Χρήστος Κοσίνας
▸Η διεξαγωγή της συνέλευσης των αντιπροσώπων στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας στις 28/12 πραγματοποιήθηκε σε ένα σημαντικό μεταίχμιο.
Είχε προηγηθεί η απεργία της 9ης Νοέμβρη, μαζικότατες λαϊκές και νεολαιίστικες κινητοποιήσεις ενάντια στην κυβέρνηση στον πόλεμο και την πολιτική της φτώχειας, αλλά και στη δολοφονική καταστολή. Ταυτόχρονα, ανοίγεται μπροστά μας μια προεκλογική περίοδος, όπου θα κριθεί το αν θα γίνει το εργατικό κίνημα πρωταγωνιστής των εξελίξεων ή αν οι εργαζόμενοι και ο λαός θα παραμείνουν σε ρόλο θεατή και θα οδηγηθούν στην αγκαλιά εκλογικών «λύσεων» και αυταπατών.
Οι δυνάμεις των Παρεμβάσεων στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας επέλεξαν σε αυτή τη συγκυρία να τοποθετηθούν καταθέτοντας αγωνιστικό σχέδιο για την ανάπτυξη των αγώνων και τη συνέχιση του απεργιακού αγώνα, με πρόταση για νέα απεργία στις 26 Γενάρη. Ταυτόχρονα, έθεσαν επιτακτικά την ανάγκη συστηματικής δουλειάς για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος που εξαιτίας του ρόλου πρωτίστως του αστικοποιημένου συνδικαλισμού (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) βρίσκεται σε κρίση. Με επίγνωση πως αυτό απαιτεί, πέραν του αναγκαίου σχεδίου αγωνιστικής κλιμάκωσης, συστηματική δουλειά στους χώρους δουλειάς, αγωνιστικό και ισότιμο συντονισμό δυνάμεων για να δημιουργηθούν συνθήκες κινήματος «από τα κάτω», για να αποκτήσουν τα σωματεία πραγματική εσωτερική ζωή. Για να είναι πραγματικά σε θέση το εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα να επικοινωνήσει και να υποδεχτεί νέες τάσεις αγώνα και να τις μετασχηματίσει σε ένα επιθετικό κίνημα διεκδίκησης των εργατικών αναγκών απέναντι σε κυβερνήσεις, ΕΕ και κεφάλαιο.
Ο τρόπος που επέλεξε η ΔΑΣ-ΠΑΜΕ να απαντήσει σε αυτή την πρόταση, με χυδαία λασπολογία, τραμπουκισμούς αλλά και τη βίαιη εξώθηση των μελών των Παρεμβάσεων από τη συνέλευση φανερώνει τη μεγάλη αδυναμία του ΠΑΜΕ να συμβάλλει από τη δική του πλευρά με ουσιαστική πρόταση κλιμάκωσης του αγώνα αλλά και συνολικότερα ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος. Φανερώνει ταυτόχρονα πως η εργαλειακή αντιμετώπιση του εργατικού κινήματος, με κύριο στόχο την κομματική ενίσχυση και όχι τη μετατροπή του σε βασικό υποκείμενο των πολιτικών εξελίξεων, έχει σημαντικό μερίδιο ευθύνης για τα σημερινά αδιέξοδα και την αδυναμία του εργατικού κινήματος να απαντήσει με όρους μαζικής σύγκρουσης με την πολιτική των κυβερνήσεων, της ΕΕ και του κεφαλαίου και του αγώνα για την ανατροπή τους. Αν είναι αυτή η μοίρα που επιφυλάσσει η γραμμή του ΠΑΜΕ σε μια διαφορετική αγωνιστική πρόταση, πώς μπορεί πραγματικά να υποδεχθεί και να μετασχηματιστεί τα νέα εργατικά ρεύματα αντίστασης και διεκδίκησης;
Το ποια γραμμή συμβάλλει ή όχι στην ανάπτυξη των εργατικών αγώνων θα το κρίνουν εν τέλει οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και η πορεία των αγώνων. Το σίγουρο είναι πως οι τραμπουκισμοί, οι εκφυλιστικές πρακτικές στα σωματεία, η γραμμή καθήλωσης του εργατικού κινήματος σε ρόλο ακολουθητή των εξελίξεων δεν αποτελούν συστατικά ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος. Από την πλευρά μας, θα επιμείνουμε στη γραμμή για ταξική ενότητα, αγωνιστική κλιμάκωση, κόντρα στην υποταγή στα όρια του εφικτού και την ενσωμάτωση στον αστικοποιημένο συνδικαλισμό.
