Ο θρυλικός ηθοποιός του Γαλλικού κινηματογράφου, Ζαν-Πολ Μπελμοντό, πρωταγωνιστής σε ταινίες μεγάλων σκηνοθετών, όπως του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ, του Λουί Μαλ, του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, του Φρανσουά Τρυφώ και του Αλαίν Ρενέ, «έφυγε» την περασμένη Δευτέρα στα 88 του χρόνια. Αφήνει πίσω 80 σπουδαίες κινηματογραφικές ερμηνείες σε ισάριθμες ταινίες μεγάλου μήκους και 30 θεατρικές που σημάδεψαν γενιές θεατών.
Το 1956, όντας ακόμα σπουδαστής στο Εθνικό Ωδείο Δραματικής Τέχνης, τον εντοπίζει ο Ανρί Εσνέρ που αναζητά έναν νεαρό ηθοποιό, για τον ρόλο ενός δεκαοκτάχρονου μεταλλουργού στην ταινία
Τα Φιλαράκια της Κυριακής που του είχε αναθέσει το συνδικάτο CGT ηθοποιών, ταινία που εξυμνεί την εργατική αλληλεγγύη. Εκεί τον διακρίνει ο σκηνοθέτης Μαρσέλ Καρνέ και του προτείνει ρόλο στην ταινία του Οι ζαβολιάρηδες (1958). Σύντομα γίνεται ο αγαπημένος ηθοποιός των σκηνοθετών του Νέου Κύματος, που έμελλε να σηματοδοτήσει έντονα την ιστορία του γαλλικού κινηματογράφου. Ορόσημο στην καριέρα του αποτέλεσε η ταινία του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ Με κομμένη την ανάσα (1960).
Μέλος της CGT, εκλέγεται ομόφωνα πρόεδρος του Γαλλικού Συνδικάτου Ηθοποιών (SFA) στις 5 Νοεμβρίου 1963 και θέτει τη φήμη του στην υπηρεσία του συνδικάτου. Τον Δεκέμβρη του 1964 δηλώνει στην εβδομαδιαία εφημερίδα της CGT La Vie ouvrière: «Ο χώρος του θεάματος είναι οι είκοσι χιλιάδες ηθοποιοί του κινηματογράφου, του θεάτρου, της τηλεόρασης, […] πολλοί δυσκολεύονται να ζήσουν από το επάγγελμά τους, […] χρειάζεται να συνδικαλιστούν και να αγωνιστούν για τη ζωή». Στη βιογραφία του που κυκλοφόρησε το 2016, εξηγεί τη συνδικαλιστική του στράτευση: «Πάντα ένιωθα πως οι αγώνες με αφορούσαν, διότι το ζήτημα ήταν να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας σε μια εποχή που οι σκηνοθέτες τσέπωναν όλη τη δόξα και οι παραγωγοί όλα τα χρήματα. […] Δεν τίθετο λοιπόν θέμα αγώνα εξ αποστάσεως, χωρίς κατάδυση στις κοινές ανησυχίες».
Παρέμεινε για χρόνια μέλος του συνδικάτου και συνέχισε να συμμετέχει στις γιορτές του Σωματείου.
