Ακρίβεια, φτώχεια, πόλεμος και ταυτόχρονα, κλιμάκωση της κρατικής καταστολής και τρομοκρατίας, που αποτελεί ένα από τα βασικά όπλα των κυβερνήσεων — με αυτή της ΝΔ να μην αποτελεί εξαίρεση. Αναμφίβολα, με τον τρόπο αυτό, ο Μητσοτάκης προσπαθεί να συσπειρώσει το υπερσυντηρητικό τμήμα της κοινωνίας και να αντλήσει όσους περισσότερους ψηφοφόρους της ακροδεξιάς μπορεί. Αυτή, όμως, είναι μόνο η μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη, η πιο στρατηγική, έχει να κάνει με την ίδια τη φύση του συστήματος στην εποχή της βαθιάς και δομικής κρίσης διαρκείας.
Σε αυτό το φόντο, ο αγώνας του αναρχικού Θάνου Χατζηευαγγέλου και η πρώτη, έστω και προσωρινή, επιτυχία που σημείωσε, με τη στήριξη του κινήματος αλληλεγγύης και την αποφασιστική παρέμβαση μαχόμενων γιατρών και δικηγόρων, αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Την ίδια στιγμή, αποτελεί στοίχημα και η δικαίωση των 11 πολιτικών κρατουμένων από την Τουρκία που δικάζονται, ενώ συνεχίζουν την απεργία πείνας. Το ίδιο και των οικογενειών του Νίκου Σαμπάνη και του Κώστα Φραγκούλη, καθώς και όλων των Ρομά που υφίστανται εξευτελιστικές διακρίσεις και επιθετικές συμπεριφορές.
Ο αγώνας για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες αποτελεί σήμερα ένα από τα πιο κρίσιμα μέτωπα. Όχι όμως σε λογική «όλοι οι καλοί χωράνε», ούτε χωρίς γνώση και μνήμη για τις τεράστιες ευθύνες που φέρουν ορισμένοι, οι οποίοι σήμερα εμφανίζονται ως αγωνιστές. Αυτός ο αγώνας, άλλωστε, μπορεί να φέρει αποτελέσματα και να είναι νικηφόρος, μόνο εάν αποκτήσει ταξικό, αντικαπιταλιστικό πρόσημο και συνδεθεί οργανικά με τους αγώνες για τα εργατικά δικαιώματα, αλλά και για τη διεθνιστική αντιπολεμική αλληλεγγύη των λαών.
