Υποβάθμιση του κινήματος
«Μόνο ο λαός σώζει τον λαό στον δρόμο της ανατροπής με δυνατό ΚΚΕ». Αυτό είναι το πολιτικό σλόγκαν του Περισσού, μετά την υιοθέτηση του συνθήματος «Μόνο ο λαός σώζει τον λαό», που είχαν αναδείξει ριζοσπαστικές τάσεις του κινήματος την περίοδο της πανδημίας και πρόβαλε από τότε η αντικαπιταλιστική αριστερά. Φαίνεται όμως πως στην πράξη αυτό που κρατάει η ηγεσία του ΚΚΕ είναι το «δυνατό ΚΚΕ», πρωτίστως εκλογικά. Εδώ και μήνες έχει ξεκινήσει μια μεγάλη προεκλογική καμπάνια. Δικαίωμα και καθήκον κάθε κόμματος είναι η προβολή των θέσεών του και η προσπάθεια ενίσχυσής του, αλλά –εάν μιλάμε για κόμμα κομμουνιστικής αναφοράς- αυτό δεν μπορεί να γίνεται θέτοντας το κίνημα σε προεκλογική αγρανάπαυση. Κάτι τέτοιο ενισχύει λογικές κοινοβουλευτικής ανάθεσης κι εκεί τα αστικά κόμματα παίζουν στο δικό τους γήπεδο…
Εντύπωση προκάλεσε, για παράδειγμα, πως το ΚΚΕ και οι φορείς που επηρεάζει δεν πραγματοποίησαν μεγάλη αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική κινητοποίηση λόγω της επίσκεψης του αμερικανού ΥΠΕΞ Άντονι Μπλίνκεν όπως συνηθίζει, πόσο μάλλον που συμπληρωνόταν ένας χρόνος καταστροφικού πολέμου στην Ουκρανία. Έγινε μόνο μία περιορισμένη κινητοποίηση της ΚΝΕ, «παράσταση» χαρακτηρίστηκε. Στο εργατικό κίνημα ακόμα περιμένουν οι εργαζόμενοι την πρόταση «απεργιακής κλιμάκωσης» του ΠΑΜΕ μετά την επιτυχημένη απεργία της 9ης Νοέμβρη, κι ενώ η ακρίβεια θερίζει τους εργατικούς μισθούς. Και μάλλον θα περιμένουν για πολύ, αφού το ΚΚΕ αρνήθηκε και στο ΕΚΑ και στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας τις προτάσεις της ταξικής πτέρυγας, στην Πάτρα μάλιστα απαντώντας με τραμπουκισμούς. Ακόμα και στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, έναν χώρο με ιστορική και ευρεία επιρροή του ΚΚΕ στο παρελθόν, η παράταξή του δεν πρωτοστατεί στην ανάπτυξη του κινήματος (χαρακτηριστικά στην τελευταία συνέλευση δεν πρότεινε απεργία), με αποτέλεσμα και πολύ λίγους ψήφους στις συνελεύσεις, πολύ πίσω και από το μπλοκ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ της πλειοψηφίας του ΔΣ, αλλά και της αγωνιστικής τάσης, που εκφράζουν οι κινήσεις που συμμετέχει η αντικαπιταλιστική Αριστερά.
