Ο Κωνσταντίνος Λίχνος, υιοθετώντας στη λογοτεχνία τον δομημένο ρεαλισμό έτσι όπως αντιλαμβάνεται το υπό διαμόρφωση αυτό λογοτεχνικό ρεύμα ο Φιλολογικός Όμιλος Θεσσαλονίκης, μας δίνει 15 διηγήματα (εκδόσεις ) με τα οποία «εξαναγκάζει τον αναγνώστη να τον ακολουθήσει στον αγώνα για την κοινωνική αλλαγή, με όχημα την ελπίδα για την απελευθέρωση του ατόμου απ’ τα δεσμά της υλικής δέσμευσης των όρων ζωής», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην εισαγωγή του βιβλίου, δίνοντας μας από την αρχή και χωρίς περιστροφές τις προθέσεις του συγγραφέα.
Τα διηγήματα έχουν ως θέμα την ανεργία, τις συνθήκες εργασίας, τις ηθικές αξίες, τους πρόσφυγες, την οικονομική κρίση αλλά και το χάσμα γενεών, ενώ στην πλειοψηφία τους –τα έντεκα από αυτά– είναι γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο.
«Η συνέντευξη» αναφέρεται σε μια εργάτρια που έχασε τη ζωή της σε εργατικό «ατύχημα» στις 30 Ιουλίου 2019, «Οι πορτοκαλιές», μας διηγούνται την ιστορία ενός άνεργου που ζει με το οικογενειακό εισόδημα, ο «Άξεινος Πόντος», μας πάει στη Μυτιλήνη για να μας μιλήσει για τους πρόσφυγες που ξεβράζονται στο νησί, ενώ στη «Νέα Αγωγή», μας αποκαλύπτει τις απόκρυφες σκέψεις ενός άνεργου που οι γονείς του διόρισαν με μέσον στο δημόσιο.
Θα ξεχωρίζαμε ακόμα δυο ιστορικά διηγήματα, «Στον καφενέ», που αναφέρεται στον ερχομό των προσφύγων στον Πειραιά τον Σεπτέμβρη του 1922 και «Στο καπηλειό», που μας μεταφέρει στην εργατική εξέγερση του Λαυρίου επτά χρόνια μετά.
Τέλος, «Ο άνθρωπος με την φωτογραφική μηχανή», θα μπορούσε να χαρακτηριστεί λογοτεχνικό δοκίμιο, το διήγημα «Στη στάση» θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένας θεατρικός διάλογος, ενώ «Η επιστολή» ανήκει στην κατηγορία της επιστολικής λογοτεχνίας.
