Λίτσα Φρυδά
Ως την πιο βίαιη μεταρρύθμιση της τριακονταετίας χαρακτήρισαν τα συνδικάτα τον νόμο για αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης. Ήδη έχουν προκηρυχθεί νέες απεργίες και η αναμέτρηση που θα κρίνει πολλά βρίσκεται προ των πυλών.
Η Γαλλίδα πρωθυπουργός, Ελιζαμπέτ Μπορν, ανακοίνωσε στις 10 Ιανουαρίου την αύξηση κατά δύο έτη του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης, που θα φτάσει σταδιακά στα 64 έτη το 2030, αντί των 65 ετών που προέβλεπε αρχικά η κυβέρνηση. Σύμφωνα με το σχέδιο της μεταρρύθμισης, θα αυξηθούν και τα έτη κατά τα οποία οι εργαζόμενοι θα καλούνται να καταβάλλουν εισφορές για την αποχώρηση τους από τον εργασιακό βίο χωρίς κυρώσεις και μάλιστα συντομότερα από ό,τι αναμενόταν. Έτσι, από το 2035 θα πρέπει να έχουν καταβληθεί εισφορές 43 ετών (έναντι 42 ετών σήμερα) για απολαβή πλήρους σύνταξης.
Η μεταρρύθμιση αυτή, που έχει προαναγγελθεί εδώ και καιρό, παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως έργο «κοινωνικής δικαιοσύνης και προόδου» και «εξισορρόπησης» του συνταξιοδοτικού συστήματος. Πρόθεσή της, μάλιστα, είναι ο νόμος να τεθεί σε ισχύ από το καλοκαίρι του 2023, δηλαδή όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, επιβάλλοντας ένα ιδιαίτερα σφιχτό χρονοδιάγραμμα, που προβλέπει την έναρξη των συζητήσεων στην Εθνοσυνέλευση μόλις στις 6 Φεβρουαρίου!
Τα κυβερνητικά επιχειρήματα για την αναγκαιότητα της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης είναι χιλιοειπωμένα και γνωστά: Η αύξηση του μέσου προσδόκιμου ζωής, η εφαρμογή αντίστοιχων μεταρρυθμίσεων από άλλες γειτονικές ευρωπαϊκές χώρες, η εξοικονόμηση πόρων για άλλες επενδύσεις, η ανάγκη για περισσότερη «δικαιοσύνη», αλλά και για περισσότερη απασχόληση για τους ηλικιωμένους, επειδή το διανεμητικό συνταξιοδοτικό σύστημα κινδυνεύει – και η Γαλλία ενδέχεται να καταστεί μη ανταγωνιστική. Χαρακτηριστικότερο όλων, όμως, είναι το «αμίμητο» επιχείρημα του υπουργού Προϋπολογισμού Γκάμπριελ Αττάλ ότι «κάθε κάθε ευρώ από τη μεταρρύθμιση […] θα πάει στις συντάξεις!».
Μέχρι στιγμής, στη θατσερικής έμπνευσης λύση της αύξησης των ορίων ηλικίας στη συνταξιοδότηση των εργαζομένων, εκκωφαντική είναι η ομόφωνη αντίθεση των συνδικάτων, των οποίων η αντίδραση ήταν σύσσωμη, άμεση και σφοδρή. Οι ηγεσίες των οκτώ μεγαλύτερων συνδικάτων CFDT, CGT, FO, CFTC, CFE-CGC, FSU, Solidaires, σε μια ενωτική εμφάνιση, έδωσαν συνέντευξη τύπου λίγες ώρες αργότερα για να εξαγγείλουν απεργία για την Πέμπτη 19 Ιανουαρίου, ορίζοντάς την ως σημείο εκκίνησης δυναμικών κινητοποιήσεων διαρκείας με απεργίες και διαδηλώσεις, στις οποίες δήλωσαν ότι θα προχωρήσουν αν η κυβέρνηση δεν αποσύρει το νομοσχέδιο, καλώντας όλους τους εργαζόμενους, άνεργους, συνταξιούχους και νέους να είναι έτοιμοι να αναλάβουν δράση για να σταματήσουν τη μεταρρύθμιση. Οι ηγεσίες των συνδικάτων, χαρακτήρισαν τη μεταρρύθμιση ως «μία από τις πιο βίαιες της τελευταίας τριακονταετίας» και δήλωσαν αποφασισμένοι να εμποδίσουν το νομοσχέδιο, τονίζοντας πως η κυβέρνηση αποφάσισε να πάει κόντρα στη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού.
Ο Μακρόν επιχειρεί και πάλι να αναδιαρθρώσει το εργασιακό καθεστώς
Η οικονομική και κοινωνική πολιτική του Εμανουέλ Μακρόν, που στοχεύει στη μεταρρύθμιση των συντάξεων και της ασφάλισης, εντάσσεται σε μια λογιστική λογική. Υπονομεύει τα δικαιώματα και τη θέση των μισθωτών και των εργαζομένων και αποσκοπεί στο να εξαναγκάσει τους ανθρώπους να ενταχθούν ή να παραμείνουν στην εργασία για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα με οποιοδήποτε κόστος και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Θα είναι εις βάρος εκείνων που έχουν τους λιγότερους πόρους για να αντισταθούν, όπως για παράδειγμα οι άνεργοι, αλλά και εις βάρος όσων άρχισαν να εργάζονται νωρίς ή έχουν επίπονες εργασίες, αφού το ουσιαστικό ζήτημα της επιδείνωσης των εργασιακών συνθηκών και της κακουχίας δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.
Με βάση τα παραπάνω λοιπόν, μόνο τυχαίο δεν είναι πως το 80% των Γάλλων αντιτίθεται στην αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 64 έτη, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Odoxa που διεξήχθη στις 4-5 Ιανουαρίου 2023 και δημοσιεύθηκε την ίδια ημέρα που η Ελίζαμπεθ Μπορν παρουσίασε το σχέδιό της για τις συντάξεις.
Η πιθανότητα τα ίδια τα συνδικάτα να ξεπεραστούν από τη βάση τους και να μην είναι πλέον σε θέση να μεταφράσουν θεσμικά την κοινωνική οργή είναι κάτι που έχουμε ξαναδεί πρόσφατα στη Γαλλία. Αυτός είναι ενδεχομένως και ο λόγος που για πρώτη φορά από το 2010 (από τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού που είχε επεκτείνει το όριο συνταξιοδότησης από τα 60 στα 62 έτη) τα συνδικάτα βρίσκονται ενωμένα.
Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ στις 14-01-2023
