Παναγιώτης Ξοπλίδης
130.000 αστυνομικοί για την Ημέρα της Βαστίλης και βιομηχανία διώξεων
Ενθαρρυντικό μήνυμα η προσπάθεια συγκρότησης νέων δεσμών μεταξύ των παραδοσιακών οργανώσεων του εργατικού κινήματος και των περιθωριοποιημένων γειτονιών. Βήματα στην ενασχόληση της Αριστεράς με τους «απόκληρους» των προαστίων, σε αντίθεση με το 2005.
Η «ηρεμία» φαίνεται πως έχει επιστρέψει στους δρόμους των γαλλικών πόλεων. Το κράτος δείχνει για άλλη μια φορά το αποκρουστικό του πρόσωπο, ξεκινώντας ταχεία διαδικασία δικαστικής καταστολής. Μια βιομηχανία διώξεων έχει στηθεί, με ήδη εκατοντάδες καταδίκες και επιβολή ποινών που κυμαίνονται από κοινωφελή εργασία μέχρι πολυετείς ποινές φυλάκισης, ακόμα και για κλοπή ενός ζευγαριού παπουτσιών. Η μέση ηλικία των συλληφθέντων είναι η ίδια με αυτή του 17χρονου Ναέλ, εκ των οποίψν το το 60% δεν είχε ποινικό μητρώο. Ως στοιχεία για τις καταδίκες εμφανίζονται αλυσίδες μηνυμάτων σε ομαδικές συνομιλίες, που χρησιμοποιούνται για την κατηγορία της «βίαιης ομαδοποίησης» ή της «εγκληματικής συνωμοσίας».
Το κύμα καταστολής δεν είναι πρωτοφανές. Η μακρόχρονη εξέγερση των Κίτρινων Γιλέκων αντιμετώπισε πάνω από 3.000 καταδίκες. τώρα, η κυβέρνηση Μακρόν έφτασε στο σημείο να απαγορεύσει ακόμα και τη διαδήλωση που κάλεσαν στις 8 Ιούλη με κοινό κείμενο 90 οργανώσεις, συνδικάτα (μεταξύ των οποίων η CGT), φοιτητικές ενώσεις, η Ανυπότακτη Γαλλία, η «δεξιά» φράξια του NPA, το POI, ακόμα και η Greenpeace και η Διεθνής Αμνηστία. Οι διαδηλώσεις αυτές είχαν μικρή συμμετοχή, ωστόσο έσπασαν την απαγόρευση, ενώ στηρίχτηκαν χωρίς συνυπογραφή και από οργανώσεις της άκρας Αριστεράς (Revolution Permanente, το «αριστερό NPA» κ.α.)
Με αφορμή αυτή τη συγκέντρωση, εντάθηκε η συζήτηση για την κατάσταση του εργατικού κινήματος και των πολιτικών οργανώσεων. Τα κόμματα της Αριστεράς φαίνεται πως άλλαξαν στάση σε σχέση με εκείνη που είχαν κρατήσει στην αντίστοιχη εξέγερση το 2005. τότε, ακόμη και η άκρα Αριστερά είχε αφήσει σε μεγάλο βαθμό τους νεαρούς των προαστίων απομονωμένους πολιτικά. Σχεδόν 20 χρόνια μετά, υπάρχει η εμπειρία της αστυνομικής καταστολής που αντιμετώπισαν όλα τα κοινωνικά κινήματα το τελευταίο διάστημα και ο ακραία αντιδημοκρατικός τρόπος που χρησιμοποίησε ο Μακρόν για να περάσει το ασφαλιστικό.
Η βασική, όμως, διαφορά είναι ότι έχουν συγκροτηθεί ξανά δεσμοί μεταξύ των παραδοσιακών οργανώσεων του εργατικού κινήματος και των περιθωριοποιημένων γειτονιών. απαιτείται όμως μεγαλύτερη ταχύτητα, καθώς μια ιστορική λειτουργία των εργατικών και πολιτικών οργανώσεων ως δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης είχε αφεθεί στο Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν στις λευκές εργατικές περιοχές και σε ισλαμικά δίκτυα στις γειτονιές των μεταναστών. Άλλωστε, σε αντίθεση με ιδεολογήματα περί σύγκρουσης της «λευκής εργατικής τάξης» με τους περιθωριοποιημένους νέους αραβικής και αφρικανικής καταγωγής, ο κοινός ταξικός αντίπαλος δίνει ο ίδιος την απάντηση:
«Η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών (των κατοίκων των προαστίων) δουλεύουν, δουλεύουν στις επιχειρήσεις μας, δημιουργούν πλούτο», δήλωσε ο πρόεδρος του γαλλικού ΣΕΒ. Απέναντι και στην ακροδεξιά ρητορική για δήθεν σιτιζόμενους από το κράτος, επιδοματίες τεμπέληδες και άεργους, ο πρόεδρος του MEDEF δήλωσε ότι γενικά η ανεργία είναι χαμηλή και ότι προσλαμβάνουν τους νέους σε αυτές τις γειτονιές. Ο ίδιος ο Ναέλ ήταν αυτοαπασχολούμενος διανομέας, με συμβόλαια ορισμένου χρόνου. Για την εργατική τάξη είναι κοινό καθεστώς πλέον οι θέσεις μερικής εργασίας, εργολαβικές, κακοπληρωμένες και επισφαλείς.
Σε αυτές τις συνθήκες κοινωνικής σύγκρουσης, ο μακρονισμός συμμαχεί με τον λεπενισμό και τα δύο υποτίθεται αντίπαλα στρατόπεδα (που έσυραν σχεδόν το σύνολο της Αριστεράς στην επιλογή του «μικρότερου κακού») υιοθετούν την ίδια πολιτική. Ο Μακρόν στην απεύθυνσή του προς τους 200 δημάρχους, των οποίων οι δήμοι βρέθηκαν στο επίκεντρο της κοινωνικής έκρηξης, πρότεινε ανοιχτά τον έλεγχο των κοινωνικών δικτύων, μια συνήθη μέχρι τώρα κατηγορία του δυτικού καπιταλισμού προς «τα ανελεύθερα καθεστώτα της Κίνας, Βόρειας Κορέας και Ρωσίας». Η Βαλερί Πεκρές, πρώην προεδρική υποψηφία με τους Ρεπουμπλικάνους πρότεινε «ποινή φυλάκισης τουλάχιστον ενός έτους, χωρίς αναστολή σε περίπτωση επίθεσης σε πρόσωπα που εκπροσωπούν ή έχουν κρατική εξουσία». Η Λεπέν υποσχέθηκε ότι θα καταργήσει το δίκαιο του εδάφους (για την απόκτηση ιθαγένειας). Ο ακόμα πιο ακροδεξιός Ζεμούρ έκανε λόγο για φυλετικό και θρησκευτικό εμφύλιο πόλεμο, που δήθεν έχει ξεσπάσει ανάμεσα σε Γάλλους και Αφρικανούς, Άραβες και μουσουλμάνους. Σε μερικές πόλεις εμφανίστηκαν φασιστικές ομάδες που επιχείρησαν να παίξουν ρόλο πολιτοφυλακής ενάντια στους εξεγερθέντες.
Η Γαλλία ξαναβρήκε προς το παρόν «τάξη και ασφάλεια». Ωστόσο, η ταξική σύγκρουση δεν μπορεί πλέον να επιλυθεί και η μοναδική επιλογή του γαλλικού κεφαλαίου είναι η ακόμα μεγαλύτερη επίθεση, χωρίς να διστάσει να αξιοποιήσει ανοιχτά τον φασισμό.
