▸Τα περισσότερα αστικά επιτελεία συμφωνούν ότι ένα φάντασμα πλανιέται πάνω τον σύγχρονο κόσμο. Το φάντασμα μιας μαζικής κοινωνικής έκρηξης, που με αιχμή το νέο κύμα φτώχειας που συμπιέζει τα εργατικά-λαϊκά εισοδήματα θα βγάλει στην επιφάνεια την οργή και την αγανάκτηση που συσσωρεύεται εδώ και 15 περίπου χρόνια με τις αλλεπάλληλες κρίσεις (χρηματοπιστωτική, προσφυγική, πανδημία, περιβαλλοντική καταστροφή και πόλεμος) την αντιλαϊκή πολιτική, το αντιδημοκρατικό κρεσέντο, τις πάσης φύσεως καταπιέσεις και κυρίως το τσάκισμα κάθε προσδοκίας για αξιοβίωτη ζωή για την συντριπτική πλειοψηφία του πλανήτη.
Με αυτή την εκτίμηση ξεκινάει η πολιτική εισήγηση που διαμόρφωσε η Πανελλαδική Γραμματεία της «Πρωτοβουλίας για σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα» σε πρόσφατη συνεδρίασή της. Η Εισήγηση απευθύνεται στις Επιτροπές Βάσης της «Πρωτοβουλίας» που συγκροτήθηκαν το προηγούμενο εξάμηνο σε μια σειρά πόλεις, περιοχές και γειτονιές για να συζητήσει το δυναμικό που συσπειρώνεται πάνω στις εξελίξεις και να σχεδιάσει την παρέμβαση του επόμενου διαστήματος.
Όπως υπογραμμίζει η εισήγηση «Αν μη τι άλλο φαίνεται η ιστορική έλλειψη μιας άλλης, στρατηγικού χαρακτήρα απάντησης που θα προσδώσει μια νέα καθολικότητα, υπερβαίνοντας θετικά τις επιμέρους αρνήσεις (οικονομικού, περιβαλλοντικού, έμφυλου ή άλλου χαρακτήρα) και κυρίως θα εξοπλίσει τα κινήματα με μια συνολική αντικαπιταλιστική κομμουνιστική προοπτική έτσι ώστε να μην «αποσβένεται» η κοινωνική δυσαρέσκεια και να μην οδηγούνται σε αδιέξοδο οι κινηματικές εξάρσεις, ακόμη και οι πιο ηρωικές.».
Μετά την παρουσίαση του διεθνούς περιβάλλοντος με κύριο χαρακτηριστικό ότι “η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία βρίσκεται σε τέλμα στηριζόμενη περισσότερο από ποτέ σε πήλινα πόδια, γεγονός που αποτελεί τη βάση της εξελισσόμενης πολιτικής κρίσης του αστικού πολιτικού συστήματος, που αποτυπώνεται ως κρίση ιστορικών πολιτικών ρευμάτων, ταχεία άνοδος και πτώση νέων πολιτικών σχηματισμών, αδυναμία άρθρωσης «ηγεμονικής αφήγησης», παραληρηματικό φόβο για τον «λαϊκισμό» από το λεγόμενο «Ακραίο Κέντρο», ανάδυση και ενίσχυση νέων παραλλαγών της ακροδεξιάς και διαρκές ενδεχόμενο κοινωνικών εκρήξεων”, η εισήγηση τονίζει ότι αυτό είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο οξύνονται και οι διεθνείς ανταγωνισμοί με ένα ιστορικού χαρακτήρα μπρα ντε φερ για την παγκόσμια ηγεμονία. Βασικό στοιχείο της όξυνσης αυτής αποτελούν οι πόλεμοι, με πιο κραυγαλέα έκφραση την αντιπαράθεση στην Ουκρανία, αλλά και την κλιμακούμενη ένταση στην περιοχή μας, το Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο.
