο: Τον πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα και νυν υφυπουργό Εξωτερικών αρμόδιο για την Ενέργεια, Τζέφρι Πάιατ, εισπράττοντας εγκώμια.
E.M.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (17.2.24)
