Αντώνης Δραγανίγος
▸ ΜέΡΑ25 και ΛΑΕ προωθούν συνεργασία που δεν ξεφεύγει από το πλαίσιο μορφών σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης
Βήμα-βήμα μεθοδεύεται η πολιτική και εκλογική συνεργασία ΜέΡΑ25 και ΛΑΕ. Όπως έχει ήδη ανακοινώσει το ΜέΡΑ25, «προχωράμε τον διάλογο με το αγωνιστικό κομμάτι της Αριστεράς, συμπεριλαμβανομένου μέρους της βάσης (σ.σ. του ΣΥΡΙΖΑ) που δεν το βάζει κάτω. Με ανθρώπους ανένταχτους, τίμιους, άσπιλους. Με πατριώτες που δεν αντέχουν να βλέπουν τη δέσμια Ελλάδα εντός μιας δέσμιας Ευρώπης». Έτσι το ΜέΡΑ25 διατυπώνει «ένα ρεαλιστικό όραμα διαφορετικό από το… δυστοπικό όραμα μιας εξαρτημένης, ερημοποιούμενης Ελλάδας, εντός μιας όλο και πιο αντιδραστικής, πιο κατακερματισμένης, πιο πολεμοχαρούς και πιο εξαρτημένης από το ΝΑΤΟ και την Ουάσινγκτον, Ευρώπης..»
Η «ρήξη» για το ΜέΡΑ25 επαναορίζεται στη διεκδίκηση της «ανεξαρτησίας» του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κέντρου από τις ΗΠΑ και τη μεγαλύτερη (αλλά πάντα) «ρεαλιστική» και εντός των τειχών της ΕΕ «ανεξαρτησία» του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτός ορίζεται μάλιστα ως ο σύγχρονος «πατριωτισμός». Ρήξη είναι η προώθηση ενός «άλλου» μοντέλου πράσινης καπιταλιστικής ανάπτυξης, ώστε να σταματήσει η «ερημοποίηση της Ελλάδας», με κοινότυπες προτάσεις για μια «ελληνική πράσινη βιομηχανική επανάσταση», με χρηματοδότηση από τα ευρωπαϊκά προγράμματα και φορείς «joint venture εταιρείες απ’ όλο τον κόσμο που θέλουν πρόσβαση στη ΝΑ Ευρώπη και την Αν. Μεσόγειο»!
Η «ρήξη», λοιπόν, του ΜΕΡΑ25 δεν είναι παρά μια (ακόμα) πρόταση «ρεαλιστικής», σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης, όπως του Μελανσόν ή του ΣΥΡΙΖΑ, με «έξυπνες» λύσεις, εντός των πλαισίων μιας πιο ισχυρής ΕΕ. Αυτή είναι και η πολιτική βάση των «7 συν 1 προτάσεων» κυβερνητικής συνεργασίας που απεύθυνε το ΜέΡΑ25 στον ΣΥΡΙΖΑ.
Η ΛΑΕ, από την πλευρά της, όπως τονίζει σε ανακοίνωσή της, επιμένει στην πρόταση για «μια συσπείρωση όλων των αριστερών αντισυστημικών δυνάμεων, τόσο των κοινοβουλευτικών (ΚΚΕ, ΜέΡΑ25) όσο και των δυνάμεων της ριζοσπαστικής μαχητικής Αριστεράς, ώστε να διαμορφώσουν μια εκλογική συμμαχία», «που θα απαντάει στα άμεσα προβλήματα των εργαζομένων, των νέων, του λαού», και θα «έρχεται σε ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τις μνημονιακές δεσμεύσεις της ΕΕ». Η αντίληψη αυτή επιβεβαιώθηκε και τεκμηριώθηκε στη fast-track Συνδιάσκεψη της ΛΑΕ, η οποία έγινε βασικά για να κατοχυρώσει αυτή τη λογική και να «πυροδοτήσει»-νομιμοποιήσει τη στροφή προς τη συμμαχία με το ΜέΡΑ25. Οι παραδοσιακές αντιλήψεις και η μεθοδολογία του ΣΥΡΙΖΑ του 2010-12 (τώρα λέμε για τα μνημόνια και αν χρειαστεί, όταν έρθει η ώρα της σύγκρουσης, θα δούμε για την ΕΕ), που οδήγησαν τον λαό δεμένο χειροπόδαρα στο τρίτο μνημόνιο διαρκείας, αναπαράγονται ενισχυμένες με το επιχείρημα του «αρνητικού συσχετισμού». Σύμφωνα με το βασικό σκεπτικό της ΛΑΕ, πρέπει να συγκροτηθεί «ένα μπλοκ δυνάμεων, με συμφωνημένο κοινό πρόγραμμα, χωρίς αποκλεισμούς και κατασκευασμένους διαχωρισμούς που δεν αντιστοιχούν στα βασικά επίδικα της συγκυρίας και στα ερωτήματα των μαζών. Κορμός ενός τέτοιου προγράμματος θα πρέπει να είναι τα άμεσα ζητήματα επιβίωσης των λαϊκών τάξεων» (από την πολιτική απόφαση της Συνδιάσκεψης της ΛΑΕ).