Αναφορικά με την κατάσταση στη χώρα μας, η εισήγηση, αφού διαπιστώνει ότι βιώνουμε μια άτυπη παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, εν μέσω πρωτοφανούς ακρίβειας και αυταρχισμού, αλλά και με τους οιωνούς μιας καταιγίδας ανάλογης των χρόνων των μνημονίων να πληθαίνουν, εκτιμά ότι, “η κατάσταση του κινήματος διακατέχεται από εναλλαγές άμπωτης και πλημμυρίδας. Σημαντικοί εργατικοί αγώνες «σκάνε» στο προσκήνιο (Μαλαματίνα, e-food, Cosco, ΛΑΡΚΟ, εκπαιδευτικοί κ.α.), ενώ ιδιαίτερα κρίσιμη είναι η «ηλικιακή» τομή που εμφανίζεται στις πολιτικές και κοινωνικές συμπεριφορές με τη νεολαία να εμφανίζεται ως ένας κατεξοχήν πόλος δυσαρέσκειας, διαμαρτυρίας, αμφισβήτησης, έστω και με αντιφατικές μορφές. Το πρόβλημα επομένως δεν είναι ότι «δεν κουνιέται φύλλο» όπως συχνά λέγεται, αλλά ότι οι αγώνες εμφανίζονται σπασμωδικά, χωρίς σύνδεση μεταξύ τους και κυρίως χωρίς συνολική πολιτική στόχευση. Η αντιπαράθεση δύσκολα γενικεύεται σε πιο κεντρικά ζητήματα που αντικειμενικά μπορούν να ενώσουν διαφορετικά τμήματα του κινήματος, αλλά εγκλωβίζεται στα ζητήματα του χώρου. Στο τέλμα αυτό, σοβαρή ευθύνη έχουν οι δυνάμεις του ΚΚΕ, που περιορίζονται σε αγώνες διαμαρτυρίας, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους στην εκλογική κοινοβουλευτική ενίσχυση, ενώ το ΜΕΡΑ 25 μπορεί να κάνει την όποια εμφάνιση του στο κίνημα, δεν έχει όμως οργανική εμπλοκή στις διαδικασίες του, και κατά βάση κινείται μέσα στο αστικό σκηνικό θέλοντας να προβληθεί ως μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δύναμη που μπορεί να πετύχει ευνοϊκότερη διαχείριση”.
Στο αστικό πολιτικό πεδίο, η εισήγηση αναφέρει ότι “Μπροστά στο διαφαινόμενο πολιτικό αδιέξοδο, ολοένα και πιο συχνά πέφτει στο τραπέζι το σενάριο μιας νέας «κεντροαριστερής» κυβέρνησης, που επί της ουσίας θα αφήσει άθιχτο τον πυρήνα της αστικής πολιτικής αμβλύνοντας μόνο ορισμένες ακραίες πλευρές του. Τόσο η εμπειρία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η πλήρως συναινετική «αντιπολίτευσή» του στη ΝΔ άλλωστε δείχνουν, ότι πρόκειται για έναν διαχειριστή της ίδιας-αστικής-πολιτικής με άλλο μείγμα ίσως, αλλά ίδια ουσία και αποτελέσματα για το λαό. Για αυτό και χρειάζεται μέσα στο κίνημα μάχη ενάντια στις απόψεις που περιορίζουν την αντιπαράθεση με την κυβέρνηση ΝΔ, και ακόμα χειρότερα μόνο με τον Κυρ. Μητσοτάκη, που ρίχνουν ξεκάθαρα νερό στον μύλο του ΣΥΡΙΖΑ.”
Η εκτίμηση αυτή συνοδεύεται από την επισήμανση των βασικών καθηκόντων της επόμενης περιόδου «Σε αυτές τις συνθήκες είναι πολύ κρίσιμο να κτυπήσει συναγερμός στις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής και σύγχρονα κομμουνιστικής Αριστεράς και να μπουν μπροστά στη μάχη με συνολική ανατρεπτική λογική. Καμιά κοινοβουλευτική αναμονή!Δεν περιμένουμε τις εκλογές «για να φύγει ο Μητσοτάκης». Οργανώνουμε αποφασιστικά την λαϊκή πάλη σε ένα χειμώνα που για να μην είναι παγωμένος πρέπει να γίνει καυτός, με πάλη ενάντια στην φτώχεια, τον πόλεμο, τον ολοκληρωτισμό! Η πάλη αυτή για να είναι αποτελεσματική πρέπει στην καρδιά της να έχει εκείνα τα πολιτικά καύσιμα που θα της επιτρέψουν να πάει τον αγώνα μέχρι τέλους.»
