Ο Τέρι Ίγκλετον, άγγλος μαρξιστής από τους κορυφαίους του καιρού μας, στο τελευταίο του βιβλίο Υλισμός, (εκδ. Θύραθεν), αναφέρεται σε μια σειρά ζητημάτων, που βρίσκονται συχνά στο κέντρο της δημόσιας συζήτησης, όχι μόνο ακαδημαϊκής ή φιλοσοφικής, αλλά και με πολιτικές απολήξεις. Ζητήματα όπως τα δίπολα ύλη-πνεύμα, σώμα-«ψυχή» και γλώσσα, βιολογία-κοινωνία, φύση-ιστορία, βάση-εποικοδόμημα. Ο υλισμός του Ίγκλετον είναι εχθρικός «απέναντι στη μεταμοντέρνα προκατάληψη, κατά την οποία η πραγματικότητα είναι πηλός στα χέρια μας, προορισμένος να απλωθεί, να κοπεί, να ζυμωθεί και να ανασχηματιστεί από την αλαζονική μας βούληση».
Ο συγγραφέας αντικρούει μια σύγχρονη αναβίωση του καρτεσιανού δυισμού σώματος και ψυχής, σύμφωνα με τον οποίο ο άνθρωπος είναι κάτοχος-ιδιοκτήτης του σώματός του και το χρησιμοποιεί ή το διαθέτει σαν κάτι άλλο από τον εαυτό του: «Δεν είμαστε παρόντες μέσα στο σώμα μας με τον ίδιο τρόπο που ένας στρατιώτης βρίσκεται μέσα σ’ ένα άρμα μάχης». Ζούμε, σκεφτόμαστε, πονάμε, αγαπάμε, δημιουργούμε πολιτισμό και ιστορία ως έμβια όντα, με το σώμα μας, σώμα ειδικά ανθρώπινο που υπερβαίνει εγγενώς τον εαυτό του: «Το ανθρώπινο υποκείμενο αναδύεται από την αποτυχία να είναι ταυτόσημο με τον εαυτό του».
Αναμετριέται με τον Νίτσε και τον δικό του αντιμεταφυσικό αλλά και απάνθρωπο υλισμό, καθώς και με τον Βίτγκενσταϊν, που συνδέει αδιάσπαστα τη γλώσσα με την ανθρώπινη πράξη αλλά της δίνει ταυτόχρονα «αυτοτέλεια και αυτονομία». Ένα βαθύ και συνάμα γλαφυρό, με ισχυρές δόσεις χιούμορ, βιβλίο.
