Ο όρος CODA (Child Of Deaf Adults-Παιδιά Κωφών Ενηλίκων) αναφέρεται στα παιδιά που μπορούν να ακούσουν, όμως προέρχονται από κωφούς γονείς. Η ταινία κατάφερε να κερδίσει το βραβείο Καλύτερης Ταινίας στην 94η τελετή των Όσκαρ, καθώς και τα βραβεία Διασκευασμένου Σεναρίου και Β΄ Αντρικού Ρόλου. Το CODA αποτελεί το αμερικανικό ριμέικ της επίσης πολύ αξιόλογης γαλλικής ταινίας Οικογένεια Μπελιέ, που ήταν μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στη χώρα μας το καλοκαίρι του 2015. Ο Τρόι Κότσουρ που υποδύεται τον πατέρα της πρωταγωνίστριας γίνεται ο πρώτος κωφός εκ γενετής ηθοποιός που λαμβάνει Όσκαρ ερμηνείας. Η βράβευση αυτή έρχεται 35 ολόκληρα χρόνια μετά από εκείνη της Μαρλί Ματλίν της πρώτης κωφής ηθοποιού που είχε κερδίσει Όσκαρ για την ερμηνεία της στην ταινία Παιδιά ενός κατώτερου Θεού.(στο CODA υποδύεται τη μητέρα). Η ταινία αγοράστηκε από την Apple έναντι 25 εκατομμυρίων δολαρίων και γίνεται έτσι η πρώτη ταινία ψηφιακής πλατφόρμας (Apple TV+) που κερδίζει το μεγάλο βραβείο.
Πρόκειται για μια όμορφη, συγκινητική γλυκόπικρη ταινία, γυρισμένη με πολλή φροντίδα και αγάπη για την κοινότητα και οπωσδήποτε πετυχαίνει τους στόχους της, που είναι εκτός των άλλων να επιμορφώσει και να ευαισθητοποιήσει τους θεατές για την πραγματικότητα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι κωφοί και βαρήκοοι άνθρωποι. Πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι η 17χρονη Ρούμπι Ρόσι, το μοναδικό ακούων άτομο σε μια τετραμελή οικογένεια. Η οικογένεια της βιοπορίζεται μέσω ενός ιδιόκτητου ψαροκάικου και η Ρόσι επωμίζεται από νεαρή ηλικία το βάρος να είναι «το στόμα και τα αυτιά» του αδερφού, του πατέρα και της μητέρας της.
Η Ρόσι διχάζεται ανάμεσα στην ανάγκη να κυνηγήσει το όνειρο της να γίνει τραγουδίστρια και να πάρει υποτροφία για φημισμένο μουσικό κολέγιο και στην ανάγκη να φροντίσει την οικογένεια της. Η οικογένεια της παρά την αναπηρία των τριών από τα τέσσερα μέλη της και τις όποιες ιδιοτροπίες της αποτελεί υπόδειγμα ανθρώπων της βιοπάλης που αγωνίζονται με όλες τους τις δυνάμεις κόντρα σε ένα εχθρικό σύστημα.
Τo CODA είναι στο βάθος μια χολιγουντιανή ταινία -αν και σίγουρα όχι τυπική- και το «αμερικανικό όνειρο» βρίσκεται στον πυρήνα της αν και είναι φανερές οι επιρροές και από βρετανικές ταινίες όπως ο Μπίλι Έλιοτ.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία δείχνει εκτός των άλλων την απίστευτη σκληρότητα του κράτους και των θεσμών του απέναντι στα άτομα με αναπηρία, που αντί για επιδόματα τους επιβάλλει εξοντωτικά πρόστιμα και τις προσπάθειες συνεταιριστικής-συνδικαλιστικής δράσης ενάντια στην εκμετάλλευση των μικρών ψαράδων από τους μεγαλεμπόρους. Εντύπωση ακόμα προκαλεί η πλήρης απουσία κοινωνικών δομών, δικτύων υποστήριξης και κινημάτων αλληλεγγύης και νομικής στήριξης για τους κωφούς.
Δημήτρης Τζιαντζής