Βασικό ζήτημα για τις δυνάμεις της «Πρωτοβουλίας» είναι «η ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού προγράμματος και κόμματος, του αντικαπιταλιστικού μετώπου και του ανατρεπτικού κινήματος της εργατικής τάξης, ζητούμενα που προκύπτουν όχι σαν αποτέλεσμα της δικής μας θέλησης, αλλά από την ανάγκη να οικοδομηθεί το αντίπαλο δέος σε μια πρωτοφανέρωτη ιστορική κατάσταση». Όπως τονίζεται «Καρδιά και πυροδότης όλων των παραπάνω μπορεί και πρέπει να αποτελέσει η ανώτερη στρατηγική ενοποίηση δυνάμεων για την κομμουνιστική απελευθέρωση στην εποχή μας. Το βάθος των αντιθέσεων κάνει αντικειμενικά πιο επίκαιρη τη «στρατηγική» απάντηση της επανάστασης και του κομμουνισμού. Η ανάγκη άλλης κοινωνίας του σοσιαλισμού/κομμουνισμού, η επαναστατική ανατροπή του σημερινού άδικου και καταστροφικού συστήματος, γίνεται ανάγκη επιβίωσης, καθώς ενδιάμεσες «λύσεις» μέσα στα πλαίσια της σημερινής κατάστασης δεν μπορούν να σταθούν.»
Στην κατεύθυνση αυτή η εισήγηση καταλήγει σε μια σειρά άμεσα ζητήματα σχεδιασμού και παρεμβάσεων και καλεί το δυναμικό που συμμετέχει στην «πρωτοβουλία» να συζητήσει και να παρέμβει αποφασιστικά στις μάχες και τα μέτωπα της περιόδου. «Να πρωτοστατήσουμε μαζί με άλλους αγωνιστές/τριες στην οργάνωση της πάλης κατά της ακρίβειας και της φτώχειας που επιβάλλει η βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική, μέσα από τα ταξικά σωματεία, τις συλλογικότητες σε γειτονιές, επιτροπές αγώνα και πρωτοβουλίες στο μαζικό κίνημα. Στο αντιπολεμικό κίνημα που είναι ανάγκη να βγει πιο μπροστά και πιο αποφασιστικά ενάντια στην πολεμική απειλή στην περιοχή, ενάντια στον πόλεμο στην Ουκρανία, για ειρήνη και διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών. Στις κινητοποιήσεις που εκτυλίσσονται και θα οργανωθούν ενάντια στην καταστολή, τον αυταρχισμό και την επίθεση ενάντια στο κίνημα και τους αγωνιστές αγωνίστριες, όπως στο ζήτημα της πανεπιστημιακής αστυνομίας, της απαγόρευσης και περιορισμού των διαδηλώσεων, τις δίκες και τις συλλήψεις για αγώνες, τις κυβερνητικές και δικαστικές απαγορεύσεις απεργιών, την καταστολή εργατικών αγώνων όπως στη Μαλαματίνα, την πάλη για τους ελεύθερους χώρους και την πόλη, αλλά και τα σοβαρά και ιδιαίτερα οξυμένα ζητήματα της βίας κατά των γυναικών, το αποτρόπαιο έγκλημα του κυκλώματος παιδοβιαστών, τους βιασμούς και την έμφυλη βία κάθε είδους.»
Τέλος, σχεδιάζονται τα επόμενα βήματα για τη διαμόρφωση προγραμματικού περιεχομένου της Πρωτοβουλίας, με τις εισηγήσεις και τα κείμενα που πρέπει να συζητηθούν οργανωμένα στο δυναμικό της και σε συνδυασμό με τα αναγκαία οργανωτικά βήματα να αποτελέσουν τις πολιτικές και οργανωτικές προϋποθέσεις για το επερχόμενο ιδρυτικό συνέδριο της νέας κομμουνιστικής οργάνωσης.