Έτσι απλά διαγράφονται από τον σημερινό πολιτικό αγώνα οι στόχοι της ρήξης με την αστική στρατηγική (χρέος,
ΕΕ κ.λπ.), καθώς δεν «αντιστοιχούν στα βασικά επίδικα της συγκυρίας». Για τη λογική της ΛΑΕ, στη συγκυρία αντιστοιχεί «το ρεύμα φτηνό», αλλά όχι η «κατάργηση του χρηματιστηρίου της ενέργειας», η «εθνικοποίηση του ενεργειακού τομέα» και η «απειθαρχία στις εντολές της ΕΕ». Στη συγκυρία αντιστοιχεί το «προστασία της λαϊκής κατοικίας», αλλά όχι η εθνικοποίηση των τραπεζών και η ρήξη με τις επιταγές της ΕΚΤ/ΕΕ για να διαγραφούν τα χρέη των λαϊκών νοικοκυριών.
Έτσι, «διασπώντας» τους «άμεσους στόχους επιβίωσης» του λαού από τις πολιτικές προϋποθέσεις και τα μέσα επιβολής τους, δηλαδή τους γενικότερους πολιτικούς στόχους ρήξης με το σύστημα, «εξορίζοντας» τους στόχους αυτούς από τον σημερινό πολιτικό αγώνα σε ένα αόριστο ομιχλώδες μέλλον, ανοίγει ο δρόμος για συμμαχία με λογικές και προγράμματα σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης του καπιταλισμού, όπως αυτό του ΜΕΡΑ25. Η λογική αυτή δεν ηγεμονεύεται μόνο από τη σοσιαλδημοκρατική-τεχνοκρατική κενολογία του ΜέΡΑ25,αλλά και από τον αστικό «ρεαλισμό» του ΣΥΡΙΖΑ, που επίσης προβάλλει «ρεαλιστικές λύσεις ανακούφισης» μέσα στα πλαίσια του σημερινού ασφυκτικού καθεστώτος, το οποίο και ο ίδιος οικοδόμησε και υπηρετεί.
Πρόκειται για στρατηγική αντίθετη και ανταγωνιστική στη λογική του αντικαπιταλιστικού προγράμματος και μετώπου
Για αυτό δεν είναι καθόλου περίεργο ότι οι δυνάμεις αυτές αναφέρονται στο διεθνές ρεύμα της σοσιαλδημοκρατίας (από τον Λούλα μέχρι τον Μελανσόν), δηλαδή των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων που κυβερνούν ή θέλουν να κυβερνήσουν σε συμμαχία με την αστική τάξη –και σε κάθε περίπτωση στα πλαίσιά της– σαν «πετυχημένα παραδείγματα» πολιτικών προγραμμάτων «που βρίσκονται σε κατεύθυνση σχετικής ρήξης με τον νεοφιλελευθερισμό»!
Το ΜέΡΑ25, η ΛΑΕ, διανοούμενοι του χώρου (βλέπε άρθρα των Κ. Λαπαβίτσα, Σ. Κουβελάκη) επιδιώκουν να ορίσουν εκ νέου τη «ρήξη» σαν μια πράσινη παραγωγική ανασυγκρότηση του καπιταλισμού με δόσεις κοινωνικής ευαισθησίας και ευρωπαϊσμού. Επιδιώκουν ιδιαίτερα να επιδράσουν στη μαχόμενη, αντικαπιταλιστική αριστερά, χρησιμοποιώντας τον πόθο για ενότητα. Όμως οι δυνάμεις αυτές υπηρετούν άλλη στρατηγική, αντίθετη και ανταγωνιστική στη λογική του αντικαπιταλιστικού προγράμματος και μετώπου.
Σε αντίθεση με το μπλοκ ΜέΡΑ25-ΛΑΕ το «ανοιχτό κάλεσμα» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς τους αγωνιστές που πήραν μέρος στις μάχες των τελευταίων χρόνων και τις πολιτικές δυνάμεις και οργανώσεις της μαχόμενης, αντικαπιταλιστικής αριστεράς, (Αναμέτρηση,
ΑΡΑΝ-Κ Σχέδιο, ΔΕΑ, ΕΕΚ, Κόκκινο Νήμα), που υπάρχει συμφωνία σε βασικές θέσεις, που υπερασπίζουν την ανεξαρτησία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς απορρίπτοντας την πορεία ενσωμάτωσης σε λογικές διαχείρισης του καπιταλισμού και πολιτικές-
εκλογικές συνεργασίες με δυνάμεις όπως το ΜέΡΑ25, να προχωρήσουμε εδώ και τώρα σε μια ισότιμη, ανοιχτή, πολιτική και εκλογική συνεργασία είναι δυνατή και ελπιδοφόρα.
