Λίτσα Φρυδά
Η επανεκλογή του Μακρόν στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2022, με το 58,54%, μοιάζει με νίκη πάνω σε ερείπια, επισημαίνουν πολιτικοί αναλυτές, αφού οι ρωγμές που δημιουργήθηκαν στο σύστημα δεν ήταν ποτέ τόσο ανοιχτές.
Την ίδια στιγμή, η Μαρίν Λεπέν πέτυχε το υψηλότερο ποσοστό της (41,46%), χάρη στην πολιτική του Μακρόν (και των προκατόχων του, δεξιών κι αριστερών), ο οποίος συνέχισε να την ενισχύει, για να εξασφαλίσει την επανεκλογή του.
Ωστόσο, παρά τις απειλές, τους εκφοβισμούς και την ενοχοποίηση του εκλογικού σώματος, η αποχή (η μεγαλύτερη από το 1969!) έφτασε το 28% ενώ το 8,5% των ψηφοφόρων ψήφισε λευκό ή άκυρο. Συνολικά, σχεδόν 17 εκατομμύρια ψηφοφόροι, πάνω από το 1/3 του εκλογικού σώματος, αρνήθηκαν να παγιδευτούν στο τεχνητό δίπολο δεξιά-ακροδεξιά.
Εκφράστηκε έτσι απερίφραστα και στον δεύτερο γύρο η απέραντη οργή απέναντι στον Μακρόν και το καθεστώς του, ο οποίος, παρά την επικράτησή του, εκλέχθηκε με λιγότερους από τους μισούς εγγεγραμμένους και έχασε 2.000.000 ψηφοφόρους σε σχέση με το 2017.
Ο Τύπος κάνει λόγο για τεράστια πολιτική κρίση που σοβεί από την επανεκλογή του, για μια δύσκολη πενταετή θητεία, όπου και η παραμικρή προσπάθεια μεταρρύθμισης του επανεκλεγμένου προέδρου θα αμφισβητείται στο δρόμο, με την ακυβερνησία να θεωρείται πιθανή.
Η Φιγκαρό στο εντιτόριαλ (25/4) εκτιμά: «(…) η Γαλλία, διαλυμένη, επανέρχεται στη βάναυση πραγματικότητα (…) ενός νέου ταξικού αγώνα, μιας σύγκρουσης γενεών, προελεύσεων και ταυτοτήτων, ξένης, από τη φύση της, προς κάθε συμβιβασμό», συμπληρώνοντας ότι ο Μακρόν, ενώ φαίνεται ισχυρός είναι πιο ευάλωτος από ποτέ, γνωρίζει καλά πως « (…), στην πραγματικότητα, το μαρμάρινο άγαλμα είναι ένας γίγαντας με πόδια από πηλό».
Οι φοιτητές και οι καταλήψεις δείχνουν το δρόμο για έναν τρίτο γύρο κοινωνικών αγώνων και κινηματικών διεκδικήσεων
Ο Μακρόν γνωρίζει καλά πως δεν μπορεί να υπολογίζει σε περίοδο χάριτος και είναι αποφασισμένος να προχωρήσει την πολιτική του. Ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Μπρούνο Λεμέρ δήλωσε, την επομένη των εκλογών, ότι η κυβέρνηση δεν αποκλείει να κάνει χρήση του προεδρικού διατάγματος 49.3 για την επιβολή της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού, χωρίς να φέρει τον νόμο για ψήφιση στο Κοινοβούλιο.
Την ίδια μέρα, ξανάρχισαν και οι συζητήσεις μεταξύ των κομμάτων της Αριστεράς, με επιστολή που απηύθυνε δημόσια η Λαϊκή Ενότητα του Μελανσόν στους Πράσινους (EE-LV), στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας, στο Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (ΝΡΑ), προτείνοντάς τους να συνασπιστούν, εν όψει των βουλευτικών εκλογών (12 και 19 Ιουνίου), στη βάση, όχι μιας συμφωνίας κορυφής, αλλά ενός προγράμματος ρήξης με τις παλιές μεθόδους και τις παλιές διαδικασίες ενότητας, με στόχο τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση των εργαζομένων και της εργατικής τάξης.
Βασικά στοιχεία του προγράμματος είναι η συνταξιοδότηση στα 60, η Έκτη Δημοκρατία, η απόσυρση του νόμου Ελ Κομρί… «Η εκλογή ενός μεγάλου αριθμού βουλευτών του λαϊκού πόλου, στην κατεύθυνση της ρήξης, θα δημιουργούσε μια τρομερή κρίση, μια μεγάλη ρωγμή στην καρδιά των θεσμικών οργάνων, όπου οι μάζες θα μπορούσαν να σπεύσουν για να επιβάλουν τη σύγκληση μιας συντακτικής και κυρίαρχης συνέλευσης. Αυτό θα ήταν ένας ισχυρός μοχλός για τον ταξικό αγώνα», δήλωσε στο Πριν η Ελέν Μπουσέλ, που εντάχθηκε στη Λαϊκή Ενότητα.
«Φυσικά, γνωρίζουμε ποια είναι η φύση των θεσμών της Πέμπτης Δημοκρατίας. Δεν τρέφουμε αυταπάτες για το ότι αυτοί οι αντιδημοκρατικοί θεσμοί, αναθέτοντας στον αρχηγό του κράτους τεράστιες εξουσίες, υποβαθμίζουν την Εθνοσυνέλευση, περιορίζοντάς την στα έδρανα του κοινοβουλίου. Το άνοιγμα μιας διεξόδου συμβατής με τη δημοκρατία, τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας, απαιτεί αυτοί οι θεσμοί, που απορρέουν από το πραξικόπημα του 1958, να καταργηθούν», συμπλήρωσε, δηλώνοντας αισιόδοξη για την επικείμενη συνεργασία.
Παρά την αισιοδοξία της ΛΕ και τις πολυάριθμες συγκλίσεις, καταγράφονται και σημαντικές διαφωνίες. Θα ακολουθήσουν 15 αποφασιστικής σημασίας ημέρες, αφού οι υποψηφιότητες πρέπει να κατατεθούν ως τις 7 Μάη, οπότε θα ξεκαθαρίσει σε ποιο βαθμό θα έχει καταστεί δυνατή η διεύρυνση της συνεργασίας στη βάση αυτού του προγράμματος.
Ανεξάρτητα, όμως, από την έκβαση αυτής της εκλογικής συνεργασίας, η προετοιμασία ενός 3ου γύρου κοινωνικών αγώνων, η σύσταση ενός μπλοκ αντίστασης απέναντι στον κοινωνικό πόλεμο του Μακρόν, ικανού να προετοιμάσει την αντεπίθεση, στο πεδίο απεργιών και διαδηλώσεων στους δρόμους, βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, σε συνέχεια των αγώνων που δεν έπαψαν ποτέ την προηγούμενη πενταετία.
