Έφη Καραχάλιου
Η νέα ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ Παράδοξοι δρόμοι της ζωής (Strange Ways of Life) επιστρατεύει τον Ίθαν Χοκ και τον Πέδρο Πασκάλ σε ένα ρομάντζο διάρκειας 31 λεπτών.
Δυο παλιοί φίλοι που ζουν στις δυο άκρες της ερήμου συναντιούνται μετά από χρόνια με αφορμή ένα –όχι και τόσο– τυχαίο συμβάν. Ο λόγος πίσω από αυτή την συνάντηση καθώς και η ανάμνηση της βραχύβιας ερωτικής τους σχέσης στο Μεξικό πριν είκοσι χρόνια περιπλέκει τα πράγματα, στο πολύχρωμο και φωτεινό σύμπαν που έχει χτίσει επιμελώς ο Ισπανός σκηνοθέτης.
Το καθ’ όλα αρρενωπό κινηματογραφικό είδους του γουέστερν πρωτοεμφανίστηκε στην Αμερική στις αρχές του 20ο αιώνα, αντανακλώντας την ανάγκη για εδραίωση της μόνιμα εύθραυστης αρρενωπότητας, καθώς αυτή απειλούνταν από τις νέες συνθήκες του μοντερνισμού. Η εκβιομηχάνιση, η αστικοποίηση και ιδιαίτερα η πρωτόλεια εμφάνιση ενός κινήματος διεκδίκησης των γυναικείων δικαιωμάτων έδωσαν πνοή στον λακωνικό, μοναχικό και συναισθηματικό ανέκφραστο καουμπόη. Αυτή η ηγεμονική και τελείως ετεροκανονική φιγούρα αποτέλεσε ένα μοντέλο αναπαράστασης το οποίο επιβεβαίωνε και καθόριζε τα ταυτοτικά όρια της δυτικής αρρενωπότητας ιδιαίτερα στις δεκαετίες του ’40 και ’60 κατά τις οποίες και μεσουράνησε το είδος.
Με την αναβίωση του είδους και την ταινία του Ανγκ Λι Brokeback Mountain, το πρότυπο του μάτσο καουμπόη εν μέρει ράγισε. Ειδικά το γεγονός ότι αποτελούσε μια αρκετά εμπορική ταινία με γνωστούς πρωταγωνιστές, (Τζέικ Τζίκενχαλ, Χιθ Λέτζερ) αναστάτωσε τα συντηρητικά ακροατήρια της Αμερικής, επιβεβαιώνοντας την ανάγκη ύπαρξης τέτοιων προτύπων και την ευθραυστότητα της τοξικής αρρενωπότητας.
Παίρνοντας τα λόγια του Χιθ Λέτζερ στην ταινία «τι θα μπορούσαν να κάνουν δυο άνδρες μόνοι τους σε ένα ράντσο», ο Αλμοδόβαρ διαπραγματεύεται όντως αυτό. Ο Τζέικ και ο Σίλβα καταλήγουν ακριβώς εκεί, στο τέλος μιας ταινίας που εκτυλίσσεται ταχύτατα για τα μόλις 31 λεπτά. Διατηρώντας τα χαρακτηριστικά του αλμοδοβαρικού σινεμά και αποτίοντας φόρο τιμής σε ένα εθνογραφικό κινηματογραφικό είδος της Αμερικής, η ιστορία περιπλέκει φόνους, πάθη, δράματα, συμπλοκές και καταδιώξεις χωρίς να χάνει ούτε λεπτό το ρυθμό της.
Μεγάλο μέρος της δραματουργικής επιτυχίας της ταινίας είναι και το δίδυμο των δύο ηθοποιών, ο Ίθαν Χοκ στο ρόλο του βλοσυρού σερίφη που προσπαθεί να ξεχάσει και ο Πέδρο Πασκάλ ως καουμπόη που παρά τις εν μέρει τυχοδιωκτικές βλέψεις θα τον κάνει να θυμηθεί. Το κεντρικό μοτίβο της ταινίας είναι η επιθυμία που στα πλαίσια ενός ομοφυλοφιλικού έρωτα εμφανίζεται καταπιεσμένη και απόκρυφη. Το πώς αυτή σωματοποιείται και συγκεκριμένα η αντίστιξή της με τον αυτοέλεγχο και τη θύμηση του παρελθόντος είναι επίσης στοιχεία που χειρίζεται με ευκολία ο Αλμοδόβαρ. Στο αυτοβιογραφικό και παλαιότερο φιλμ Πόνος και δόξα ο ίδιος σκηνοθέτης εξετάζει ξανά την έλευση ενός εραστή από το παρελθόν και την επιθυμία που προκύπτει από αυτή την εμφάνιση.
Παρά τη χαμηλή (τριψήφια) προσέλευση στα ελληνικά σινεμά και τη δυσφορία για το ολόκληρο εισιτήριο για μια ταινία 30 λεπτών, οι Παράξενοι δρόμοι της ζωής (Strange Ways of Life) είναι μια προσπάθεια που θα μπορούσε να απλωθεί σε τριπλάσιο χρόνο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σε κάθε περίπτωση χάνει την κινηματογραφική της αξία.
