Πιο άχαρη και από το ζεϊμπέκικο του Πατούλη ήταν η γραπτή απολογία,του Πατούλη. Ήταν η «κακιά στιγμή», λέει. Όμως ποτέ ένας τέτοιος χορός δεν μπορεί να θεωρηθεί «κακιά στιγμή». Το ζεϊμπέκικο δεν εκφράζει την ανάταση στον ουρανό της (εκλογικής και κοινωνικής) επιτυχίας, αλλά συνδέεται και με τον πόνο, τη συντριβή και πολλά άλλα. Δηλαδή αν ο Πατούλης χόρευε αλλιώς το ζεϊμπέκικο ή μάλλον αν ο Πατούλης ήταν άλλος, τα πράγματα μπορεί να ήταν διαφορετικά.
Κάποτε δηλώσεις μετανοίας υπέγραφαν οι λαϊκοί αγωνιστές, αυτοί που βρίσκονταν στην αντίπερα όχθη από το κόμμα του Πατούλη, και υπέγραφαν ύστερα από εκβιασμούς, ψυχολογικές πιέσεις και ανείπωτα βασανιστήρια. Να όμως που τώρα τη δήλωση μετανοίας υπογράφει ένα γαλάζιο παιδί, γέννημα θρέμμα της Δεξιάς.
Και τώρα το επιτυχημένο γαλάζιο παιδί ζητά συγγνώμη. Δεν μπορώ να το καταλάβω: συγγνώμη από ποιον, από το κόμμα του, από την Περιφέρεια, από τον ελληνικό λαό, από τους χθεσινούς ψηφοφόρους του; Ίσως όμως να ζητά συγγνώμη από το ζεϊμπέικο, που δεν είναι ένας ρυθμός παίξε γέλασε. Που θέλει εσωτερική λεβεντιά και όχι επικοινωνιακά ή και σωματικά προσόντα για να το χορέψεις.
Με άλλα λόγια, το ζεϊμπέκικο διαλέγει αυτόν που θα το χορέψει. Δεν το διαλέγει ο χορευτής του.
M.T
