Η χρονιά της πανδημίας ήταν χρονιά αποκάλυψη. Η εργατική τάξη σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης για να κρατηθεί όρθια η κοινωνία, πληρώνοντας βαρύ τίμημα. Οι εργαζόμενοι απέδειξαν πως δεν είναι οι «κακόμοιροι» που πρέπει να λυπηθούμε, αλλά η τάξη που μπορεί να απελευθερώσει την εργασία και όλο τον κόσμο.
Στο Πριν που κυκλοφορεί στα περίπτερα γράφουν για τα 135 χρόνια εργατικής πρωτομαγιάς
Γιάννης Ελαφρός Στέλλα Ζούπα Χριστίνη Δέση Λουκά Παναγιώτης Μαυροειδής Κώστας Παλούκης
Η εργατική τάξη κρατάει «τους κινητήριους ιμάντες του σύμπαντος»
Γιάννης Ελαφρός
Δεν είναι ίδια κάθε Εργατική Πρωτομαγιά. Η φετινή είναι πολύ ιδιαίτερη. Συμβολικά, ξημερώνει μετά τον επιτάφιο και πριν την ανάσταση της χριστιανικής θρησκείας. Αλλά εμείς ξέρουμε πως η ανάσταση του κόσμου της εργασίας θα είναι έργο δικό του, δεν θα χαριστεί από κανέναν. Ζήσαμε τη χρονιά του διαρκούς επιτάφιου, με τους πάνω από 10.000 νεκρούς της πανδημίας στην Ελλάδα και τα 3,15 εκατομμύρια διεθνώς. Την ίδια περίοδο αποδείχθηκε πως είναι η εργατική τάξη, αυτή η ξεχασμένη για πολλούς και αόρατη για άλλους κοινωνική δύναμη, που όχι μόνο σήκωσε δραματικά το μεγαλύτερο βάρος της πανδημίας, αλλά κράτησε όρθιες τις κοινωνίες.
Ακόμα και οι αστοί, όταν μιλούν μεταξύ τους, το παραδέχονται. «Η covid-19 είναι μια ασθένεια για τους φτωχούς και τους αδύναμους», γράφει ο Economist (10/4/2021).Περισσότερο επλήγησαν όσοι περιγράφονται ως εργαζόμενοι σε θέσεις «κλειδιά», της πρώτης γραμμής, σε ουσιαστικό ρόλο, που «δεν φορούσαν πιτζάμες όλη την ημέρα» αλλά «έπρεπε να βρίσκονται σε δημόσιους χώρους, σε πολύ κοντινή απόσταση με τους συναδέλφους τους. Πολλοί πέθαναν». Μελέτη στο Τορόντο, αναφέρει ο Economist, διαπίστωσε πως το ποσοστό θανάτου από κορονοϊό είναι υπερδιπλάσιο στις εργατικές γειτονιές. Έρευνα στην Καλιφόρνια κατάγραψε αύξηση της θνησιμότητας κατά 22% στις παραγωγικές ηλικίες. Μεταξύ των μαγείρων ανέβηκε 60%. «Η δουλειά κατά τη διάρκεια πανδημίας μπορεί να είναι μια τρομακτική εμπειρία», αναφέρεται. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν παρόμοιες μελέτες. Εδώ η επίσημη έρευνα κάνει πως δεν ξέρει που βρίσκονται οι χώροι εργασίας. Οι περιβόητοι «ειδικοί» για μήνες ολόκληρους, έβγαζαν τα πιο λεπτομερή και συχνά πιο παράλογα πρωτόκολλα για την πανδημία, αλλά δεν είπαν κουβέντα για τους τόπους δουλειάς. Εκεί εφαρμόζεται μόνο το «πρωτόκολλο του εργοδότη», όπως κατήγγειλαν επανειλημμένα τα σωματεία στο εμπόριο. Από μαχόμενα σωματεία και ταξικές συσπειρώσεις αναδείχθηκε κυρίως το πλήθος κρουσμάτων και θανάτων στην Υγεία, στα λεωφορεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στα σούπερ μάρκετ, στις βιομηχανίες, όπως σε αυτές των τροφίμων στη βόρεια Ελλάδα. Όπως κατέγραψε το ΕΛΙΝΥΑΕ, στους περισσότερους χώρους εργασίας τα μέτρα προστασίας είναι διάτρητα. Κι όπου ενισχύθηκαν έγινε μετά από πάλη.
Η εργατική τάξη όμως μέσα στην πανδημία δεν αναδείχθηκε κυρίως ως θύμα. Αλλά ως στήριγμα, ως πυλώνας της κοινωνίας. «Η πανδημία υπενθύμισε ότι χωρίς τους εργαζόμενους αυτούς η κοινωνία θα σταματούσε», γράφει αφοπλιστικά ο Economist. Αποδείχθηκε πόσο εχθρικοί και άχρηστοι είναι τραπεζίτες και κεφαλαιούχοι, μάνατζερ και επαγγελματίες μπουρδολόγοι, πολιτικοί υπηρέτες και κρατικά στελέχη. Υγειονομικοί, εργαζόμενοι/ες στο εμπόριο, διανομείς, καθαρίστριες/ες, οδηγοί, εργάτες στα εργοστάσια, στις κατασκευές, στα απορρίμματα, εργαζόμενοι/ες στις κοινωνικές υπηρεσίες και τόσοι άλλοι που απαρτίζουν τον πολύμορφο πολυκόσμο της σύγχρονης εργατικής τάξης, αυτοί κράτησαν όρθια την κοινωνία. Απέδειξαν πως μπορούν, εάν κυριαρχήσουν συλλογικά οι τάσεις χειραφέτησης, να περάσουν στην αντεπίθεση, να πάρουν το τιμόνι της κοινωνίας στα χέρια τους οι παραγωγοί του πλούτου, οι υπερασπιστές της ζωής κόντρα στον καπιταλισμό του θανάτου.
Πέρυσι, την 1η Μάη οι δυνάμεις του ταξικού εργατικού κινήματος και της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής Αριστεράς πρωτοστάτησαν στο να σπάσουν οι αντιδραστικές απαγορεύσεις και η κυβερνητική απόπειρα να θεωρηθεί… ανθυγιεινή η ταξική πάλη. Φέτος, οι κόκκινες σημαίες θα ξεδιπλωθούν στην απεργία της 6ης Μάη, με την Πρωτομαγιά να αποκτά πάλι «νόημα, που έχει κάτι απ’ τις φωτιές».
