Ένα μεγάλο σοκ ήταν τα αποτελέσματα των περιφερειακών εκλογών στη Γαλλία, που ολοκληρώθηκαν με τον δεύτερο γύρο της περασμένης Κυριακής. Όχι, κυρίως, εξαιτίας των αποτελεσμάτων που έβγαλε η κάλπη όσο λόγω της τεράστιας αποχής, η οποία ξεπέρασε το 66%, κάτι που σημαίνει ότι οι δύο στους τρεις προτίμησαν τα σπίτια τους, τις παραλίες ή και τον παγκοσμίως γνωστό ποδηλατικό γύρο που διεξαγόταν την ίδια ημέρα. Οι εκκλήσεις όλων των κομμάτων και υποψηφίων για μαζικότερη προσέλευση τη δεύτερη Κυριακή δεν έφεραν κανένα απολύτως αποτέλεσμα, καθώς σχεδόν κανείς δεν άλλαξε γνώμη, όπως έδειξαν τα σχετικά ποσοστά.
Είναι λογικό, εάν προσέξει κανείς τις δημοσκοπήσεις, που έδειξαν ότι τα δύο τρίτα όσων απείχαν το έκαναν συνειδητά, είτε επειδή θέλησαν έτσι να εκφράσουν την αποδοκιμασία τους συνολικά στο πολιτικό σύστημα είτε διότι δεν βρήκαν υποψήφιο που να τους εκφράζει. Η αποδοκιμασία έγινε ιδιαιτέρως αισθητή στα στρατόπεδα των δύο –θεωρητικά– μονομάχων στις προεδρικές που θα γίνουν την άνοιξη του 2022. Αφενός του Μακρόν, που δεν κατάφερε να κερδίσει ούτε μία από τις 13 περιφέρειες, ενώ οι εκλεκτοί του περιορίστηκαν σε ποσοστά κοντά στο 10% και, αφετέρου, της Λεπέν, η οποία έδειξε πως δεν διαθέτει δυναμική για την κορυφή.
Τελικά, φαίνεται πως το αποτύπωμα των μεγάλων κινημάτων που έχει γνωρίσει η Γαλλία τα προηγούμενα χρόνια είναι πολύ… βαρύ για το σύστημα, το οποίο δεν μπορεί να το απομακρύνει από πάνω του. Τα Κίτρινα Γιλέκα, η μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση για το ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό, ακόμη και οι μεγάλες διαδηλώσεις στον απόηχο της δολοφονίας του Τζορτζ Φλόιντ στις ΗΠΑ, μεγάλωσαν τις ρωγμές ανάμεσα σε μεγάλο τμήμα της κοινωνίας και το πολιτικό σύστημα. Η υπαρκτή γαλλική Αριστερά, πάντως, δεν μοιάζει ικανή να τις εκμεταλλευτεί.
